Het blijft een eigenaardig heerschap. Zo op de foto’s oogt Xarak altijd helemaal zwart, toch is hij dat niet. Hij heeft een vaag wit befje, en wanneer je hem van dicht bij bekijkt zie je hier en daar witte haartjes tussen het zwart. Sinds een week of twee heeft hij nu ook een snorhaar die voor de helft wit is. Een eigenaardig gezicht.
Eigenlijk zou ik druk bezig moeten zijn met de inrichting en de kleurenstelling van mijn huis. Maar ik ben eerlijk gezegd meer bezig met de tuin. En dat terwijl ik die toch pas volgend jaar wou gaan aanpakken zodat ik de hele winter voor het fantaseren en plannen heb.
Zo heb ik laatstde gratis brochure “meer vogels in de tuin” opgevraagd bij de vogelbescherming. Daarin wordt geadviseerd om niet een schutting maar een haag van bijvoorbeeld liguster te plaatsen. hmm, dat is dan natuurlijk meteen een mooie donkere achtergrond voor de engelse border.
Nee, Marmein heeft niet uitgeslapen. Marmein zat om 07:15 in de auto opweg naar het zwijnenvennetje. Toen ze in bed lag scheen de zon, toen ze eenmaal in de auto zat verschenen de wolken. Ze had gedacht snel terug te zijn, maar dat liep even anders.
De 423 foto’s van vanmorgen zijn net ingelezen, de eerste maar gepakt voor dit logje. De rest moet tot later, mischien zelfs tot morgen wachten. Er is een verjaardag te vieren in het noorden.
Het is nat buiten. Zoals altijd wilde Xarak natuurlijk weer even controleren of het voor het huis ook regende, net zoals achter. Je weet het maar nooit immers. Maar helaas.
In iedergeval is het mooi weer om eens wat in te gaan pakken dat ik niet meer gebruik tot na de verhuizing.
Eerder deze week fotografeerde ik een sprinkhaan in de struiken langs het pleintje. Toen ik vanmiddag twijfelde of ik Xarak uit de stoel zou gooien die ik net voor mijzelf had klaar gezet toen ik weer een zelfde soort zag. Dit keer in het stamroosje in mijn tuin. Zou hij mij gevolgd zijn ?
Ondertssen weet ik dat het hier gaat om de struiksprinkhaan, een soort sabelsprinkhaan. Omdat ik nu lekker luxe zittend op een tuinstoeltje zat te fotograferen, heb ik mij maar eens gewaagd aan een close up.
Ja hoor, hij is er weer, de Phlox. En zoals elk jaar met maar drie stengels.
In de tuin bij mijn nieuwe huis wil ik een bloemrijke border maken, zo’n echte engelse. Daar komt uiteraard ook een phlox in te staan.
De cosmea staat lekker te bloeien in de tuin. Omdat de bloemen en dus ook het hart van de bloem groot is, kun je goed zien die uit kleine ‘doosjes’ bestaat die een voor een open gaan. Handig, zo zijn er steeds verse meeldraadjes.
Vanmorgen was ik al vroeg wakker. Niet vroeg genoeg voor een zonsopgang helaas, al scheelde het niet veel. Het zonnetje was net op en de eerste stralen streken over de distels in de berm. Knap ingewikkelde bloemknoppen als je ze van dichtbij gekijkt.
Vanmorgen zag ik dat de autodaken nat waren, en dus pakte ik de camera om te zien of er ergens druppels te fotograferen waren. Maar nee, alles op het pleintje bleek verder kurkdroog. Een witte hagewindebloem richtte zich op de zon. Mischien een foto voor het ochtendlogje ?
Of anders die hommel die van roosje naar roosje vloog, en dan het liefst in de vlucht. Maar wat ik ook probeerde, ik kreeg hem er niet scherp op. Ineens zag ik vanachter het roosje waar de hommel op zat, twee sprieten bewegen. Op een hagewindeblad achter de roos zat een sprinkhaantje. Deels in de schaduw en in een hoek waaruit ik amper kon fotograferen. Ik plukte daarom het blad voorzicht af en legde het in de vork van een boomstam.
En daar heb ik mij lekker uitgeleefd op het kleine beestje met zijn immense voelsprieten.
Uiteindelijk ging hij aan de wandel. Vreemd eigenlijk, zulke krachtige achterpoten waar hij reuzachtige sprongen mee kan maken en dan aan de wandel gaan.
En dan neemt een ander dier een grote sprong en duwt Xarak mijn camera met zijn kop opzij. Tegelijkertijd neemt ook de sprinkhaan een reuzensprong.
Zoals ik vanmorgen schreef ben ik gisteravond met Bunnymom naar de Vreugderijkerwaard gereden om even lekker uit te waaien en te genieten van de zonsondergang.
Meestal ben ik wat laat voor de zonsondergang en is het meestal een sprintje trekken naar de dijk om toch nog een beetje op tijd te komen. De koeien en schapen laat ik dan meestal links liggen. Maar nu hadden we alle tijd en konden we ze fotograferen.
Tussen de schapen liepen Lakenvelders. Zo heel af en toe zie je ze wel eens in een weiland staan, maar nu ik ze eens van dichtbij kon bekijken, zag ik pas hoe prachtig van kleur ze zijn. De mooie roodbruine vacht leek van dichtbij wel fluweel.
Maar we kwamen voor de zonsondergang en die liet niet op zich wachten. We moesten dus verder wandelen. Boven de dijk waren prachtige veerwolken te zien.
Onderweg naar de Vreugderijkerwaard zagen we al hoge graspluimen die op een mooie manier het licht vingen. Gelukkig stond achter de dijk ook genoeg van dit gras om foto’s te maken.
Het wuivende gras zag er zo uitnodigend uit dat je er zo tussen zou gaan liggen. Maar ja, we hadden een missie he ?
Zoals altijd vind ik de skyline op dit plekje weer prachtig. Geen wolkenkrabbers maar bomen met het strakke silhouet van een kerkje.
De lucht begon al een beetje te verkleuren. We hadden nu de keus om naar links te gaan waar we bij een piknikplek aan het water konden komen, of naar rechts waar een vogelkijkhut stond. Het werd de vogelkijkhut. De kijkhut staat aan de oever van een zijtak van de IJssel. Rechts ervan is een soort inham.
We stonden net te fotograferen in de hut toen ik ineens twee lepelaars zag. Die had ik daar nog nooit gezien. Jammergenoeg stonden ze net te ver weg om zonder telelens foto’s van ze te maken.
Het was heerlijk om vanuit de hut alle kanten op te kunnen kijken en de lucht langzaam te zien verkleuren.
Het was heerlijk om ‘s avonds er nog even op uit te gaan. Volgende keer gaan we eens naar links, eens kijken hoe een zonsondergang vandaar er uit ziet.
Ik heb de foto’s toegevoegd aan het album Vreugderijkerwaard.