De terugreis van Zeeland naar Zwolle ging via een omweg. VriendinT woont in Limburg en daar stond mijn auto nog. Bij VriendinT hingen de takken van de kersenbomen zwaar van de kersen naar beneden. Dikke, zoete, sappige kersen die heel erg rijp waren.

En omdat Marmein eerder dit jaar alle wijnmaakspullen van haar vader had gekregen, was dit een mooie gelegenheid om met deze nieuwe hobby te starten. Met een kilo of 40 a 50 reed ik later die dag naar huis. Maar ja, met het warme weer en de overrijpe kersen kon ik niet lang wachten met het verwerken van het fruit. Ik ben daarom maar meteen aan de slag gegaan met het wassen en sorteren van de kersen zodat ze in de sapketel konden.

Tegen een uur of half een ben ik naar bed gegaan om de volgende ochtend meteen verder te gaan. ‘s Middags naar het verjaardagsfeestje van Pa in Hoogezand en ‘s avonds weer door met de tweede kist kersen. Uiteindelijk had ik ruim 23 liter sap en kon ik er gisteravond nog wat suiker bij doen dat ik pas gistermiddag kon kopen.

En toen, na een paar uur, begonnen de gist en de suiker te werke. En hoe! Blijkbaar zat de grote fles toch te vol (en je had me nog wel gewaarschuwd Pa) en kwam het schuim via het waterslot naar buiten.

Maar snel een tweede fles gezocht om het sap in over te hevelen. Gelukkig had ik er eentje in de garage staan. En aldoende leert men: er staat een flinke druk op zo’n fles wanneer het sap eenmaal gaat gisten. Ik vrees dan ook dat ik een gedeelte van de muur in de kamer opnieuw moet gaan witten. Het lijkt nu wel alsof er een moord in de kamer is gepleegd met al die rode druppels op de muur………..

Dag twee in Zeeland begon met een prachtige lucht, dit keer niet boven de zee maar landinwaarts gefotografeerd. Na het ontbijt zijn we op de fiets gestapt om de omgeving een beetje te verkennen. Het fietspad liep langs een akker waar planten met een klein blauw bloemetje in groeide. Het bleek vlas te zijn.

Op goed geluk verder fietsend bleken we in het belgische gedeelte van het Zwin uit gekomen te zijn. Het meest opvallende hier (in iedergeval voor ons) was een hele grote haas. Een eigenaardig beeld midden in een natuurgebied met veel konijnen en vogels.

Op de terugweg naar het huisje reden we over een parkeerterrein waar een aantal ooievaars parmantig rondstapten. We stapten zo rustig mogelijk af om een foto te kunnen maken. Maar de vogels bleken helemaal niet bang te zijn voor ons. Ze kwamen zelfs op ons afgestapt en kwamen zo dicht bij dat we portretten van ze konden maken.

Tijdens de lunch brak het zonnetje door en terwijl we een broodje aten in de tuin kregen we bezoek. Als eerste werden we bestudeerd door een dikke duif.

En even later huppelde er zowaar een jong konijntje rond die gek bleek te zijn op de madeliefjes in het gras. Liggend op onze buik op het terras maakten we foto’s van het beestje. Iets wat ons verwonderde blikken opleverde van voorbijgangers die het konijntje niet konden zien maar ons wel.

En dan was het tijd om het strand eens bij daglicht te gaan bekijken. Dwalend langs de duinen waren er allemaal plantjes te bewonderen. Zoals bijvoorbeeld dit kleine bloemetje. Geen idee meer hoe het heet.

Of deze, die van bovenaf gezien een bijna vierkante indruk maakte.

Op het strand vielen vooral de palen op die in het zand staken. Het spiegelende water voor de palen lieten ze op een andere manier zien.

Grote schepen voeren af en aan voor de kust. Voor iemand die gewend is aan de stranden van de waddeneilanden een wel heel eigenaardig gezicht. Ik moet zeggen dat ik daar wel heel erg aan wennen moest. Dan maar even een andere kijk op die combinatie.

Dat de palen ook voor andere dingen gebruikt kunnen worden bewezen deze meeuwen. Een prachtige uitkijkpost voor hen en een mooi gezicht voor ons.

De palen die verderop op het strand stonden en dus minder vaak in het water waren prachtig vergrijst. Bijna alsof ze van zilver waren.

En dan gaat zo’n eerste dag toch wel snel, voor we het wisten ging de zon alweer onder. Hoe spijtig ook dat daarmee de eerste volledige dag al voorbij was, het was wel genieten.

Wil je alle 32 foto’s van deze dag bekijken dan kan dat in het Zeeland-album

En dan zit de vakantie er definitief op. Net als vanouds een ochtend foto gemaakt, nu dit logje online zetten en dan stap ik op de fiets om naar het werk te gaan. Dat gaat wel even wennen worden vrees ik.

