Buren6 laten een dakkapel plaatsen. Daar hoort natuurlijk het verwijderen van dakpannen bij zodat het dak opengezaagt kan worden. Onder een van die dakpannen kwam een oud wespennest vandaan. Buurvrouw6 had hem voor mij bewaard zodat ik er eventueel foto’s van kon maken omdat het zo’n mooie structuur had.

Niet alleen de structuur is mooi, maar ook de kleuren zijn mooi. Ze zouden zeker niet misstaan in een modern interieur.

De menselijke geest is toch maar een raar ding. In mijn jeugd dronk ik regelmatig thee. Bij het ontbijt, na school en ‘s avonds na het eten. Eenmaal het huis uit was het met die gewoonte gedaan, koffie was nou eenmaal meer mijn ding.

In augustus besloot ik wat te gaan lijnen. Daar hoort veel waterdrinken bij, maar dat is iets wat ik echt niet vol hou. Thee leek mij een goed alternatief en zo maakte ik kennis met de wereld van de smaakjes thee.

Nu, bijna een half jaar verder, is er 1 ding waar ik maar niet aan kan wennen: de manier waar het touwtje aan het theezakje los trek. Ik blijf het gevoel houden dat ik het touwtje lostrek van het zakje. Zat het vroeger niet anders vast ? Ik dacht toch zeker te weten dat het touwtje vroeger geklemd zat in een spleetje in het labeltje dat je dan later kon gebruiken om het touwtje vast te zetten om het handvat van de theepot.

Nu heb ik steeds maar weer het gevoel dat ik het touwtje lostrek van het zakje.

Help mij even herinneren dat ik deze niet meer eet voor een volleybaltraining of wedstrijd. Jammer, want ze zijn wel lekker. Maar ach, er blijven nog genoeg dagen in de week over.

De tulpen in de vaas groeien lustig door. De meesten staan nog fier overeind, een enkeling laat zijn bloem hangen. Bij een roos of een gerbera zou dat het sein zijn om de bloem er uit te gooien, maar een tulp doet dit met gratie.

Naast mijn voordeur staat een witte klimroos. Een wat armetierig ding dat er elk jaar wel een paar rozen weet uit te persen maar toch altijd een soort van kaalheid uitstraald. Ik heb al van alles geprobeerd: snoeien, rozenmest, sproeien tegen spint en witte vlieg, maar nergens lijkt hij beter van te worden.

Gisteren viel mij ineens een oranje bolletje op. Verstopt achter een uitgebloeide bloem zat een mooie rozenbottel. Wonderlijk, zo met de hele bloem er nog aan.

Vanmorgen begon de dag weer met prachtig weer. En nadat ik mij gisteren verwonderde over de mossen, besloot ik er vandaag nog eens op uit te gaan om te kijken hoe het stond met de mossen in de Dellen.

Het was al wat later op de zaterdagochtend, normaal een tijd waarop ik net het bos uit zou komen vanwege de drukte. En druk was het. Op de parkeerplaatsen die ik passeerde stonden diverse auto’s. Onder de boom langs de weg waar ik normaal parkeer stond niemand en eenmaal op het bospad had ik het gevoel dat ik alleen was in het bos.

Niet ver van het pad brak een takje. Zouden het herten of reeën zijn ? Maar ach, dat denk ik zo vaak, en ik buig mij weer over de boomstam die er al jaren ligt en waar ik al jaren foto’s van het mos dat er op ligt maak.

Dit keer zoek ik naar de mosjes met een sporendoosje aan het eind van hun stengeltjes maar ik zie ze niet. Totdat ik nog eens goed kijk en besef dat ze er wel zijn maar heel erg dun en klein zijn. De stengeltjes amper dikker dan een mensenhaar.

Ik sta weer op om verder te gaan en kijk recht in de ogen van een hert dat op nog geen 3 meter van mij af staat. Achter haar zie ik nog twee koppen, alle drie kijken ze mij verschrikt aan. Langzaam breng ik de camera naar mijn gezicht, maar de kleine beweging maakt ze aan het schrikken en ze gaan er met zijn allen vandoor. Pas dan zie ik dat het wel een stuk of negen zijn. Ik houd mijn hart vast….. ze rennen richting de weg waar ik net een auto aan hoor komen. Maar de auto rijdt voorbij zonder piepende remmen. Een tel later steken ze een meter of 15 verderop het bospad over. Ik probeer nog een foto te maken, maar de camera staat in de verkeerde stand, de bomen staan er mooi scherp op, de herten helaas niet.

Ik zigzag verder over het bospad, van boomstronk naar boomstronk en maak foto’s van het mos.

