De knoppen van de akelei worden groter en groter. De wonderlijke vorm van de bloem is al goed te zien. Mijn tuintje is omsloten met hoge schuttingen, maar net achter deze plant wist de zon een gaatje in de afscherming te vinden.
Nadat we bloembollenvelden en een koolzaadveld hadden gefotografeerd waren we het nog niet zat en stortten wij ons op de insecten die we ineens in het vizier kregen.
Terwijl wij daar in het gras rontdolden met onze camera, stond zo’n 30 meter verderop een gemeleerd gezelschap te luisteren naar een gids van Museum Schokland. Ze zullen wel net zo vreemd naar ons gekeken hebben als wij naar hen. Maar goed, we waren insecten aan het fotograferen, dus gingen we snel weer verder, voor het te donker zou zijn.
En zo sloten we ons fotomiddagje af met een blik op de naderende zomer.
Gistermiddag brak na de regen het zonnetje nog even door. Na de droogte die we afgelopen weekend in de polder zagen is het voor de natuur weer even een verademing. Veel ruimte om tussen de rozenblaadjes en het zonlicht te kruipen was er niet. Maar wel was er ruimte om te spelen met achtergronden. De foto hieronder heb ik genomen met de muur van mijn huis als achtergrond.
Zo is alles ook lekker opgefrist voor de kijkers die vandaag komen. Nadat mijn huis zondag op funda verscheen hebben zich gisteren vier geïnteresseerden gemeld. Het wordt dus weer een spannend dagje.
Met neus tussen de rozenblaadjes viel mij wel iets op: de bladluizen zijn ook weer gearriveerd. Het is weer tijd om maatregelen te nemen.
Gisteren ben ik met Bunnymom naar de NoordOostpolder gereden om de bloembollenpracht te gaan bewonderen. Drie weken geleden was er nog geen plukje kleur te ontdekken op de velden en nu waren ineens overal kleurige velden te bewonderen.
Maar hoe prachtig die kleuren ook, witte bloemen zijn toch echt mijn favoriet.
Maar ook de tulpen met een andere kleur dan die van de rest in het veld zijn leuk om te zien.
Soms leek het alsof de kleuren van de velden bewust waren gekozen om hun combinatie.
De velden werden niet alleen gekleurd door tulpen. Bij Schokland was een prachtig veld met koolzaadbloemen. De paardenbloemen wedijverden flink met het koolzaad.
We hebben ons kostelijk vermaakt daar in de polder, een fotoritje dat ik iedereen kan aanraden.
Gisteren ben ik met Bunnymom naar de polder geweest in een nieuwe poging om de bloembollenvelden te fotograferen. Dit keer stonden de tulpen vol in bloei, een prachtig gezicht. Onderweg naar de velden kwamen we dit fietspad tegen.
De rest van de foto’s moeten nog even wachten. Vandaag moet er eerst gewerkt worden.
Het plantje zelf is dit jaar niet veel soeps. Klein en miezerig staat het in mijn voortuintje. Maar het draagt zijn bloemen met flair: het (nog niet gebrokenhartje.
Gistermorgen ben ik voor het werk aan nog even naar het Engelse Werk gefietst. De zon scheen en het had de avond daarvoor geregend. Grote kans op druppels dus. En inderdaad, het werd weer genieten.
In een klein slootje kwamen de stengels van de paardenstaart boven. Kale stokjes die de druppels prachtig vast hielden.
Nu de knotwilgen nog niet vol in het blad zitten is goed te zien dat veel van deze wilgen gastheer zijn voor andere soorten uit de plantenwereld. In dit geval heeft een braam een thuis gevonden tussen de takken van de wilg.
Gisteren hing ik weer even met mijn neus boven de vijver en weer kon ik ook even genieten van de varens die er bij staan. Deze varen heeft weer een hele andere manier van ontrollen. Ook mooi, vind ik.