Alles groeit lekker in mijn tuintje. De oostindische kers die 3 maart zijn kopje boven de grond uitstak, staat op het punt van bloeien. Ik het er zo’n plezier van dat ik mij afvraag waarom heb ik andere jaren eigenlijk nooit met eigen bloemen gezaaid?

Bij de buren staat een struik met donker blad en witte bloembollen. Geen idee hoe die heet maar ik vind het prachtig zoals die bolletjes wit over de schutting hangen en nog net het zonlicht weten te pakken.

Vandaag begint de dag met zon en mist. Als ik vrij zou zijn geweest dan wist ik het wel: lekker fotograferen. Maar helaas, dat zit er op deze foto na niet in. Nu maar duimen dat morgen op dezelfde manier begint als vandaag.

Zo onderweg naar het werk is er altijd van alles te zien. Bijvoorbeeld de klaprozen bij de fietsbrug van Westenholte. Prachtige tere bloemen op wiebelige stelen. Het licht van de lage ochtendzon laat de bloemen op lampjes lijken. De dag daarvoor was mij opgevallen dat de klaprozen smorgens bloeiden maar in de middag allemaal verdwenen waren. Ik ben dus maar afgestapt om foto’s te maken. Hadden al die mensen in hun auto’s voor de stoplichten nog wat afleiding ook.

De hartjes van de klaprozen blijf ik bijzonder vinden.

Er staan verschillende kleuren en soorten klaprozen. De tere kleine die je hierboven ziet en ook de steviger donkerrode klaprozen. De bijen maakten geen onderscheid in kleur of grootte, die vlogen gewoon van bloem naar bloem.

Een enkele klaproos was zelfs roze.

Het was een prachtig gezicht, de kleuren van de klaprozen, het wit van de kamille, het geel van het koolzaad en het paars van de vogelwikke. En bij het lopen tussen al die pracht kwamen ook nog eens heerlijke geuren vrij. Zaterdag of zondag zou ik er nog eens naar toe gaan om dan in alle rust, zonder de drukke ochtendspits, alle verschillende bloemen op dat stukje grond eens te gaan fotograferen.

Ik fietste verder naar het werk, een paar honderd meter, aan de andere kant van de fietsbrug, werd met een grasmaaier de berm gemaaid. Toen ik ’smiddags naar huis fietste, bleek ook het prachtige stukje bloemenberm niet ontsnapt te zijn aan de grasmaaier. Alleen een klein stukje is blijven staan, daar was de berm te stijl.

Het is bij het zwijnenvennetje altijd uitkijken geblazen. Niet voor de everzwijnen, die zijn zo schuw dat ze allang verdwenen zijn voor ik met mijn neus de bocht om kom zetten. Nee, het is oppassen geblazen dat je geen zonnedauw vertrapt. Rondom het vennetje ligt een rand van deze vrij zeldzame vleesetende plantjes.  Een van deze plantjes groeide op een door de zwijnen losgewoelde kluit. Daardoor kon ik hem mooi even oppakken om tegen een donkere achtergrond te fotograferen.

Ik blijf het fascinerend vinden, zo’n klein plantje dat zelfs in de droogste periode prachtige druppels heeft.

De plantjes zijn niet groot, ik schat zo in dat het grootste blaadje mischien 7mm a 1cm is. De prooien die daarmee gevangen worden zijn dan ook niet groot, maar genoeg voor de plant om van te leven.

Nog een laatste foto en daarna kan de aardkluit met de zonnedauw weer terug naar zijn oude plekje.

Wanneer ik ’smorgens via het park naar het werk fiets, kom ik langs een grasveld dat vol met madeliefjes staan. Gisteren viel mij op dat er ook overal boterbloemen stonden. Niet van op van die hoge, wiegende stengels, maar hele korte. Net als de madeliefjes hebben ze zich aangepast aan de grasmaaier. Net iets korter dan het gras weten de bloempjes prima te overleven.

Je kunt wel stellen dat ik mij in die vier uurtjes bij het Zwijnenvennetje kostelijk heb vermaakt. Terwijl ik de libel en de kikker fotografeerde, zag ik op een grasspriet in het water een ander wezentje ‘geboren’ worden. Een waterjuffer kroop daar uit haar oude huid. Ik was nog net op tijd om te zien hoe ze haar achterlijfje uit het omhulsel wurmde.

Vergeleken met de libel is deze waterjuffer heel erg klein. Het lijfje is amper dikker dan de grasspriet waar het beestje aan hangt.

Net als bij de libel zijn hier ook de vleugels flink verkreukeld en moet er heel wat vocht in gepompt worden voor de waterjuffer straks weg kan vliegen.

Niet veel later zijn de vleugels langer dan het lijfje zelf.

Het uitharden van het pantser en op kleur komen van de waterjuffer duurt lang. Te lang voor mij, maar het eindresultaat kennen we allemaal, toch?

Pfoei, wat ging het vanmorgen even te keer buiten. Eerst kwam een wat lome regen van dikke druppels. Daarna begon het te flitsen, niet zo af en toe, nee de hemel was bijna permanent licht, alsof de zon achter de wolken scheen. Toen kwam de harde wind en regen. Liggend onder het schuine dakraam werd de regen met zo’n kracht tegen de ramen aangesmeten dat ik dacht dat het hagelde.

Ik ben er maar uit bed gestapt. Even kijken hoe groot de hagelstenen wel niet waren. Maar het bleek helemaal geen hagel te zijn. Het was gewoon de karcht van de wind die de regen zo hard op mijn raam liet vallen.

Nu ik er toch uit was kon ik ook wel even proberen een foto te maken van het onweer. Ik had geluk, na een twintigtal foto’s  kreeg ik een bliksemschicht te pakken.

Ik schrijf het wel eens vaker: ga gewoon eens ergens in het gras zitten en neem de tijd om om je heen te kijken. Na verloop van tijd gaan je steeds meer dingen opvallen. Zo lag ik dus nog steeds om mijn buik bij de libel toen ik ineens een klein kikkertje in de gaten kreeg. Amper 3 centimeter groot zat het een halve meter verderop gekke bekken te trekken.

Op discovery zie je wel eens uitzendingen over stoere natuurfilmers die via de camera leeuwen of olifanten op zich af zagen komen met alle gevolgen van dien. En daar lag ik nu, ergens in de Dellen op mijn buik en zie via mijn cameralens een wild dier op mij af komen stevenen: een kikker van 3 centimeter………

Tjee, wat een lef, zo’n beestje. Of is hij nou gewoon gestoord? Hoe dan ook, ik kon hem nu mooi eens gaan fotograferen.

Nu hij zo dichtbij zat kon ik ook zijn prachtige ogen eens bewonderen.

En toch, toch had ik het gevoel dat dat inimini-beestje mij uit zat te lachen….

De beide nestkastjes in mijn tuin zijn leeg. Blijkbaar was het gisteren een gunstige dag voor jonge vogels om uit te vliegen, want beide nestjes vlogen op dezelfde dag uit.Het moet een heel enge ervaring zijn voor de meesjes. Ze zitten zo op elkaar in de nestkastjes dat er geen ruimte is voor vliegoefeningen, en dan is daar de dag dat ze 4 a 5 meter boven de grond zich uit het nestkastje laten vallen.

Dit is het nestkastje van de pimpelmees. Blijkbaar hadden de vogeltjes een restantje van carnaval gevonden, er waren roze veertjes in het nest verwerkt.

De pimpelmeesjes heb ik niet meer gezien, de koolmeesjes hingen nog wat rond in de bomen naast mijn huis.