Ik ben al een hele tijd aan het proberen om een zweefvlieg een beetje goed op de foto te krijgen.In vlucht dan wel te verstaan. Elke zomer is dat weer een hele uitdaging.

Het stikt van de zweefvliegen wanneer ik geen tijd heb om te fotograferen.En zodra ik wel tijd heb en er voor ga zitten lijkt er geen eentje in de buurt te zijn. Of ze lijken eindeloos lang stil in de lucht te hangen maar zodra je je camera op ze richt (of er maar aan denkt dat te doen) schieten ze weg om net buiten je bereik je uit te lachen. Nou ja, zo voelt het dan. Maar zo af en toe zou ik zweren dat ze een pootje voor een giegelend mondje houden.

Gistermiddag lukte heb mij dan eindelijk om er eentje vast te leggen. En ik blijf proberen want het is wel een heel leuke sport om te doen.

Gisteravond konden de weergoden maar niet besluiten of het nu moest regenen of dat de zon nog even zou schijnen en dus werd het beiden. Er hing een vreemde gouden glans over het water terwijl de regen een ruisend geluid maakte.

Duizenden druppels maakten kringen op het wateroppervlak.

En tja, waar regen en zon is, is natuurlijk een regenboog.

Regelmatig heb ik een buurtkat in de tuin. Xarak is daar helemaal niet blij mee, vooral niet als het de rode kater van hiernaast is. Gisteravond dacht ik even scheel te zien toen ik de tuin in stapte: er zaten ineens twee rode katers.

De buurkat heeft trouwens een rare gewoonte ontwikkeld. Zodra ik maar in de buurt van hem kom gaat hij liggen en rekt zich eens lekker uit.

Toch wel heel erg handig, beeldstabilisator. Deze foto’s heb ik tegen tien uur  ‘s avonds gemaakt zonder statief. Voor die sluitertijd is het toch nog redelijk scherp.

Een tijdje geleden zag ik deze rups in de bosjes zitten. Een flinke joekel van minstens 10 cm. Wat voor reuzevlinder daar wel niet uit moet komen?

Het plekje waar hij zat was aardig donker en dus moest de ringflitser er bij te pas komen waardoor de achtergrond erg donker werd. Daarna ben ik wat gaan spelen met de instellingen van de camera en heb een iets langere sluitertijd genomen terwijl ik daarbij ook de flits gebruikte. Hierdoor krijgt de achtergrond wat meer licht. Maar ja, dat kan natuurlijk alleen wanneer er geen wind staat.

Afgelopen weekend ben ik aan de wandel geweest in de omgeving van Vasse. In de bossen liep ik langs een huisje waarvan de achtergevel vol hing met allerlei eigengemaakte houten objecten. Sleutelhangers, nestkastjes en ook deze bijenwoningen. Twee oude mannetjes, elk achter hun eigen flesje bier, verkochten deze spullentjes aan passanten. De bijenwoningen waren niet al te groot en pasten nog net in mijn fototas. Daar heb ik dan ook twee van meegenomen, hebben de bijen in mijn tuin deze winter ook een huisje.

Gistermiddag zag ik allemaal rupsen op mijn oostindischekers zitten. Nu heeft die oostindischekers zijn beste tijd gehad, dus wat mij betreft kunnen ze zich helemeaal vol vreten. Dan heb ik volgend jaar weer vlinders in de tuin, nietwaar?

Deze rups had geen zin in de bloem geloof ik en zocht een manier om naar een smakelijker hapje te gaan.

Het lukte hem uiteindelijk om via het puntje van de bloem op een andere stengel te klimmen.

En als een ware koordanser zat hij even later op een steeltje, het pad lag vrij naar een nieuwe voedselbron.

Maar helaas, de weg werd geblokkeerd door een groot zwart ding. De rups wachtte rustig af op de dingen die komen gingen.

Ik kon het niet laten om het beestje met stengel en al even op het witte tafelblad te leggen om de camera op het statief te zetten voor het geval de andere foto’s niet echt scherp waren. Dat het tafelblad de rups een beetje weerspiegelt had ik even niet aan gedacht.

Nog een laatste portretje en dan de rups weer terug naar waar ik hem vond.

Tussen al die (grote) vlinders in mijn tuintje, vliegt ook steeds een heel kleintje rond. Niet vladderend zoals de atalanta, het koolwitje en de distelvlinder, maar korte vluchtjes naar een bloemetje waar het dan een hele tijd blijft zitten. Amper anderhalf centimeter groot en mooi oranje gekleurd. Ik heb alleen nog geen idee wat het is, een mot of een vlinder. Ik zal het vanavond eens uitzoeken.

Gisteren was het eindelijk zo ver. Mijn kapotte afwasmachine werd vervangen door een nieuwe. Niets is geloof ik saaier dan het uitzoeken van een nieuwe afwasmachine. Ze lijken allemaal op elkaar en doen allemaal het zelfde. Maar goed, met de hand afwassen is nog vervelender. Bovendien kwam ik er achter dat ik het ook nog eens verleerd was. Of ik had een verkeerde afwasborstel. Hoe dan ook, ik kreeg de koffiekopjes niet goed schoon.

Maar het leed is geleden, de afwasmachine is vervangen door een stiller, robuster  en veel logischer ingedeeld exemplaar. Bij het uitlaten van de monteurs zag ik een geweldig mooie lucht boven de weilanden hangen. Donker grijs en zonlicht op het gras. De monteurs zullen wel raar hebben opgekeken toen ik opgewonden op en neer begon te springen, hun wees op de prachtige lucht en het licht, en mijn camera greep.

De heren hadden de bus nog niet gestart toen ik mijn tuin via de zijingang verliet en naar de weilanden liep.

In plaats van naast het water gaan staan ben ik nu op de weg blijven staan. Deze steekt een anderhalve meter boven de weilanden uit waardoor ik het gras beter kon zien. De wolkenlucht had nog net de zon achter mij niet bereikt waardoor het gras knalgroen afstak tegen de donkere lucht.

Een groep meeuwen vloog even op en direct weer neer te strijken. De vlucht was net lang genoeg zodat ik een foto kon maken.

In de verte lopen koeien, zich niets aantrekkend van de naderende regenbui.

Zo’n lucht schreeuwt natuurlijk om een panoramafoto:

Ik ben van plan om in dit najaar de tuin op de schop te nemen, het is dan ook niet verstandig om vaste planten te kopen. Maar deze echinacea zag er zo fotogeniek uit (en hij is nog wit ook) dat ik hem niet kon laten staan. Ik viel op de knal oranje harten, bij het fotograferen zag ik echter ook deze jonge bloem, het hart nog helemaal groen. Ook leuk, vond ik.

Zo af en toe, vooral als de zon op de ramen schijnt, bedenk ik mij dat het toch echt hoog wordt dat ik mijn ramen eens ga wassen. Maar met het verdwijnen van de zonnestralen verdwijnt ook die gedachte weer.

Vanmorgen zag ik deze slak over het raam schuiven. Ik denk dat het dit weekend toch echt tijd wordt om de spons en de ruitenwisser eens op te zoeken.