Ank heeft gelijk, de bellis houdt heel mooi de druppels vast. Maar dat ze met z’n tweeën een druppel kunnen vasthouden had ik niet verwacht.
Vandaag ben ik aan de wandel geweest met een van mijn vaste bezoekers. We hadden een plekje ergens tussen onze woonplaatsen gezocht en kwamen uit op een meertje tussen Ruinerwold en Meppel. Het is een klein meertje met zeer helder water waar je mooi omheen kunt lopen.
De weersvoorspellingen waren niet veelbelovend maar bij de start viel het nog mee.
Er groeiden aardig wat scheve bomen. In de zomer heerlijk om op te zitten of om vanaf het water in te springen. Bij een boom waar een deel van de bast af was gegaan waren wortels van (naar ik denk) een zwam zichtbaar. Wonderlijk hoe lijken op een pentekening van een landschapje.
In het water kwam overal het riet al weer boven. Ook al scheen er geen zonnetje, het licht viel toch prachtig door het jonge blad.
Langs het pad waren verschillende uitlopers te zien, sommige daarvan waren prachtig donzig.
We waren bijna halverwege toen we een open veld zagen. De verschillende kleuren groen en rood beloofde interessante mosjes. En inderdaad, overal prachtige mosjes. Ik was nog maar net op mijn knieën gaan zitten toen mij opviel hoe mooi het licht op de bomen langs het veld viel.
En toen was het tijd om met de mosjes aan de gang te gaan. Wat zijn ze toch mooi !
Niet veel later begon het zachtjes te regenen. Nog even dachten we er over om toch verder te wandelen maar de regen werd heviger, het zou verstandiger zijn om terug te lopen. Niet dat dat snel ging, we hadden immers een camera in de hand met overal om ons heen druppels.
Na de wandeling zijn we nog uitgebreid koffie wezen drinken in Meppel. Een mooie afsluiting van een gezellig dagje.
Alle 20 foto’s zijn weer te bekijken in hun eigen album.
Gisteren heb ik op de markt een paar madeliefjes gekocht. Als ik het goed heb heten ze Bellis. En nu maar afwachten wat deze bloemen met druppeltjes doen.
Vanmorgen ben ik eens naar de Vreugderijkerwaard gereden. De wolken zagen er zo veelbelovend uit dat de dijk mij een prima uitzicht punt leek. En dat bleek ook zo te zijn, al was het wel een heel winderig uitkijkpunt. Maar door de harde wind vlogen de wolken ook over waardoor het landschap constant veranderde.
Lopend over de dijk viel mijn oog op een stengeltje in het gras. Zat daar nou een vlieg op ? Maar dichterbij gekomen zag ik dat het een pinksterbloem was. De eerste die ik zie dit jaar. Gelukkig stond hij aan de luwzijde van de dijk en kon ik er een foto van maken.
En zittend in het gras zie je ineens veel meer bloemetjes.
Weer op de dijk kwam ik langs een groepje bomen die allemaal met de voeten in het water stonden.
De wolken waren niet alleen schitterend om te zien maar zorgden ook voor een kleurenspel op de grond.
Mijn oog werd weer naar de grond getrokken: in verschillende madeliefjes waren vliegen druk bezig met eten, zonnebaden en wassen.
Liggend in het gras om de foto te kunnen nemen werden de jonge brandnetels gekneusd. Wanneer ik mijn ogen sluit, de geur van de geknakte brandnetels opsnuif en de zon in mijn gezicht voel. zou ik zweren dat het zomer is.
Achter de dijk, aan de landzijde, stonden een rijtje knotwilgen. De jongsten waren geknot, voor de ouderen was dit al te laat. Die waren vergroeid en gescheurd. Met alle holtes die nu in de bomen zaten zouden het perfecte schuilplaatsen voor uilen zijn. Ik heb er echter geen eentje gezien.
De grond onder aan de dijk was drassig. Hier en daar stond zelfs een flinke plas water. Eerst dacht ik dat het weer speenkruid was, het plukje geel midden in zo’n plas. Maar mee, het bleken dotterbloemen te zijn. Ook de eersten die ik zie dit jaar.
Teruglopend naar de auto zag ik nog paarse dovenetel. Wonderlijk hoe dit bloemetje op een handje met geheven vinger lijkt. Alsof hij het witte bloemetje een waarschuwing geeft.
En weer zie ik meer nu ik wat dichter bij de grond zit: ook de ereprijs heeft zijn bloemetjes al klaar.
Het was heerlijk om zo uit te waaien. Nooit verwacht dat ik met meer bloemenfoto’s dan wolkenluchtfoto’s terug zou komen, maar dat is het leuke van dit soort wandelingen. Het loopt altijd anders.
Alle 22 foto’s kun je weer in hun eigen album bekijken.
De monnikskap begint al aardig aan hoogte te winnen. Na de nachtvorsten van de afgelopen week hingen alle blaadjes naar beneden, maar bij thuiskomst na het werk stonden ze allemaal weer fier overeind. Hij lijkt zo fragiel maar is dus tegen heel wat bestand.
Margo vroeg of ik de gemeente al had gewaarschuwd. Leek mij niet nodig, de eend zit nagenoeg voor hun deur. Voor de duidelijkheid: de eend is het donkere vlekje bij de witte pijl.
Toen ik vanmiddag naar huis fietste waren er nog geen jongen.
Bij de vijver zag ik een leeg slakkenhuis liggen. Ik blijf mij verbazen over de mooie vormen en tekeningen die deze dingen hebben. En wat zou er nu aan zo’n slakkenhuisje knagen ?
De arme stakker. Zo volhoudend in haar doel, een nest met jongen krijgen en groot brengen. Gistermorgen vond ik haar met het rijp op haar staartveren. En ik weet dat het een ramp gaat worden zodra de eieren uit gaan komen. Ik hoop maar dat ook dit jaar de gemeente haar met haar jongen verplaatst naar een beter gebied.
Het kan nu niet lang meer duren voor de jongen uit hun eieren kruipen.
Toen ik vorige week naar de buurtsuper liep zag ik dit bolletje op de stoep liggen. Helemaal gaaf en met een prachtige sierlijke krul in zijn steel. Het deed mij denken aan een acrobate die op handen staand haar benen over haar hoofd naar voren stak.
Ik heb haar maar mee naar huis genomen, voor dat iemand er op zou kunnen gaan staan.
Gisteren ben ik nog even wezen rondwandelen op het pleintje voor mijn huis. Het zonnetje scheen en de sneeuw was snel aan het smelten.
Ik liep vooral aan de overkant zodat ik lekker veel tegenlicht had.
De sering stond toen nog in de schaduw en moest nog even wachten voor zijn last gesmolten was. Hij krijgt het wel te verdren, eerst de vorst en nu de sneeuw. Maar hij kan vast wel tegen een stootje.
