Vanmorgen ben ik even de stad in gegaan. Het was nog knap koud maar de kinder-rommelmarkt was al in volle gang. Het gaat een gezellig dagje worden daar in het centrum.

Gisteren was me het dagje wel. Eerst naar een rommelmarkt, daarna van 10 tot 13:00 zingen, boodschappen doen en op naar een verjaardag in de Wilgen bij Drachten. En ik ben gisteren een stuk kitch rijker geworden. Niet van de rommelmarkt (alhoewel, ook daar heb ik een stukje kitch gekocht), nee, deze kreeg ik van mijn zus. Wanneer je in je handen klapt gaat het vogeltje zingen.

Ik zal hem straks eens uitproberen met Xarak in de buur. Die springt vast een halve meter de lucht in van schrik.

Zo vroeg in de morgen is het nog heerlijk fris. Langs de waterkant is alles nog in rust. Dit keer kwam ik weer die vreemde bij/vliegen tegen. Dit keer niet alleen op grashalmen maar ook op boterbloemen, zuring en brandnetels.

Vanmorgen zag ik dat de bovenste knoppen van de clematis al weer open zijn gegaan. Jammergenoeg te hoog voor mij om op de foto te zetten. “Wat bloeien ze toch vroeg” was mijn eerste gedachte toen ik ze zag vanmorgen. Maar is dat eigenlijk wel zo ? Ik schrijf elk jaar over mijn clematis op mijn weblog. In 2004 was dat op 3 Mei. Maar een weekje verschil dus.

Wat dichter bij de grond en dus binnen het bereik van mijn camera zijn de rozenstruiken rond het pleintje. Dan daar maar een foto van.

Ik kon het niet laten om vanmorgen, voor ik aan het werk ging, nog even langs het Engels Werk te gaan. Deze ochtend scheen de zon nog niet zo fel en was er een lichte mist. Eerst dus maar eens bij het open veldje langs gegaan om te kijken hoe dat er met dit licht bij lag. Prachtig dus.

Ook vandaag waren de waterjuffers weer druk bezig hun ‘jasje’ te verwisselen. Voor de metamorfose van deze libelle was ik helaas te laat.

Er waren ook allerlei andere insecten die het fotograferen waard waren.

En als je jezelf Marmein noemt kun je een mooie druppel toch niet ongefotografeerd laten ?

Het is toch wonderlijk. Nagenoeg altiijd wanneer ik rozen op vaas heb, laten ze na een dag of twee de kopjes al weer hangen. Toen ik mijn fresia’s bij de Aldi kocht, vond ik 1 bosje wel wat armetierig en twee bosjes een te grote geurbom. Het enige wat er stond en er een beetje bij paste waren roosjes. Op hop van zegen dan maar. En zowaar, ze staan er nog steeds fris bij.

Vanmorgen was ik iets eerder dan Frank in het Engelse Werk. Kon ik mooi snel even een druppelfoto maken. We zouden ons immers op een heel ander onderwerp richten.

Als eerste zagen we een lege cocon. Zouden we dan toch nog te laat zijn? Mischien toch nog niet, want een paar rietstengels verder zat deze jonge juffer. De vleugels nog een beetje gekreukeld, het zou niet lang meer duren voor ze weg kon vliegen.

De waterjuffers zijn een stuk kleiner dan de libelles die ik vorig jaar had gezien. Het was dus flink speuren voor we een nimf op de foto konden zetten.

Deze ochtend hadden we geluk, hoe langer we keken, hoe meer we er zagen. Halverwege onze foto-sessie kwamen nog twee chineze dames naar ons toe lopen. Wat we toch wel niet aan het doen waren. En hoe leg je dan aan iemand die niet goed nederlands spreekt uit, dat de waterjuffers uit hun cocon komen? Er vloog er nog geen enkele rond om aan te wijzen. Maar dat er beestjes waren die als vlinders uit een cocon kwamen was voor hun duidelijk genoeg.

Een waterjuffer had geen geluk vrees ik. Als ik mij niet vergis zit hier een sluipwesp op de jonge juffer. De sluipwesp zal eitjes in haar leggen zodat de larven straks wat te eten hebben.

