Ik zag hem gistermorgen toen ik naar het werk fietste. Hij piepte net over het muurtje achter de Emmaschool. Een prettige gedachte, mocht ik ooit nog de zenuwen krijgen dan kan ik altijd terugvallen op deze valeriaan  
Even vanwege de bezorgde reacties op de slak in de zee: na een tien tal minuten was het afdakje al weer nagenoeg droog en kon de slak gewoon zijn weg hervatten.
Ik heb ze al vaker op de foto gezet, maar elke keer wanneer het zonnetje ‘s morgens schijnt, kan ik het niet laten. Ze steken zo fel af tegen het donkergroen van het schuurtje van de buren, en dan ook nog een druppeltje er in. Wie kan dat nou links laten liggen ?
De meesten zullen het wel kennen: je woont al jaren in een stad en bent nog nooit naar de ‘touristische’ plekjes geweest. Of je moet al visite hebben gehad die je bezig moest houden. Gisteren besloot ik eindelijk een van de mooie plekjes van Zwolle eens te gaan bezoeken. Ik had de tijd, het was mooi weer, en de plek zou leuk zijn voor een panoramaopname.
Het beklimmen van de 236 treden viel nog best mee. De panorama maken was ook knap lastig, hij heeft hier en daar dan ook wat foutjes. Eigenlijk was het maken van de flash-viewer nog het meeste werk.
[swf]data="http://marmein.nl/wp-content/panoramazwolle.swf", width="600", height="350"[/swf]
Het afdakje van mijn houthok was vanmiddag nat. Een dun laagje water weerspiegelde de omgeving. Midden op dat spiegelende vlak vocht een slakje van mischien een halve centimeter tegen het water wat voor hem wel een zee moest lijken.
Een tijdje terug heb ik mijn tuin eens wat opgeruimd. Een van de taakjes was het opbinden van de hertshooi omdat die zwaar voorover hing en zo heel wat ruimte van het terras innam. Ook het opruimen van de hagewinde was een taak. Dat is niet helemaal gelukt. Vanmorgen zag ik ineens hoe de hagewinde het touwtje had gevonden waarmee ik de hertshooi had opgebonden.
Gisteren ben ik tegen het eind van de middag nog even op pad geweest. Op de website van Op de kuierlatten staan verschillende wandelingen in de Noordoost Polder en in Flevoland. De routes zijn uitgezet over bestaande wegen maar ook (en soms helemaal) over boerenland. Met de wolkenluchten van de laatste tijd leek mij dat een mooie gebied om te wandelen. Strakke lijnen en vrij zicht op de lucht.
Ik besloot het Wilgenpad te nemen, niet te ver en niet te lang. Bij Ens wordt keurig aangegeven waar de parkeerplaats bij de start van het pad is. Aan het pad zelf was te zien dat de route niet veel gelopen wordt. Wie verwacht er nu ook dat je prachtig kunt wandelen in dat kale landschap ?
Lopend door het hoge gras sprongen talloze sprinkhanen voor mij uit. Het is nog best lastig om er eentje terug te vinden, ook al weet je waar hij geland is. En heb je er eentje gevonden, dan is het weer afwachten of hij/zij wel trek heeft om even te poseren. Maar de aanhouder wint, en eindelijk had ik een bereidwillige gevonden.
Vooral aan het begin van het pad stonden veel bloemen. Zo was er de tere ogende vogelwikke….
en het verassend mooie wilgenroosje.
De route zelf wordt aangegeven met duidelijke paaltjes. Maar goed ook want het is niet altijd duidelijk te zien of het een pad is of niet.
Ondanks de stevige wind waren er heel wat vlinders te bewonderen. Je zou toch verwachten dat die beestjes met hun tere vleugels in die wind geen enkel bloemetje zouden kunnen bereiken, maar niets bleek minder waar.
Het was heerlijk wandelen in het zonnetje met de wind door je haren. Het landschap diende als omlijsting van de prachtige wolkenluchten.
En zowaar, mijn pad kruiste het pad van een pad. Zijn er nu zoveel in Nederland of trek ik kikkers en padden op de een of andere manier aan ? In eerste instantie lied ik hem lopen. Hij ging zo snel dat ik hem al vast moest pakken om er een foto van te kunnen maken. Terwijl ik naar hem keek viel mij ineens op dat hij van die vreemde oranje achtige randjes achter zijn oren had. Het was duidelijk een heel ander soort pad dan die in mijn tuin. Ik heb hem toch maar even opgepakt voor een foto zodat ik later na kon gaan wat voor soort het was.
Als ik het goed heb zou het de zeldzame vroedmeesterpad kunnen zijn. Maar ik twijfel nog wel. Hij komt voor in Limburg en uiterst zelden elders in het land. Ook zou hij overdag in een holletje zitten. Ik heb hem voor de zekerheid aangemeld bij waarnemingen.nl. Mocht het nu toch een andere soort zijn dan hoor ik het vast en zeker.
En tot slot nog maar eens een beestje, een gewone huisjesslak. Hij viel mij op doordat hij zo nietig leek tegen het wijdse lanschap op de achtergrond.
Wil je alle foto’s bekijken van deze wandeling dan kun je gewoon op 1 van de foto’s klikken om naar de diashow te gaan.
Ondanks dat het potje ooit was omgevallen, groeide de basilicum die er inzit rustig verder. Hij heeft zelfs bloemetjes gekregen. Om er een foto van te maken heb ik hem rechtop gezet, waardoor duidelijk wordt hoe krom hij is gegroeid.
Wat ging het gisteravond af en toe te keer. De regen kwam gestaag maar zo af en toe zaten er flinke windstoten tegen. Mijn enige stokroosstengel vond ik vanmorgen plat op de grond liggend. Met een stokje er bij was dat zo te verhelpen. De fucsia heeft gelukkig geen last gehad van het weer.
Vanuit huis zag ik kleine wittige vlekjes op het grasveld. Net zo hoog als madeliefjes maar niet zo wit. Dat moest eens nader bekeken worden. Het bleken kleine honingklaverbloemetjes te zijn. Die hebben zich blijkbaar ook aangepast aan een leven waar een grasmaaier regelmatig even langs komt.
