Afgelopen weekend hebben ZusL en ik onszelf eens lekker verwend met een bos bloemen. Samen kochten we een bos van 50 tulpen, een bos met 50 witte ranonkels en een bosje witte seringen. Bij mijn vader hebben we vervolgens de bloemen gemixed en voor elk van ons een heerlijk groot gemengd boeket gemaakt. Het is nu lekker genieten van een uitbundige vaas met bloemen.
Al een tijdje staan de sneeuwklokjes fier boven de grond in mijn voortuintje. Gek genoeg zie ik de bloempjes nooit open, alleen dicht zoals hier op de foto. Ik wilde wachten met een foto maken tot ze open waren zodat de mooie klokjesvorm te zien was maar toen er gistermorgen een laagje sneeuw lag in Zwolle heb toch maar een foto gemaakt.
Gistermorgen zag ik kleine ijspegels aan het dak van mijn tuinhuisje hangen. Met het zonnetje er op was dat een mooi gezicht. Nadat ik daar een foto van had gemaakt keek ik nog even rond in de tuin. Er lag 1 takje op de grond dat een beetje rijp had weten vast te houden. Vreemd dat alleen aan dat takje wat wit zat.
Ik pakte het op en hield het even tegen het licht. De kristallen waren erg klein maar zagen er prachtig uit.
Iedereen kent de filmpjes vast wel waarin je een bloem versneld open ziet gaan, of waarin je planten ziet groeien. Afhankelijk van de snelheid waarmee het onderwerp veranderd, wordt er om de zoveel tijd een foto gemaakt die daarna tot een filmpje aan elkaar geplakt worden.
Dat wilde ik ook wel eens proberen. Op de meeste sites die iets vertelden over Time Lapse had men het over apparaten die er voor zorgen dat je camera om de zoveel tijd een foto maakt, maar die zijn aardig aan de prijs. Op weer een andere site werd uitgelegd hoe je een rekenmachine kunt ombouwen zodat die je camera kan aansturen. Maar zo’n rekenmachine heb ik niet.
Toen las ik iets over software die je kunt gebruiken voor time lapse, en met een 400D in de kast en een minilaptop in een la, had ik meteen alles wat ik nodig had voor een timelapse filmpje. Nou ja, op een onderwerp na dan. Maar ook die was snel gevonden: in een bloempot buiten had ik wat winterakonieten staan. Als ik daar eentje van naar binnen zou halen zou die wel snel gaan bloeien.
Zo gezegd zo gedaan: plantje in de vensterbank, camera ingesteld, laptop aangesloten en het programma ingesteld op 1 foto per 5 minuten.
Kortom, heel wat vallen en opstaan maar een eerte ruwe filmpje is er. Ik moet nog veel leren over hoe ik goeie filmpjes kan maken maar het lijkt mij erg leuk om dat al spelenderwijs te doen. Met een beetje geluk heb ik het onder de knie als de eerste libel uit haar oude huid kruipt.
Hij zit er bijna altijd, ergens op de schutting rondom mijn tuin. Meestal bij het keukenraam, naast de sering. En hij is niet bang voor mij, met zijn prachtige oranje omrande ogen kijkt hij mij dan schrander aan. Zelfs wanneer ik iets in de grijze container gooi die op nog geen anderhalve meter van hem afstaat blijft hij zitten.
Vandaag verzamel ik al mijn snoeischaren om mee te nemen naar de cursus rozensnoeien in het rozarium in Winschoten. Pa en Zus1 gaan ook mee. Ik ben benieuwd of ik na ruim 20 jaar het rozarium nog weet te vinden. En daarna maar hopen dat ik niet te veel wordt uitgelachen vanwege het oude gereedschap dat ik meeneem.
Ik had het nog nooit eerder gezien. Misschien omdat ik nooit zo goed kijk naar een yucca, ik vind het nou eenmaal geen mooie kamerplant. CollegaK zag hem wel, een bloemstengel die boven op de plant prijkte.
De afgelopen dagen, wanneer ik naar het werk fietste, was het koud. In de koude lucht waren de dampen die door een fabriek werden uitgestoten goed zichtbaar. Op een eigenaardige manier vond ik dat wel mooi en dus ben ik op de fietsbrug maar even afgestapt om er een foto van te maken.
Gisteravond hadden we op de clubavond een workshop flitsen. Bij een rondvraag rondje bleken de meesten wel een opzetflitser te hebben maar hem eigenlijk alleen in noodgevallen te gebruiken omdat het resultaat altijd zo lelijk was. Ik was daar een van. Wat uitleg over het flitsen was dus zeer welkom. Twee clubgenoten lieten zien hoe je je flitser kon gebruiken en wat de effecten waren van verschillende instellingen. En niet alleen de instellingen maar ook het gebruik van de verschillende flits hulpstukken als omnibouncers en stukken karton.
Ik had mijn camera en oude flitser (zo’n 12 jaar al niet gebruikt schat ik) meegenomen. En met al dat geflits voor mij kon ik het niet laten ene clublid op de foto te zetten, al was hij er zelf niet van gediend.
Deze dag ging de reis van Sarapiqui naar Tortuguero, een plaats aan de oostkust van Costa Rica die alleen per boot te bereiken is. Onderweg kwamen we langs ananas- en bananenplantages. De bananentrossen werden allemaal in blauwe plastic zakken verpakt zodat ze in een optimaal klimaat kunnen groeien.
Tussen de bananenplanten door zag je overal bogen staan waarin een soort van rails hing. Hier aan werden de bananen met haken opgehangen en werden ze naar de fabriek gebracht. Verkeersregel in Costa Rica: bananentreinen hebben altijd voorrang. Eenmaal in de fabriek werd eerst het plastic weggehaald en daarna de beschermringen die tussen de bananen zaten.
Daarna werden de grote trossen uit elkaar gehaald en in bakken met water gedaan.
Een hele hoop dames sorteerden vervolgens de bananen die in het water dreven.
Leuk om nu eens te zien waar de bananen vandaan kwamen. Maf ook om te zien dat de zo bekende (en handige) bananendozen hier gevuld werden. In dit geval waren het chiquita bananen.
Maar de reis ging verder met zo af en toe een korte fotostop zoals bijvoorbeeld vanwege deze vogels. Een zwarte gier waarvan we gedurende de reis altijd de silhouetten wel in de lucht zagen en de kuif caracara.
De reisleidster liet de bus ook even stoppen om een paar eigenaardige vruchten te plukken. De naam ben ik vergeten, maar het gebruik van de vrucht niet. De besjes bevatten een rode kleurstof waarmee indianen hun gezichten beschilderden. Maar de kleur wordt ook als een soort safraan gebruikt om rijst te kleuren.
Uiteindelijk kwamen we bij de boot voor het laatste stukje van de reis naar Tortuguero. Op het water waren heel wat vogels te zien, jammer genoeg ging de boot nog al hard waardoor er nauwelijks foto’s te maken waren. Gelukkig moesten we in een bocht wat langzamer varen waardoor ik toch nog wat foto’s kon maken.
Deze vogels deden gaven mij wel een wad-gevoel. Langs de kust van de waddeneilanden zijn ze volgens mij ook te zien.