De zon kwam achter mij vandaan en ik stond dan ook regelmat mijn eigen licht in de weg. En daar ik toch gek op tegenlichtopnames ben, ben ik maar even naar de andere kant van het vijvertje gegaan. Daar zouden ze ook vast wel zitten. En ja hoor, ik had geluk.

Maar wat gaan de waterjuffers razendsnel. Bij de libelles van vorig jaar kon ik rustig twee uur zitten voor ze goed en wel uit hun cocon waren en de vleugels redelijk opgepompt hadden. Deze juffers kropen er binnen enkele tientallen secondes uit en presteerden het vervolgens om constant voor de camera weg te kruipen achter een blad. Ik moest mijn hand steeds aan de andere kant van het blad houden om ze toch nog een beetje op de foto te kunnen zetten.

Het was heerlijk om in de vroege ochtend in alle rust te kunnen fotograferen. Ik heb geloof ik wel een beetje veel van hetzelfde, maar kon het gewoon niet laten.

Om alle 14 foto’s te kunnen bekijken kun je hier naar het fotoalbum. (of je klikt gewoon op 1 van bovenstaande foto’s)

Afgelopen weekend zijn Frank en ik naar de Dellen geweest in de hoop libelles en nimfen te kunnen fotograferen. Zoals jullie weten hebben wij die toen niet gezien. Gisteravond mailde Frank dat hij het vanmorgen in het Engelse Werk ging proberen. Natuurlijk ging ik mee, of hij het nu wou of niet.

En we hadden geluk. In eerste instantie zagen wij niets , maar even later zagen we ineens overal inverschillende fases de waterjuffers uit hun oude huid kruipen.

Nu moet ik eerst naar zangles, daarna zal ik de rest van de foto’s op internet zetten. En ik weet het zeker: morgenochtend ga ik nog een keer. Heeft er iemand zin om mee te gaan ? Zo tegen een uur of half acht tussen de witte bruggetjes in het Engelse Werk.

Gisteravond hoorde ik heel veel snelle lichte voetstappen voor mijn huis. Vervolgens een hoop onderdrukt gegiegel en mijn deurbel. “De jeugd is weer aan het deurtjebellen”, was mijn eerste gedachte. Maar ik hoorde geen rennende voeten en dus ging ik toch maar even kijken.

Daar stond Buurjongen2. Vlak voor mijn neus hield hij een kiwi omhoog. “Wil je wat ruilen?” vroeg hij. Vlak achter hem stonden een paar jongens verwachtingsvol te kijken, elk met iets in hun handen: een appel, een appel met een sticker, een ei….

Ik moest even nadenken en bedacht toen dat ik mijn neprotsje met lichtje wel kon ruilen. Die stond toch op de nominatie om weggegooid te worden omdat het lampje zo achtelijk zacht brand.

Ik liet hem zien en moest vervolgens aan een ernstig kijkende Buurjongen2 uitleg geven wat het was. Het moest natuurlijk wel een eerlijke ruil had hij mij gezegd. De rots werd goedgekeurd. Direct drongen de andere jongens naar voren. Helaas, die moesten hun geluk maar ergens anders proberen.

En zo komt het dat ik vanmorgen een kiwi bij het ontbijt heb.

Overigens kunnen jullie je duimen weer rust gunnen: ik krijg een contract aangeboden. Eerst een jaar contract en daarna een vast contract (dat is standaard procedure) Bedankt allemaal !

Al jaren heb ik thijm in een grote grijze bak in de tuin staan. Oersterk als hij is overleefd hij elke droogte en komt elk jaar weer met tere bloemetjes. Als kruid gebruik ik hem niet veel. Zou ik toch eens moeten doen.

Heb ik jullie trouwens al gevraagd of jullie voor mij duimen willen ? Deze week krijg ik te horen of ik een vast contract krijg of een verlenging van mijn huidige contract. In het slechtste geval krijg ik niets en ben ik per 1 juni weer werkeloos maar daar ziet het niet naar uit.