Gisteravond heb ik nog even langs het water gewandeld. Daar maakten de zwanen zich op voor de nacht. Na het gladstrijken van de laatste veertjes werden de slanke halzen in een sierlijke boog op de rug gelegd. De dag was definitief voorbij.

Ik weet niet wat het is met de witte roos aan mijn voorgevel, maar er zat weer een groen beestje dat het blijkbaar een goede schuilplaats vind. Ik vind het prima, ik maak de foto’s wel

Het blijven eigenaardige beestjes, die waterjuffers (in dit geval de houtpantserjuffer). Vanaf welke kant je ze bekijkt, ze lijken pupillen op de grote bolle ogen van hun te hebben. Zelfs van achteren.

Het regende vanmorgen hevig, maar tegen de tijd dat ik mijn bed uit rolde was de lucht weer helder en scheen het zonnetje. Wat ziet de wereld er dan weer heerlijk fris uit.

Toen ik gistermiddag thuis kwam vroeg ik mij af of ik mijn vergeten lunchpakketje vandaag misschien nog zou kunnen gebruiken. Eenmaal in de woonkamer was meteen duidelijk dat dat niet het geval was.

En dan heeft meneer ook nog het lef, terwijl hij over het brood heen stapt, zijn dagelijkse act van “ik ga bijna dood van de honger, schiet toch eens op met dat eten……..”

Nu zijn ze zo prachtig groen en zouden ze dus uitstekend gecamoufleerd zijn wanneer ze zich tussen de bladeren verstoppen. Maar nee, er is er altijd wel eentje die eigenwijs moet zijn: deze zat heerlijk te zonnen op een witte roos.

Het is maar druk in mijn tuintje. Ook deze libel kwam er even kijken. Het is prachtig om te zien hoe ze door de lucht een scheren op jacht naar insecten. Met snelle wendingen vliegen ze op de insecten in de lucht af.  Zo af en toe maken ze een wending om een vogel te ontwijken die hen weer zien als een smakelijk hapje.

Ik had het geluk dat de libel ook nog lang genoeg wilde stilzitten voor een paar foto’s. En zo verschijnen er weer foto’s van een libelle op mijn log. Maar ja, hoe heet deze nu eigenlijk. Ik ben er nog niet uit. Weet een van jullie het?

Nou woon ik al weer bijna een jaar in mijn ‘nieuwe’ huisje en nog steeds had ik geen foto aan de muur hangen. Dat is nu eindelijk eens aangepakt. Er hangen nu twee vlinders aan de muur. Nu nog iets voor op de andere muren.

Afgelopen zaterdag ben ik na de schaapskooi nog even gestopt bij het Zwijnenvennetje, ik kwam er toch langs op de terugweg. Ik had gehoopt op wat libellen maar al wat ik vond waren waterjuffers. Ook niet te versmaden als foto-onderwerp.

Maar er waren ook houtpantserjuffers te bewonderen, tjee wat zijn dat toch een mooie juffers met die metalen glans over hun lijf.

Sommigen hadden nog druppeltjes op hun lijfje zitten.

Het was wel steeds even zoeken naar een juffer die stil wou blijven zitten. Van de tien vliegen er meestal 8 weg, diegenen die het lef hebben om te blijven zitten (of zouden ze gewoon verstijfd van angst zijn ) fotografeer ik dan van verschillende kanten.

Toen even later het zonnetje voor korte tijd doorbrak, werd de belichting van de mooie juffers weer heel anders.

En toen zag ik ineens een heel anders gekleurde juffer. Prachtig blauw met oranje schilden op de rug.

En dan ook nog eens van die prachtige blauwe ogen. Als ik het goed heb opgezocht is het een mannetjes tangpantserjuffer.

Net als er vlindernet voor vlinders is, is er ook een libellennet om de naam van de libelle te achterhalen.

De afgelopen week was ik op een avond even naar de Vreugderijkerwaard gefietst, even genieten van de zonsondergang. Ik was er van overtuigd dat in de verte ook twee mensen van de zonsondergang genoten. Pas vanmorgen, toen ik de foto klaarmaakte voor het logje, zag ik dat het geen personen waren. Ik denk dat het de bovenste topjes van de brug bij Kampen zijn.