Vanmorgen nogmaals een hortensia. Margo schreef dat ze aan struiken met oude bloemen ook weer nieuwe bloemen zag bloeien. Bij mij is dat ook het geval. Het is maar 1 bloem maar door het contrast met haar oudere zusters knalt ze er uit.
Ze zijn al weer prachtig aan het verkleuren, de hortensia’s in mijn voortuintje. Het is elk jaar weer genieten van die struiken. Eerst de groene knoppen, daarna de felgekleurde bloemen die eindeloos lang bloeien, en dan nu het oud roze en grijsgroen van de naderende herfst.
Vorige week reed ik langs een dahlia-tuin en zag de kleurenpracht van de bloemen in het late middaglicht. Gistermiddag ben ik er daarom even naar toe gewandeld met de camera. De tuin behoort toe aan een vereniging en het was op het moment dat ik kwam flink druk met leden. Ze waren druk bezig met het knippen van dode bloemen en het aanharken van de paden. Het blijkt dat ze aankomende zaterdag een open dag hebben.
Ik mocht er gelukkig nu al rondwandelen en heb er heerlijk gebruik van gemaakt.
Ik mocht overal lopen behalve op de tussenpaden die al geharkt waren. Maar ik was nog maar net begonnen met fotograferen toen een van de heren achter mij aankwam. Ik mocht gerust over zijn geharkte paadje lopen, kwam hij mij verzekeren. Zijn donker rode dahlia’s waren zo mooi vond hij, die moest ik gewoon bekijken. En hij zou daarna het paadje wel weer gaan harken.
Eigenlijk zijn dahlia’s maar vreemde bloemen. Wat groot en plomp in de meest schreeuwende kleuren. Maar zo te samen is het een prachtig gezicht. En als je je concentreerd op het midden van de bloem is het alsof je er in wordt gezogen.
De lage stand van de zon deed de de blaadjes van de bloemen oplichten.
Het was heerlijk om er zo rond te mogen struinen met de camera. Ik denk dat ik zaterdag even kom kijken of ik ook een bosje dahlia’s kan kopen.
Ook nu weer kun je via de foto’s zelf bij alle dahlia-foto’s komen of via deze link, om bij het begin te beginnen.
Ik liep er toevallig langs, en vond het licht zo mooi door zijn haren schijnen. Dat het ook nog eens een schoonheid was had ik niet verwacht 
Het is al weer een tijdje geleden dat de lindebomen in bloei stonden. En ook al weer een tijdje geleden dat de bomen hun zaadjes als helicoptertjes hebben laten rondvliegen. Deze heeft duidelijk zijn taak er op zitten. Ik ben benieuwd of ik straks een lindeboom bij mijn keukenraam zal hebben.
Ik ging gisteravond voor een zonsondergang even naar de IJssel. Net als zo vaak dook de zon nu ook weg achter een laag hangend pak wolken. Toen ik mij omdraaide zag ik dat er wel een hele mooie maansopkomst was. Zo zie je maar, er is altijd wel wat te fotograferen.
Zoals ik vanmorgen al schreef, ben ik gisteren met Ina naar ter Apel geweest. Er was o.a. een middeleeuwse markt en een heuze veldslag met ridders, boogschutters en kanonnen. Jawel, kanonnen. Nooit geweten dat die er toen al waren maar blijkbaar werd die uitgevonden rond 1350. Maar de kanonnen komen later pas. Eerst ben ik schaamteloos gaan fotograferen. Er was ook zoveel moois te zien.
Rondom het klooster van Ter Apel was een heel campement opgezet. Er werden verschillende beroepen uitgevoerd, sommigen liepen gewoon wat rond en anderen hadden een marktkraam. De meeste deelnemers hadden ook een tent opgezet waar ze de nacht doorbrachten. Voor die tenten stonden kookpotten waar het avondeten in werd bereikt. De geuren die daar uit opstegen, samen met de geuren van brandend hout, leer etc deed je terug in de tijd wanen. Deels de middeleeuwen maar ik moest ook sterk denken aan Ethiopië en andere afrikaanse landen.
Een evenement als in Ter Apel geeft je de kans om eens heerlijk ongegeneerd mensen te fotograferen. En zoals Ina zei, het lijkt wel alsof de mensen voor deze hobby gekozen hebben omdat ze zo een markante kop hebben.
Of is het nu dat mensen opgaan in hun rol en dat de kleding, de handelingen en de omgeving er voor zorgen dat ze zo in hun rol lijken te passen ?
Het was een wat surrealistische middag eigenlijk. Aan de ene kant had je de mensen die met hun schijnbaar dagelijkse bezigheden bezig waren….
En aan de andere kant had je de mensen die zich aan hen vergaapten. De meesten met camera, maar ook velen die gewoon lekker keken. En ook die waren leuk om op de foto te zetten.
