Gistermorgen hing er een lichte nevel over het land, tijd dus om met een omweg naar het werk te fietsen. Dit keer wilde ik richting de Vreugderijkerwaard gaan om dan via de dijk richting het werk te fietsen. Maar ik was nog maar net de straat uit toen ik al begon met fotograferen.

De mist heeft niet alleen een deken over het land gelegd, maar ook een waas van druppeltjes over alle bloemen in het veld.

Ook nu zijn er weer overal diertjes te vinden. Eentje voert zelf een kunstje voor mij op. Wonderlijk hoe zo een teer plantje recht op blijft staan onder het gewicht van het slakje.

Op een van de grashalmen zie ik een vlieg zitten die aangetast is door het schimmel entomophag. Dit schimmel is dodelijk voor de vlieg. Wanneer de vlieg bijna dood is zorgt het schimmel er voor dat de vlieg boven in een grashalm klimt, zijn achterlijf omhoog steekt en zijn vleugels openvouwt zodat de sporen makkelijk weg kunnen waaien. Wonderlijk hoe de natuur werkt.

In de berm zag ik ook nog een gelig bloemetje. Geen idee hoe die heet, wel prachtig hoe het geel van het bloemetje bijna metalic leek.

De wolken begonnen de zon te bedekken en mijn broek en schoenen waren doornat. Omdat ik toch nog vlak bij huis was ben ik maar terug gegaan om droge kleren aan te trekken zodat ik netjes op het werk kon verschijnen.

Alle 19 foto’s zijn te zien in onderstaande slideshow.

Net als gisteren begint de dag met een beetje mist. Zeker wanneer het zonnetje er dan net door begint te breken is het heerlijk om dan te fotograferen. Omdat ik zo weg moet heb ik vanmorgen helaas geen tijd voor een uitgebreide fotowandeling. Daarom heb ik een foto van gistermorgen gebruikt. De rest van de foto’s volgen vandaag nog.

Een fijne koninginnedag allemaal!

Gisteravond viel er op een van de kamermuren ineens wat warm geel zonlicht: de zonsondergang begon. Ik heb de camera gepakt en ben naar de waterkant gelopen. Een van de meerkoeten kwam meteen controleren wat ik kwam doen. Een dreiging voor het nest? Voedsel brengen? Geen van beide, en dus zwom hij verder.

De zon leek werkelijk in bed te duiken, zoals deze zich verschool tussen de wolken.

Bij de laatste foto bedacht ik mij dat ik ook wel even naar de Vreugderijkerwaard kon fietsen. Zoals altijd wanneer ik vanuit huis een zonsondergang zie een besluit wat ik eigenlijk te laat neem. Steeds weer trap ik dan ook stevig door en zie ondertussen de zon steeds verder richting de dijk zakken. De mensen die langs de weg naar de waard wonen moeten zo onderhand wel denken “daar komt dat gekke mens weer dat altijd als een bezetene fietst….”

Maar dit keer was ik redelijk op tijd. Ik kon nog even genieten van het moment vlak voor de zon achter de horizon verdwijnt.

Ondertussen luisterde ik naar de geluiden van de vogels. Ganzen die van verre riepen en in kleine groepjes aan kwamen fietsen. Een koekoek aan de overkant van het water. Zwanen die ruzie met elkaar maakten. Grutto’s op een zandbank die steeds meer lawaai maakten, alsof ze zich ergens vreselijk druk over maakten.

Toen ik maandag naar huis fietste van het werk, zag ik tussen het geel van het koolzaad in de berm twee rode stippen. De klaprozen staan in bloei. Gisteren heb ik onderweg naar het werk er een foto van gemaakt. De foto van de bloeiende klaproos wou niet lukken, daarvoor waaide het te hard. Maar ik krijg nog genoeg kansen, de volgende bloemen dienen zich al aan.

Wanneer ik naar huis fiets, gaat het laatste stukje door het park. Er scharrelen daar heel wat eenden rond die, als het even kan, het fietspad als rustplaats gebruiken. Lekker warm aan de buik denk ik.

Vanmiddag zag ik een van de eenden met een kop vol paardenbloempluis. In eerste instantie fietste ik door maar bedacht mij toen dat ik best kon proberen om een foto te maken van die malle kop. Gewoon afstappen en rustig naar de vogels toestappen moest lukken dacht ik zo.

