klaproosheel
[exif=”wp-content/photos/klaproosheel.jpg”]

Zo onderweg naar het werk is er altijd van alles te zien. Bijvoorbeeld de klaprozen bij de fietsbrug van Westenholte. Prachtige tere bloemen op wiebelige stelen. Het licht van de lage ochtendzon laat de bloemen op lampjes lijken. De dag daarvoor was mij opgevallen dat de klaprozen smorgens bloeiden maar in de middag allemaal verdwenen waren. Ik ben dus maar afgestapt om foto’s te maken. Hadden al die mensen in hun auto’s voor de stoplichten nog wat afleiding ook.

klaproosachter
[exif=”wp-content/photos/klaproosachter.jpg”]

De hartjes van de klaprozen blijf ik bijzonder vinden.

klaprooshart
[exif=”wp-content/photos/klaprooshart.jpg”]

Er staan verschillende kleuren en soorten klaprozen. De tere kleine die je hierboven ziet en ook de steviger donkerrode klaprozen. De bijen maakten geen onderscheid in kleur of grootte, die vlogen gewoon van bloem naar bloem.

klaproosbij
[exif=”wp-content/photos/klaproosbij.jpg”]

Een enkele klaproos was zelfs roze.

klaproosroze
[exif=”wp-content/photos/klaproosroze.jpg”]

Het was een prachtig gezicht, de kleuren van de klaprozen, het wit van de kamille, het geel van het koolzaad en het paars van de vogelwikke. En bij het lopen tussen al die pracht kwamen ook nog eens heerlijke geuren vrij. Zaterdag of zondag zou ik er nog eens naar toe gaan om dan in alle rust, zonder de drukke ochtendspits, alle verschillende bloemen op dat stukje grond eens te gaan fotograferen.

Ik fietste verder naar het werk, een paar honderd meter, aan de andere kant van de fietsbrug, werd met een grasmaaier de berm gemaaid. Toen ik ‘smiddags naar huis fietste, bleek ook het prachtige stukje bloemenberm niet ontsnapt te zijn aan de grasmaaier. Alleen een klein stukje is blijven staan, daar was de berm te stijl.

zonnedauw 4
[exif=”wp-content/photos/zonnedauw_4.jpg”]

Het is bij het zwijnenvennetje altijd uitkijken geblazen. Niet voor de everzwijnen, die zijn zo schuw dat ze allang verdwenen zijn voor ik met mijn neus de bocht om kom zetten. Nee, het is oppassen geblazen dat je geen zonnedauw vertrapt. Rondom het vennetje ligt een rand van deze vrij zeldzame vleesetende plantjes.  Een van deze plantjes groeide op een door de zwijnen losgewoelde kluit. Daardoor kon ik hem mooi even oppakken om tegen een donkere achtergrond te fotograferen.

Ik blijf het fascinerend vinden, zo’n klein plantje dat zelfs in de droogste periode prachtige druppels heeft.

zonnedauw 5
[exif=”wp-content/photos/zonnedauw_5.jpg”]

De plantjes zijn niet groot, ik schat zo in dat het grootste blaadje mischien 7mm a 1cm is. De prooien die daarmee gevangen worden zijn dan ook niet groot, maar genoeg voor de plant om van te leven.

zonnedauw 1
[exif=”wp-content/photos/zonnedauw_1.jpg”]

zonnedauw 2
[exif=”wp-content/photos/zonnedauw_2.jpg”]

Nog een laatste foto en daarna kan de aardkluit met de zonnedauw weer terug naar zijn oude plekje.

zonnedauw 3
[exif=”wp-content/photos/zonnedauw_3.jpg”]

korteboterbloem
[exif=”wp-content/photos/korteboterbloem.jpg”]

Wanneer ik ‘smorgens via het park naar het werk fiets, kom ik langs een grasveld dat vol met madeliefjes staan. Gisteren viel mij op dat er ook overal boterbloemen stonden. Niet van op van die hoge, wiegende stengels, maar hele korte. Net als de madeliefjes hebben ze zich aangepast aan de grasmaaier. Net iets korter dan het gras weten de bloempjes prima te overleven.