Vanmorgen ben ik even over een braakliggend terrein gelopen, nu het nog kan, binnenkort beginnen ze met de bouw van nieuwe woningen. Nu wordt het terrein nog als hondenuitlaatplaats gebruikt. Het was dan ook knap lastig om met de camera op de grond foto’s te maken zonder echt vies te worden.

Als je het weer nu zo ziet kun je je haast niet voorstellen dat het vanmorgen zo zonnig was. Xarak en ik hebben samen even lekker in het zonnetje gezeten. Ik met een cappuccino, hij op de tuintafel naast mij., zo af en toe opkijkend naar de overvliegende vogeltjes.

Vanmorgen bedacht ik mij dat ik wel eens naar de paardenbloem kon lopen die ik een tijdje geleden in bloei zag staan. Op de plek aangekomen bleek het toch langer geleden dan ik dacht, de paardenbloem was helemaal uitgebloeid, de grijze pluisjes waren in de maak.

Teruglopend naar de ingang van een braakliggend terrein liep ik tegen de zon in. Heerlijk vind ik dat altijd. Niet zozeer vanwege de zon op je gezicht maar omdat je juist dan de meest mooie dingen ziet door het tegenlicht. Zo had ik op de heenweg dit chinees lantaarntje helemaal niet gezien. Nu er zonnestralen doorheen vielen kon ik de zaaddoosjes niet meer over het hoofd zien.

Het is altijd zo leuk rond deze tijd, al die potten met voorjaarsbloemen. Maar in de warmte van de huiskamer zijn ze wel zo uitgebloeid.

De gaspitten gaan aan met een vuursteentje en voor de olielampjes en kachel gebruik ik een aansteker. Mijn doos lucifers raakt daarom maar niet leeg en is alweer 9 jaar oud. Maar handig is het wel, zo’n doosje. Zo af en toe heb je ze toch even nodig.

Afgelopen zondag ben ik met Ina wezen wandelen bij Borger We liepen daar het Bijvoetpad, een wandeling door een open landschap. We zijn gestart bij het Hunebedcentrum. Er vlak voor ligt een groot hunebed, groter dan de meesten die ik gezien had. De ingang stenen waren bij deze duidelijk te zien (niet op de foto)

Op het terrein van het centrum stond ook een lemen hut, het type woning waar de hunebedbouwers in woonden.

Langs de route zagen we een verlaten stuk volkstuin. Hier en daar stond een oude verdroogde zonnebloem, de zaden al langgeleden opgepeuzeld door de vogels. De muizen zijn er ook aan hun trekken gekomen. Het veld lag bezaaid met legge kalabassen. Elk met een of meerdere gaten waar de muizen naar binnen zijn gegaan om zich te goed te doen.

De wandelroute liep via wegen en over zandpaden tussen weilanden door. Opvallend vond ik de lapjes grond waarop kleine bospercelen stonden. Geen productiebossen stijve rechte bomen maar verwilderde stukken grond met prachtige kromme bomen. Doordat er overal van de stukjes bos te zien waren, kreeg je het gevoel tussen coulissen door te lopen. Overal zag je doorkijkjes

Heel onverwacht kwamen we nog een hunebed tegen die niet op de kaart stond. Toen ik op de grond ging liggen om deze te fotograferen werd dat geloof ik wel wat vreemd gevonden door toevallige voorbijgangers.

Het weer was grauw en grijs, en afhankelijk van waar de wind kwam zo af en toe ook nog best koud. Heel anders dan voorspeld was dus. Juist door de egaal grijze lucht leken de kruinen van de bomen vaak wel van kant gemaakt.

Na een tijdje kwamen we weer bij een hunebed. Ik vond de combinatie van de boom met het hunebed mooi, en ik begon al van ver een foto te maken.

Maar eenmaal om de boom heen gelopen zag ik pas hoe bijzonder deze combinatie was.

Zo hier en daar waren de voorbodes van de lente te zien. Sneeuwklokjes, crocussen, narcissen en ook wilgenkatjes.

De bomen in het veld en langs de randen van de wegen bleven mij opvallen. Als ik ze zo zie kan ik mij altijd weer moeilijk voorstellen hoe ze er straks weer bij zal staan wanneer ze vol in het blad staan, en hoe ze dan het aanzicht van het landschap weer veranderen.

Aan het eind van de wandelin, toen we weer wat dichter bij de huizen kwamen, waren er weer meer bloemen te zien. En Ina, ik heb het even opgezocht: het is toch een kornoelje.

Ook de paarse dovenetel stond in bloei. Ik weet alleen niet of het nog steeds of alweer is.

De gps hadden we niet nodig omdat de hele route aangegeven werd. Wel konden we hem gebruiken om te zien hoe lang we hadden gelopen en hoe lang we hadden stil gestaan na het aanzetten van het apparaat. Helaas hebben de batterijen het niet helemaal gehaald, we hebben dus iets langer gelopen (en stil gestaan) dan op deze foto. De afstand die je ziet is in mijlen.

Wil je alle foto’s zien dan kan dat in het fotoalbumÂ

Zoals elk jaar heeft de clematis bij mijn keukenraam al erg vroeg in de winter uitlopers. Tot nu toe hebben ze elke winter overleeft, en zoals het er deze winter naar uitziet zal het ook dit jaar geen probleem zijn. Elk jaar denk ik weer dat ik nu wel heel vroeg bloemen zal gaan zien, maar elk jaar weer wacht hij tot mei voor de eerste bloem zich opent.

Ken je dat ? Het ene moment heb je pennen in overvloed en dan ineens is er geen enkele meer te vinden. Een tijdje geleden kreeg ik een doosje glitterpennetjes in allerlei kleurtjes in de bus. Ik had ze gekocht om kado te geven maar ze zijn nu wel erg handig. En zo krabbel ik mijn kleine notities met de meest wonderlijke kleurtjes.

Vrijdag heb ik op de markt een bak met viooltjes gekocht. Lekker wat kleur voor in de tuin. En nadat ik gisteren in de tuin lekker in het zonnetje (gezien de reacties van gisteren geloof ik dat er alleen boven Zwolle een gaatje in het wolkendek zat) een kopje cappuccino dronk, heb ik ze in een bak gedaan. Lekker genieten van een vleugje lente.

Vanmorgen was het zo mooi weer dat ik er wel eventjes uit moest, al was het niet de bedoeling. Gewoon even mijn standaard rondje in de Dellen om te kijken hoe alles er bij stond.

Een van de hoge dennebomen langs het pad had er en der wat oude harsdruppels hangen, wit uitgeslagen van ouderdom. Deze zag er wel heel appart uit.

In de ochtend scheen het zonnetje heerlijk en overal om mij heen hoorde ik de vogels roepen. Een bepaalde roep kon ik maar niet thuisbrengen. Ik dacht eerst dat het een roofvogel was, maar toen ik hem weg zag vliegen leek het eerder een kraai met dat verschil dat hij de op en neer gaande vlucht van een specht had. Na even zoeken op de Soortenbank denk ik dat het een zwarte specht is geweest.

Bij het Zwijnenvennetje was het doodstil, zo af en toe hoorde ik wat kraken wat mij het gevoel gaf dat er herten, reeën of everzwijnen waren die mij in de gaten hielden. Op een kromme tak langs het water had een zaadje voeding gevonden en vormde zich een klein boompje.

Het spiegelgladde water weerspiegelde het bos rondom. Vreemd, net alsof je door een gat in de aarde naar een andere wereld keek.

Ik heb een foto op de kop gezet om te kijken wat dat voor effect gaf.