Vanmiddag is er weer een buurtfeest op het plein. Het begint met een volleybaltoernooi en daarna neemt iedereen wat te eten mee. Maar eerst moest er geregeld worden dat het pleintje watervrij werd na de regen van gisteren. En dat werd met vereende krachten gedaan.

Overal in de tuin hangen weer druppels. Zo ook in de uitgebloeide clematis, die met zijn warrige zaadbolletjes tussen de rozen hangt. Op deze zaterdagochtend weten de weergoden nog niet wat ze zullen gaan doen. In de blauwe lucht hangen hier en daar donkere dreigende plukjes wolken. Ik denk dat ik het er toch maar op ga wagen. Eens kijken hoe het met het boomkruiperkuikentje gaat.

De naaktslak heeft nog een hele kluif aan deze afgevallen pruim. Zal hij ook kunnen proeven of hij zuur is of niet ?

De vlinderstruik wordt dit jaar wel erg hoog. De bloemen staan op lange stelen pal voor het raam van mijn computerkamer op de 1ste etage. Juist daarom viel mij deze pluim op, eentje met twee punten. Zal de bloem straks op de hoed van Plop gaan lijken ?

Donderdag alweer. Dat betekend straks eerst even de vuilcontainer aan de straat te zetten (ik hoor net die van de buren langs komen) Buiten ligt alles er weer fris bij. Overal druppeltjes met zo af en toe wat zon er overheen. Maar helaas, vandaag moet er eerst gewerkt worden. Pas daarna is er tijd voor foto’s maken. Alhoewel…. ik geloof dat ik eerst mijn nieuwe laptop ga inrichten.

Vanmorgen piepte zowaar de zon even tussen de wolken door. Voor mij mooi de kans om even een van de 5 rozensoorten rond het pleintje te fotograferen. Vooral deze pure vorm van de roos vind ik erg mooi.

Mijn vader kweekt veel van zijn tuinbloemen zelf. Zo zijn zijn hanglobelia’s niet te evenaren. Elk jaar weer staan de prachtige blauwe wolken te pronken in allerlei bakken en manden. Vorige week heb ik wat van de lobelia’s mee naar huis gekregen en heb ik ze in mijn tuin gezet. En wat blijkt ? Er zitten ook een paar witte tussen. Of wist je dat wel Pa?

Ondanks wat kleine pechgevallen (na lang zoeken vond ik de reservebatterij van mijn camera in een broek die aan de waslijn hing, aan het begin van de wandeling liet ik mijn fototas achter bij het vingerhoedskruid en halverwege de tocht bleek ik mijn draadontspanner te zijn verloren) verliep de wandeling prima. De weergoden waren ons gunstig gezind en iedereen kon de parkeerplaats vinden, ondanks een klein foutje in mijn routebeschrijving.

De paddestoelen die ik vorige week fotografeerde waren alweer verdwenen, even verderop stonden nu wel deze frisse vrolijke jongens: oranje koraalzwammetjes.

We liepen mijn gebruikelijke route in tegengestelde richting, zo zag ik ook nog eens wat meer van het bos, meestal blijf ik bij het zwijnenvennetje hangen om vervolgens weer terug te lopen. Zo kwamen we langs een pad waar Romein zowaar een hazelworm zag. Ik kon hem nog net weg zien kruipen onder een heidestruikje. Had zo’n beestje nog nooit eerder levend in mijn leven gezien. Dat wordt de volgende keer dus een iets andere route lopen want natuurlijk wil ik ook een foto van dat beestje.

Nou ja, toen heb ik maar een mosje gefotografeert

Halverwege de route zag Geert een stam met talloze kleine zwammetjes. Het mag dan nog lang geen herfst zijn, er waren al heel wat paddestoelen te bewonderen.

Om te kijken hoe de zwammetjes er van de andere kant uitzagen, liep ik even om de boom heen. Daar vielen mij een paar takjes op die achter een stuk boombast uitstaken. Daar boven zaten nog meer takjes en mijn oog gleed omhoog langs nog veel meer takjes. En bovenop die hele stapel lag wat dons dat ineens begon te bewegen. Verhip, een heel klein vogeltje stak zijn kopje omhoog. Het koppie was niet groter dan een erwt.

Ina en ik hebben het later nog opgezocht, het bleek een jonge boomkruiper te zijn. Al verder wandelend kwamen we uiteindelijk bij het zwijnenvennetje uit. Daar wemelde het van de waterjuffers. Vlak boven het water zag het groen en blauw van die lange dunne insecten.

Ze waren wel erg schigtig en ik moest me in vreemde bochten wringen om ze op de foto te krijgen. Het leverde mij een natte broek, natte ellebogen en natte buik op. En oja, een niet al te flaterend portret door Romein

Iets makkelijker te fotograferen was deze spin die Ina vond op een dennenappel. Waren het nou eitjes of was het nou voedsel in de bol die hij bij zich draagt ?

Ach ja, en dan was er ook nog een minikikker. Zo op de foto zie je het er niet aan af maar het beestje is krap een centimeter groot.

Tegen de tijd dat we terugliepen naar de auto begon de lucht dicht te trekken. We hadden het dus mooi uitgekiend. Ik heb mij prima vermaakt. Ik hoop dat Pauline, Joeki en de rest het ook leuk vonden !

De rest van de foto’s kunnen jullie weer bekijken in de flash-diashow.

[swf]data=”http://marmein.nl/wp-content/24jun07.swf”, width=”680″, height=”520″[/swf]

Gisteren zijn we met z’n zessen wezen wandelen in de Dellen. Door onvoorziene omstandigheden heb ik de foto’s nog niet op het log kunnen zetten. Die moeten dus even wachten tot vanavond.

Na de wandeling is Veldje met mij mee gegaan naar huis. En als aanwijzer van mogelijk interessante fotoonderwerpen slaagde zij er ook weer in iets in mijn achtertuintje te vinden. Mij waren ze nog niet opgevallen maar ze zijn er weer: hele kleine padjes.

Veldje was ook zo vriendelijk om haar pink naast het padje te houden.

Toen ik vanmorgen beneden kwam op Xarak eten te geven en de cappuccino-automaat aan te zetten, zag ik een musje op mijn terras zitten. Het pikte wat sloompjes om zich heen op de grond. Het leek mij niet in orde, maar even later hipte het toch wat levendiger naar een ander plekje.

Toen ik na het douchen weer beneden kwam zag ik haar zitten op de tuinschutting. Het kopje diep weggedoken tussen de veren, helemaal in haar eentje. Dat is geen goed teken. Eerst fotografeerde ik haar door het raam, maar dat gaf maar een wat wazig beeld. Daarna heb ik heel voorzichtig de tuindeur open gedaan om een betere foto te maken. Het musje bleef met haar oogjes dicht zitten. Uiteindelijk kon ik er zelfs een stoel bij pakken om haar beter te kunnen fotograferen.

In de kelder vond ik nog een netje pinda’s en een vetbolletje. Daar heb ik een beetje van op het houthok onder het musje neergelegd. Even later werd ze wakker, en tjilpte een keer. Ze zag direct het voedsel wat ik neer had gelegd en ging er op af. Vooral de pinda’s gingen er goed in.

Er is in iedergeval voldoende eetlust. Nu maar hopen dat ze daar een beetje van aansterkt.