Een stel dat echt heel goed in hun rol bleef was dit bedelaars-duo.
Zo hier en daar zaten ze te bedelen, dan weer trokken ze met langzaam schuivelende tred naar een ander plekje of doorzochten ze prullebakken.
Overal weerklonk ook muziek. Verschillende groepen hadden zich verspreid over het terrein. Waar je ook ging, je hoorde de klanken van zang en muziek.
Maar ook waren er verhalenvertellers, altijd leuk om naar te luisteren. Of je nu jong bent of oud.
Bij de muziekanten groep die na de verhalenvertellers optraden, zat deze jongeman. Zijn ritmegevoel moest hij nog ontwikkelen en dus werd hij iets verderop gezet. En oja, hij kreeg een pollepel om te trommelen.
Na de muziekanten zijn we verder gewandeld. Nou ja, gewandeld, het was wat mij betreft meer heen en weer rennen van het ene fotogenieke plaatje naar het volgende. Al die prachtige koppen en tafereeltjes, heerlijk gewoon.
En net als honderden jaren geleden ongetwijfeld gebeurd zal zijn, was er nu ook een libelle die een mooi hoog punt had uitgezocht om rond te kijken. In dit geval een speer. Met dank aan Ina die hem voor mij spotte.
Later op de middag waren de ridders druk bezig zich voor te bereiden op de komende strijd. De meesten hadden hulp nodig bij het vastmaken van het harnas.
Ondertussen gaven de heren elkaar tips over wat te doen voor en tijdens de strijd. De meest verstandige en herkenbare: vergeet niet naar de w.c. te gaan voor je je harnas aantrekt.
De strijd begon met het afschieten van verschillende soorten kanonnen. En die gaven mij toch een knallen. Het heeft mij heel wat foto’s gekost. Ook al wist ik dat de knal zou komen, toch schrok ik er steeds weer van, wat heel wat bewogen foto’s opleverde.
Er waren heel wat kinderen die in huilen uitbarsten bij het horen van de harde knallen. Ik stond er toch een aardig eindje vanaf maar kon toch de drukgolf voelen die de knal te weeg bracht.
De ridders gaven een hele show. Aan de ene kant de bourgondiërs en aan de andere kant de duitsers. Hoe moet zo’n veldslag er wel niet uit hebben gezien als er 30.000 duizend man mee deden ?
En zoals in een echte veldslag waren er ook hier doden te betreuren. Deze ongelukkige was aan het begin van de veldslag gevallen.
Al met al was het een hele leuke middag en een echte aanrader. Voor dit jaar is het alweer voorbij, maar volgend jaar krijgen jullie een nieuwe kans.
Om alle (80) foto’s te kunnen bekijken kun je op een van de foto’s klikken of hier om bij het begin te starten.
Gisteren ben ik met Ina naar ter Apel geweest om bij het klooster de middeleeuwse markt te bezoeken. Ik heb mij er kostelijk vermaakt en zit vandaag met de erfenis: meer dan 300 foto’s. Daar heb ik geloof ik wel een dagtaak aan.
Mocht je in het noorden wonen of niet te beroerd zijn om een eindje te rijden, dan kan ik je de markt zeker aanraden. Neem wel je camera mee want het schreeuwt om foto’s maken.
Vanmorgen was ik weer vroeg wakker. Mooi de kans om een zonsopgang te zien. Deze keer ben ik naar de IJssel bij Hattem gereden. Via een kleine brug en over een hobbelige weg vol gaten Langs het kanaaltje links van mij was een man genummerde bordjes in de grond aan het steken.
Terwijl ik mijn auto om de kuilen in de weg heen stuurde keek hij op. Waarschijnlijk verwachtend dat ik een van de deelnemers aan de viswedstrijd zou zijn.
Zodra ik uit de auto stapte vlogen een paar opgeschrikte gansen weg naar een veilige plek aan de overkant. Een reiger liet een verontwaardigde krijs horen en vloog op uit het riet. Daarmee liet hij nog twee andere reigers schrikken die vervolgens achter hem aanvlogen.
Ik loop even een eindje terug om te kijken of ik achter het riet langs, via de weilanden, een eindje verderop ook even naar de IJssel kan lopen, maar het land is nat en de rietkraag lijkt zich eindeloos ver uit te strekken.
Teruglopend naar de oever van de IJssel dobbert een groep eenden op het water die meteen achter het riet wegduiken wanneer ze mij zien.
Ik besluit een eind verderop te gaan kijken of ik daar mischien wat druppels kan fotograferen.
Maar de lucht trekt ineens dicht en het wordt grijs. Tijd om naar huis te gaan. Die druppels kunnen beter een andere keer.