Wanneer ik even later weer terug loop naar de auto besef ik mij ineens dat ik nu wat de wind betreft gunstig loop. Het bosperceel waar de herten naar toe waren gegaan lag nu tegen de wind in. Tijdens het lopen blijf ik dan ook tussen de bomen door kijken in de hoop de herten nogmaals te zien. De kans is natuurlijk nihil, maar ja, je weet maar nooit.

Ineens zie ik wat bewegen tussen de bomen, het zou toch niet….. Maar nee, het zijn geen herten. Tot mijn verbazing zijn het een stuk of 6 everzwijnen die keurig achter elkaar aan lopen. Even verdwijnen ze in wat struiken en dan wandelen ze weer parallel aan het bospad. Met mijn macrolens maak ik op goed geluk een foto.

Ze hebben mij totaal niet in de gaten en via wat jonge dennen komen ze steeds dichterbij. Ze willen vlak voor mij het bospad over steken, recht op mij af. Van zo dichtbij zien ze er toch wel heel woest uit. Zal ik er maar op gokken dat ze niets doen als ik stil blijf staan ? Dat kan dan wel eens een hele mooie foto worden als ze zo recht op mij af komen…. Maar ook dit keer maak ik de dieren aan het schrikken door de camera omhoog te brengen. Mischien maar goed ook….

Vanmorgen zat er even een flinke scheur in het wolkendek. Zo te zien moet het achter de wolken een mooie zonsopgang zijn geweest.

Voor vanmorgen werd er zon voorspeld en op een vrije dag met een camera in huis moet je daar natuurlijk wel gebruik van maken. Dit keer naar een zandverstuiving bij Hulshorst (de exacte lokatie kun je zien op de pagina Fotoplekjes)

De grote zandverstuiging met hier en daar groepjes vliegdennen werd omzoomt door hoge dennen. Vlak achter de dennen liep de A28, goed hoorbaar maar door de afleiding van het landschap hoorde ik het geraas van de auto’s al heel snel niet meer.

Hier en daar lagen oude boomstammen, kaalgeschuurd door wind en zand hadden ze een zilvergrijze kleur gekregen.

Sommige stukken waren juist niet glad en toonden prachtige kronkels waar je allerlei figuren in kunt zien.

Ik kan mij geloof ik zo een dag verliezen in het alleen maar fotograferen van deze houtsculpturen, ik denk dat ik dat ook maar eens een keer ga doen. Maar nu kwam ik voor de zandverstuiving en dus liep ik verder.

Het gebied bestond niet alleen maar uit zand. Het middelste gedeelte bestond uit heide, gras en mossen. Op de grond groeide ook overal bekermosjes, een eigenaardig gezicht want ik zie ze normaal gesproken eigenlijk alleen op berkenstammen groeien.

De meeste mosjes stonden in bloei, het felle rood prachtig afstekend tegen het grijsgroene van de stengeltjes.

Ook al is het winter, overal was kleur te zien. Natuurlijk het goudgeel van het zand, maar ook het heldere groen van het mos.

Uit het lichtgroene mos staken allemaal witte draadjes. Ik had er een paar foto’s van gemaakt maar zag pas later op de computer waarom er witte draadjes in het mos zaten. Zo te zien was het de bloei van het mos.

Onder de dennenbomen lagen talloze dennenappels. De meesten al grijs, een enkele iets bruiner van kleur.

Niet alleen het groene mos gaf kleur aan het landschap. Her en der stonden toefjes zilvergroen ijslandsmos en een mosje met prachtig roodgele stengeltjes.

Ondertussen begon de lucht steeds meer te betrekken, het werd tijd om weer richting de auto te lopen.

Er stond een stevig windje en zo af en toe werd fijn zand in een razend tempo laag over de grond weg geblazen.

Het was weer een heerlijke wandeling op een plek waar ik zeker nog eens een keer naar toe ga. Mocht je alle 25Â foto’s willen bekijken dan kan dat via de slideshow.

Vandaag de laatste bloem uit mijn boeketten. Eentje waar ik een milde haat liefde relatie mee heb. Ik vind de bloem prachtig, ook heerlijk fotogeniek wat natuurlijk helemaal een pluspunt is. Maar een heel boeket van deze bloemen kan wel heel sterk geuren, en zeker als de bloemen ouder worden is dat geen aangename geur.

Maar in dit geval zijn het een paar bloemen in een gemengd boeket, de geur zal dus meevallen en ik kan lekker fotograferen.

Ja, alweer een bloemetje. Maar ja, met zoveel bloemen in huis moet ik haast wel. Het is voor mij dan ook nog eens een keer dubbel genieten. Een bos bloemen op de vaas vind ik zowiezo al mooi, maar als je er met de camera dan ook nog eens dicht op gaat zitten krijgt het boeket een extra dimensie.