Eenmaal naast de fiets en de camera in de hand hoefde ik niet eens een poot te verzetten, de eenden kwamen met flinke pas naar mij toe gewandeld. Jammer genoeg werd ondertussen wel even flink met de kop geschut waarbij de meeste pluisjes van de kop vielen.

Zo op het oog ziet een spar er maar lomp uit vind ik altijd. Maar de jonge uitlopers zijn prachtig om te zien. Van dicht bij lijkt het wel alsof ze allemaal een klein hoedje op hebben.

Het is nog even genieten van de vergeetmijnietjes die hier en daar in mijn tuin staan. Ik kan er niet genoeg van in de tuin hebben, na de bloei zal ik de zaadjes eens even flink uitstrooien.

Vanmiddag zat ik even lekker aan de tuintafel te genieten van een cappuccino en een boek. Op de tafel zag ik een dode vlieg liggen. “Straks even wegblazen” schoot even door mijn hoofd maar even snel vergat ik het weer. Toen ik even later op keek zag ik de vlieg vooruit kruipen. “Gut, hij leeft nog. Al scheelt het niet veel zo te zien aan de eigenaardige manier waarop hij zich beweegt.”

Pas toen de vlieg op zijn zij lag en toch nog naar voren bewoog viel bij mij het kwartje: de vlieg was dood en werd voortgetrokken door een mier.

Onvoorstelbaar hoe zo’n klein beestje een vlieg kan verplaatsen die toch zeker 4x zo groot is. Dat de tafel een blad van glas heeft zal ook wel een beetje geholpen hebben denk ik. Maar waar zou de mier de vlieg nu naar toe brengen? Hij sleepte in iedergeval vol overtuiging zijn buit naar de rand van de tafel.

Maar dat het gladde van het tafelblad niet echt van belang was voor de mier om de vlieg te kunnen verplaatsen bewees de mier even later: zonder pardon gooide hij de vlieg over de rand. De vlieg hing nu met zijn volle gewicht onder de mier.

Maar eenmaal onder aan de tafelrand bleek dit toch geen goede route voor de mier. En hups, de vlieg werd weer naar boven gesleept, het tafelblad op.

Zo probeerde hij een paar keer een weg naar beneden te vinden. Uiteindelijk heb ik hem maar op de grond gezet, daarna ben ik hem uit het oog verloren.

Joepie! Het heeft vannacht geregend. Welliswaar niet genoeg voor de bomen en planten om zich weer eens lekker vol te zuigen, maar er hangt weer frissigheid in de lucht. En het was net genoeg voor de vrouwenmantel om zich in druppels te tooien, al zijn het maar kleine.

Gistermorgen ben ik met een ommetje naar het werk gefietst, in de hoop druppels en nevels te kunnen fotograferen. De nevels waren er niet en van een overdaad aan druppels kon ik nu ook niet echt spreken. Maar ze waren er wel, en dat werd dus fotograferen.

Op een bijna wit uitgebleekte pinksterbloem zat een insectje. Het leek alsof hij de pinksterbloemblaadjes als beddegoed had gebruikt en nu verstoord naar mij opkeek met de vraag waarom ik hem zo vroeg kwam wekken.

De grashalmen stonden er alweer prachtig bij, al waren ze wel druppelloos.

Op een veldje waar ik eerder deze week het drieblad fotografeerde waren er wel heel wat druppels te bewonderen. Vooral de paardenstaart (?) weet op een mooie manier de druppels vast te houden.

Bijna alle pinksterbloemen zijn al weer uitgebloeid, alleen hier en daar waren nog enkele frisse bloemen te vinden.

Over de grond kroop hagewinde, tenminste ik neem aan dat het hagewinde is. Veel plantjes die in het veld stonden werden door de hagewinde gebruikt om naar boven te klimmen, zoals ook bij deze pinksterbloem.

Wat ik in mijn tuin als onkruid bestempel, stond hier als een juweeltje in het vroege ochtendlicht.

En het was even zoeken, maar ik heb ze toch gevonden: vliegen die na de koude nacht wachten op de zon. Eentje had nog een prachtige druppel op zijn lijf.

En toen werd het weer tijd om naar het werk te gaan, natuurlijk weer met een zeiknatte broek van het knielen in het natte gras. En ik had mijn regenbroek nog wel in de fietstas zitten.