Vandaag heb ik eens een dagje in de tuin doorgebracht. Een luie stoel in de schaduw, een laptop op schoot en de cappuccinoautomaat in de buurt. Terwijl ik in de schaduw met de laptop bezig was hoorde ik ineens een soort van zoemend geluid gevolgd door een kleine plof. Op de beker naast mij was een wants geland. De laptop ging van de schoot want daar moest natuurlijk de camera bij komen.

Daarna hoorde ik geritsel in de struiken achter mij. Even later kwam er voorzichtig een pad naar voren gewandeld die vervolgens probeerde zich tussen mijn klompen te verstoppen. En ach, nu ik de camera toch bij de hand had…..

Recht tegenover mij stonden de verbena’s. Nog steeds in trek bij diverse vlinders. Zowel het grote als het kleine koolwitje dartelden er rond. Het kleine koolwitje had de pech in een spinnenweb te belanden. Razendsnel kwam de kruisspin er bij om de arme vlinder vervolgens keurig in te pakken. Eenmaal ingepakt sleepte de spin het pakketje naar een plek onder de bladeren.

Ondertussen genoot Xarak heerlijk van het zonnetje. Hoe zo’n beestje met een zwarte vacht het volhoud in de zon is mij een raadsel.

Een grote hommel wilde ook zijn deel van de verbena. Vlinders staan hoog op de poten en kunnen makkelijk in de hoge trechtertjes van de bloemetjes, voor een hommel is het echter een hele worsteling om bij de nectar te komen.

De pad was ondertussen nog steeds op zoek naar een goede schuilplek. Dit keer inspecteerde hij het hoekje bij de bijkeuken.

Na plat op mijn buik te hebben gelegen om de foto van de pad te kunnen maken, werd het tijd voor een cappuccino. Eenmaal met koffie en een koekje op de stoel plaatsgenomen kon ik nog net een slokje nemen toen ik een oranje verschijning zag. Een kleine vos? Nee, daarvoor was er te weinig zwart tussen het oranje. Verhip, een gehakkelde aurelia. Met gesloten vleugels kun je mooi de gerafelde rand zien. De koffie maar weer even op tafel gezet en weer aan het werk gegaan.

Het was nog een heel karwei om de vlinder met opengeslagen vleugels er op te zetten. Of de bovenkant van de vleugels wezen de andere kant op of ze vielen grotendeels in de schaduw. Maar de aanhouder wint nietwaar?

Tussen de bladeren van de geranium staken hier en daar nog kleine roze-witte bloemetjes. Kleine omgekeerde lampenkapjes nu het zonlicht er doorheen valt.

Net zoals eerder dit jaar de grote wolzwever zijn territorium al vliegend overzag, hing er ook nu steeds een insect boven de bloemen. Geen idee overigens wat dit voor eentje is.

Om zijn naam later eens uit te kunnen zoeken heb ik ook maar een foto in stilstand gemaakt.

Ik zat net weer toen ik ineens een klein blauw vlindertje op de verbena zag zitten. Xarak van mijn benen af geduwd, de laptop weer op de grond gezet en mijn camera gepakt. De hele zomer zie ik die vlindertjes door de tuin vliegen maar nooit wilde er eentje even op een bloem landden. Tot nu toe dan.

En ach, nu ik toch weer in de benen was kon ik mooi even een foto van het lampenpoetsersgras maken. Een opname van de bovenkant natuurlijk.

Terug bij de verbena was er een koolwitje neergestreken. Net toen ik afdrukte om de foto te maken vloog het beestje weer op. En zowaar, het is nog redelijk scherp ook.

En terwijl ik van hot naar her vloog met mijn camera bleef Xarak heerlijk doorslapen. Waarom kan ik toch niet net zoals hem lang op dezelfde plek blijven zitten in de tuin?

Het juffertje in het groen is al lange tijd uitgebloeid, maar de zaaddozen lijken wel bloemen op zich.

In een spinnenweb aan het tuinhuisje had een wants zijn einde gevonden. Zou het dezelfde wants zijn die mij mijn camera liet pakken?

De laatste tijd zijn er weer talloze spinnen in de tuin, in huis overigens ook. De kruisspinnen weten blijkbaar dat hun grote lijf goed zichtbaar is voor insecten. Deze had zijn web tussen de phloxen gespannen en had zichzelf tussen de bloemen verstopt.

Tjee, zo’n rustige dag in de tuin kan eigenlijk knap vermoeiend zijn.