Net boven Zwolle lijkt de scheidslijn tussen het zonnige zuiden en de noordelijke bewolking te hangen.

Net onderaan de grote wolkenpartij klimt de zon vanachter de horizon omhoog. In het veld rennen 3 hazen achter elkaar aan. Ik probeer een foto te maken maar het is nog te donker. Door het meetrekken van de camera vervaagt het gras tot strepen.

Nog even een foto en dan weer op naar huis. Douchen, ontbijten en op naar het werk.

Toen ik gistermiddag uit het raam keek zat dit duifje te knikkebollen in het voederhuisje. Zo af en toe pikte hij wat naar wat zaadjes, zonder de felheid waarmee vogels normaalgesproken het zaad naar binnenwerken. De turkse tortel maakt dan ook de indruk dat hij wat ziek is.

Het zou ook kunnen dat hij net een flinke tik had gehad, op zijn kopje zitten wat veren in de war. Een raam? Een kat? Een roofvogel? Hoe dan ook, ik hoop maar dat het beestje er weer bovenop komt.

De treurwilgen hebben al een groene gloed van de jonge blaadjes, de knoppen van de sering blijven zwellen en de roos heeft zijn eerste uitlopers al. Nog een paar uurtjes zon en de ribes zal zijn bloemetjes gaan openen. Al laat het weer het even afweten, de lente zet gewoon door.

Er groeit niet veel in mijn tuintje. Nu is dat rond deze tijd niet gek natuurlijk maar ik bedoel dat er geen vaste planten in de tuin staan. In de voortuin staat een skimmia en een hortensia en dat is het dan wel.

Maar sinds kort heb ik toch ineens leven in de tuin. Hier en daar steken kleine narcisjes de kop op en zie ik zelfs een soort van wilde hyacint. Maar het mooiste vind ik toch de rand van blauwe druifjes die langs de voorgevel staan. Geweldig vind ik dat, ik heb nog nooit blauwe druifjes in een tuin gehad.

Na de harde wind van de laatste dagen liggen overal bolletjes mos in mijn tuin. Ik had laatst al gezien dat het dak van mijn bijkeuken zo vol zit met mos en bekermos, dat het een wereld op zich lijkt. Ik moet toch eens een ladder pakken om daar foto’s van te maken.

Gisteren waren er zulke mooie luchten te zien dat ik na het werk nog even op pad ben geweest met de camera. Ik moest toch nog even naar de winkel en dat kon best wel met een kleine omweg.

Al zag het er dreigend uit, het bleef gelukkig de hele tijd droog.

Op de dijk aangekomen bleek het er knap frisjes te zijn. Hier en daar vlogen wat ganzen heen en weer, in de verte was een grote zwerm spreeuwen te zien. De zonsondergang werd helaas verborgen door een pak wolken.

Vlak boven de horizon was nog een vleugje te zien van het zonlicht. En zoals altijd steekt het kerkje van Zalk er altijd mooi tegen af.

De groepen spreeuwen die overal rondvlogen verzamelden zich op een punt waar ik even later op mijn fiets langs kwam. De bomen daar leken weer vol in blad te staan door de grote hoeveelheid spreeuwen.

De takken van de populieren bogen door onder het gewicht van al die vogels.

Het begon al aardig donker te worden, tijd dus om door te fietsen naar de winkel. Nog een keer vlogen de vogels massaal op uit de bomen. Meteen was er een roffelend geluid te horen: een schuurtje met golfplaten werd belaagd door uitwerpselen van de spreeuwen. Gelukkig voor mij en mijn lens vlogen ze van mij vandaan en kon ik schoon mijn weg vervolgen.

In al de vier zaaibakjes zijn groene sprietjes te bewonderen. Juffertje in het groen, lobelia,kattesnor en de boerenorchidee hier op de foto. Als alles goed gaat wordt het een kleurrijke zomer in mijn tuintje.

In de wilg boven het water heeft de meerkoet een stevig nest gemaakt. Met de harde wind eerder deze week bleek het ook mooi stabiel te liggen. Ik hoop dat ik binnenkort de kans krijg de jongen te fotograferen.

Elke ochtend krijg ik een serenade vanaf de daken van de huizen om mij heen. Toen ik de foto wilde gaan maken werd het een heus duetje.

Gistermorgen ben ik nog even naar de Dellen geweest, even kijken hoe het er daar voor stond met de lente. Daar leek alles nog in diepe rust. Een wilgenroosje deed nog steeds zijn best zijn zaadjes met de wind mee te laten vliegen.

De knoppen aan de bomen zijn al wel flink aan het zwellen. Nog een paar mooie dagen en ze barsten open denk ik. Deze eik heeft zijn blaadjes in iedergeval al in de starthouding.

En zoals altijd: het mos staat er ook weer prachtig bij.

Wat mij erg opviel in het bos was de prachtige dieprode kleur van sommige heideplanten.  Glanzend en gezond waren ze overal tussen de bomen te bewonderen. Pas tegen het eind van de wandeling viel mij op dat tussen al die glanzende jonge blaadjes allemaal hele kleine bloemetjes zaten. En ik altijd maar denken dat de heidevelden in Augustus/September bloeiden.