Ik was er nog niet aan toegekomen afgelopen week, aan de foto’s van mijn zondagwandeling. Bij deze dan maar in een ochtendlogje. Geen sneeuw, geen ijzel, toch viel er meer te fotograferen in het kale winterbos.

Op het water dreef nog heel wat ijs. Knap koud met de wind die er overheen blies, maar wel mooi met het zonnetje er op.

En natuurlijk zijn er altijd wel mosjes te bewonderen, welk seizoen het ook is.

De beuken zorgen hier en daar voor een warm kleuraccent in het koude bos.

Het weer is nog steeds mooi, dus als je even tijd hebt…….

Het wordt zo langzamerhand tijd om te gaan nadenken over wat ik in de tuin wil en waar het dan moet komen. Een tuinhuisje/veranda, een terras voor de ochtendzon, een plekje voor middagschaduw, een terras voor de avondzon, plekjes voor vogels en natuurlijk veel fotogenieke bloemen die ook nog eens druppels mooi vasthouden. Vooral over die laatste wens is weinig literatuur terug te vinden.

Nadat ik van het werk was thuis gekomen ben ik nog even op de fiets gestapt om bij de Vreugderijkerwaard te kijken. Het was mooi rustig weer en de zon zou bijna ondergaan. Het kerkje van Zalk lijkt wonderlijk genoeg vanaf de dijk bij de IJssel kleiner dan wanneer ik hem vanuit huis zie. Maar met mijn telelens wordt dat ineens weer heel anders.

Op het water dobberden talloze ganzen. Ik dacht dat ze daar zouden overnachten, veilig voor de vossen, maar terwijl ik over het water uitkeek stegen er steeds kleine familiegroepjes ganzen op om vervolgens achter mij op een weiland te landen.

Er waren geen wolken in de lucht die voor een spectaculaire zonsondergang konden zorgen, wel een lage nevel waardoor het leek alsof de zon zich achter een gordijn bevond.

Blijkbaar zat er een gat in het gordijn, ineens werd de zon ontsluierd en hing hij als een rode bal vlak boven de horizon, een paar rafels waren meegekomen.

Het begon donker te worden en tijd om naar huis te gaan. Nog steeds vlogen de ganzen in kleine groepjes over.

Het is gebeurd met de tulpen. De eerste blaadjes vallen op de grond, de tulpen die de blaadjes niet laten vallen krullen het blad naar binnen. Ik zal dit weekend maar eens naar nieuwe bloemen op zoek gaan.

Afgelopen zondag ben ik met Frank wezen wabdelen in de Delle. Aan het plaatsen van de foto’s ben ik nog steeds niet toegekomen. Het washeerlijk wandelen in het winterbos. Zelfs zonder mist, rijp of sneeuw is er in een kaal bos altijd wel iets om te fotograferen.

Toen ik gisteren van het werk naar huis fietste zag ik de zon als een grote rode bol vlak boven de horizon hangen. Ik ben maar even 30 meter door gereden zodat ik die zon even kon fotograferen. Wat gaat dat snel, een zonsondergang. Voor ik het wist hing de zon al achter de bomen aan de horizon.

Tulpen vervelen mij nooit. Elke dag staan ze weer anders in de vaas, fier rechtop, elegant naar beneden gebogen of eigenwijs alle kanten op. En wanneer ze bijna uitgebloeid zijn  krullen sommige tulpen hun blaadjes op of laten ze de blaadjes een voor een vallen. De roze tulpen in mijn kleurrijk boeket worden steeds transparanter.

Al voor de vorst zaten er jonge loten aan de sedumplanten. En nu, twee weken later, zien ze er nog steeds even fris uit. Wonderlijk, zou het antivries in zijn blaadjes hebben? En waarom komt hij al zo vroeg met uitlopers als het toch pas in de herfst bloeid?

Het is al weer bijna tijd om de vetbollen te verversen, de mussen lusten er wel pap van.

Gisteravond ben ik mij overigens nog een hoedje geschrokken. Ik zag een silhouet voor het raam wat leek op een persoon. Wie zou er nou in mijn tuin door het zijraam naar binnen gluren? Om het beter te kunnen zien stapte ik wat dichter naar het raam en toen kreeg de zwarte vorm voor het raam ineens 2 kleine oortjes: er bleek een kat op de voederplank te zitten. Vandaar dat zo af en toe de hele voederplank helemaal leeg was.

Afgelopen zondag kreeg ik ook een bosje rode tulpen. Ze staan nu prachtig in bloei en daar moest dus even een foto van gemaakt worden.

Vandaag lekker een dagje vrij. Eerst even wat basisklusjes en de rest van de dag gewoon doen waar ik zin in heb. Ik ben benieuwd waar dat op uitdraaid.