Jaren geleden kocht ik een betonnen zon/maan. Een wit betonnen ding dat wel snel groen zou worden en op zou gaan in het groen van de tuin. Tenminste, dat dacht ik. Maar het ding bleef stralend wit. Ik heb van alles geprobeerd. Aarde er op smeren, uit de zon hangen, yoghurt er op smeren……. Maar niets hielp en de zon leek mij met steeds meer leedvermaak aan te kijken.

Nu de zon een paar maanden in mijn nieuwe tuin op de grond staat, in afwachting van een definitieve plek, is hij eindelijk groen geworden. Nu nog een plek voor hem bedenken.

Vanaf mijn kantoor kijk ik uit op het stadskantoor van Zwolle en zie ik ook de reusachtige burolamp die daar op het dak staat. Toen ik gisteren met een collega in Utrecht belde viel mij ineens op dat het net leek alsof de lamp aan was gegaan. Ik zij CollegaM even te wachten, pakte de camera en maakte een foto door het zonnescherm heen.

Binnen de kortste keren stonden de andere collega’s naar buiten te kijken. Wat was ze nou aan het fotograferen? Er was toch niets te zien? Nee, vanaf hun plekje niet natuurlijk.

Het blijft bij mij altijd een geworstel met het ontbijt. Echt zin heb ik er niet in, maarja, het is wel goed om de dag met eentje te beginnen. Deze week probeer ik maar weer eens muesli uit. Dat wordt tenminste niet zo snel oud van smaak als brood (en brood uit de diepvries is mij te veel gedoe) Bovendien kan de muesli straks in een van de voorraadpotten

Deze week is men op het Lübeckplein bezig met het onderhoud van de vijvers. Op deze vijver na zijn ze allemaal nagenoeg leeggepompt en is het riet er uit gehaald. Van de blokken riet zijn de uitgegroeide wortels afgestoken, ze liggen nu klaar om weer teruggestopt te worden in de ijzeren bakken.  De eend heeft straks weer een schone vijver voor haar jongen.

Vanmorgen geen foto maar een kleine tip. De meesten van jullie weten het al, maar mischien dat er toch nog iemand is die ik er een plezier mee kan doen. Op internet zijn vele rss-readers te vinden. Met een rss-reader kun je heel snel zien of een weblog een nieuw logje heeft zonder alle weblogs af te hoeven lopen.

Ik zat al een tijdje zonder en besloot er weer eentje op te zoeken om mijn favoriete sites beter in de gaten te houden. En ik kon meteen proberen of ik mijn rss-linken op deze site goed had aangemaakt. (links onderin het menu). Ik zag dat Google ook een reader had en die ging ik proberen.

Ik kon ook een linkje in mijn koppelingen-balk plaatsen waarmee je dan steeds van nieuw logje naar nieuw logje hobt. Wanneer er geen nieuwe logjes meer zijn krijg je bovenstaand plaatje te zien. En mocht je op de link klikken, dan zie je dit:

Ik vond hem wel grappig.

Het zijn inimini narcisjes in grote voorraadpotten. Ze zagen er leuk uit en waren voor de helft van de prijs, en ik zou er dus nog een voorraadpot aan overhouden ook. Erg praktische potten zijn het niet, zag ik toen ik thuis kwam. Nou ja, het staat tenminste leuk.

Eigenaardig. Tot voor kort was het mij niet eens zo heel erg opgevallen. Maar toen Frank het mussenwolkje voor mijn raam zag bij de vetbollen en voerderplank, wist hij te vertellen dat het ringmussen en huismussen waren. Vandaag is het weer een drukte van belang bij het voedsel. Een mooie gelegenheid om het mijzelf eens duidelijk te maken welke nu de ringmus en welke nu de huismus is.

Eens kijken…… euh, ik heb het opgezocht, zou het nu dus moeten weten……….     Nog maar eens opzoeken dan: De rechter is dus een huismus en de linker is een ringmus. Nu niet meer vergeten.

Een paar logjes geleden schreef ik dat ik met de tuin aan de gang moest (of in iedergeval iemand vinden die het pad en de terrasjes aan kan leggen en de bomen kan rooien) In de tuin wil ik dan o.a. mooie druppel-planten hebben.

Vorige week kon ik het niet laten om een helleboris te kopen, en wat blijkt: het is mijn eerste druppelplant! Omdat het buiten nog donker en winderig is moest ik hem wel even naar binnen halen voor wat foto’s.

Op deze mistige morgen ben ik even naar het water gelopen om te zien of daar wat te fotograferen viel. De wilg aan het water bleek een gewillig onderwerp. Toen ik mij omdraaide om naar huis te gaan bleek Xarak achter mij aan gelopen te zijn. De eerste 4-6 jaar van zijn leven ken ik niet, maar als ik het zo bekijk is dit de eerste keer in zijn leven dat hij eenden ziet.

Een enkele tulp in de vaas op tafel heeft een blaadje laten vallen. Een mooie gelegenheid om de binnekant eens te fotograferen.