Vorige week zaterdag zijn VriendinT en ik dan eindelijk vertrokken voor een weekje vakantie in Zeeland. De fotovakantie in Frankrijk ging niet door en na wat zoeken op internet vonden we een mooi vakantiehuisje dat precies die week vrij bleek te zijn. Het huisje lag aan de rand van de camping de Zwinhoeve in Retranchement. Pal onder de trap aan de dijk was het voor ons maar 50 meter lopen voor we aan het strand waren.

We kwamen wat laat op de camping aan. Gelukkig was het geen probleem om de sleutel van het huisje te krijgen bij de receptie en opgelucht gooiden we even later onze eerste tassen in de woonkamer neer. Een korte inspectie en daarna door naar het strand. Onderweg had ik mij aardig zitten verlekkeren op de mooie luchten en ik popelde om te zien wat daar nog van over was aan het strand.

We kwamen in het Zwin aan het strand. Via een diepe geul stroomde het water terug naar de zee. Her en der liepen wat mensen. Allemaal even genieten van de wolken en de zee, een prachtige combinatie.

Het terugstromende water tekende kleine deltavormen in het water. Deze hier vond ik op een kale boom lijken.

Met verwondering hebben we staan kijken naar al die kleine hokjes langs het strand. Die moeten wel van heel fanatieke strandliefhebbers met een hang naar comfort zijn.

Het was heerlijk om na een dag van reizen (eerst van Zwolle naar Stevensweert en van daar uit naar Retranchement) eens alles achter te laten. De tuin waar nog van alles aan moet gebeuren, de klussen in huis, de administratie die schandalig achter loopt….. Gewoon even helemaal niets en dan te bedenken dat er nog een hele week van dit voor ons lag.

Hoe mooi ook, door de wind was het wel wat koud op het strand. Vanwege de mooie weersvoorspellingen had ik niet echt warme kleren mee genomen. Een prima excuus om vanachter het glas van en strandtent van de uitzichten te genieten. Regelmatig liep ik er even uit om een paar foto’s te maken want met de minuut leek het landschap te veranderen.

En dan is het tijd om naar het huisje terug te gaan, tijd om de bedden op te maken, tijd om naar bed te gaan. Nou ja, nog een wijntje dan. En een laatste foto natuurlijk.

Na een heerlijk ontspannen weekje in het uiterste puntje van Zeeland weer thuis waar Xarak met smart op mij zat te wachten. En nee, ik begin nog niet meteen met de eerste foto’s van de vakantie maar met een foto van een wonderlijk bloemetje uit mijn tuin. De meeste bloemen en planten liggen nog een beetje plat van de regen van gisteren, maar dit plantje hield op een tenger steeltje dit prachtige bloemetje omhoog: de nemesia cheiranthus. Ik had niet gedacht dat het na mijn vakantie al zou bloeien.

De steel komt mij tot de schouder en bovenop die lange steel prijkt een klein schermpje met heel kleine bloemetjes. En toch vind ik het prachtig zoals hij zich boven alle bloemen verheft en wiegt in de wind. Volgend jaar hoop ik nog veeeeeel meer van deze verbena te hebben.

De bloembakken staan er geweldig bij. De weersomstandigheden zijn dit jaar fantastisch voor hen. De bakken zijn wel wat roze uitgevallen. Roze is niet echt mijn kleur maar hier en daar een beetje kan geen kwaad. Daardoor lijkt het blauw in mijn tuin alleen maar blauwer en het wit alleen maar witter. Geen idee hoe dit bloemetje heet maar groeien en bloeien doet hij als de beste.

Overal in de tuin staat de armeluisorchidee in bloei. Toen ik mij afvroeg welke bloemen ik eens zou zaaien kwam op mijn log de tip voor deze bloem. Ik had er nog nooit van gehoord en heb meteen een zakje zaad gekocht. Er kwam heel wat van op en plantjes weggooien kan ik niet dus staat er in elk hoekje van de tuin wel een paar plantjes.

Sommige blaadjes van de oostindische kers vertonen witte lijntjes. Als je wat beter kijkt zie je aan het eind van elk lijntje een beestje zitten. En zo te zien is hij als heel klein beestje begonnen. Terwijl hij zich een weg baand door de bovenste laag van het blad, groeit hij gestaag, en daarmee wordt de lijn ook steeds breder.

Al weken lonkten de knoppen van het duifkruid mij toe. Ronde, platte knoppen die niets verrieden van het moois wat komen ging. Nu staan de eersten eindelijk in bloei. En zo te zien kan ik er nog lang van genieten. Er zitten nog heel wat knoppen in, van heel klein tot bijna in bloei. Dat gaat genieten worden dus.