Vanmorgen zag ik een gloed door het doucheraam. De zonsopgang was weer prachtig en zette alles in een oranje gloed. De zwanen in het park leken op vloeibaar goud te drijven.

Mocht je nog een bezigheid zoeken voor het weekend: de bossen zijn op dit moment prachtig. Wat voor weer het dan is maakt niet zo veel uit. Bij zonnig weer is zijn de kleuren helder, bij mist hangt er een gloed in het bos en bij regen zijn de kleuren intenser. Het weer is dus geen excuus dus om niet te gaan .

Vanmorgen was het mistig, dat werd dus met een ommetje naar het werk fietsen. Tussen de weilanden door richting het Engelse Werk. Langs een weiland in de uiterwaarden van de IJssel was het prikkeldraad omwonden door kralenkettingen van druppels. Enkele paarden vonden mijn capriolen bij het prikkeldraad waarschijnlijk interessant en kwamen even kijken. Een mooi gezicht zoals ze door de mist naar mij toe kwamen lopen.

Even later werd ik bekeken door vijf paar ogen. Vooral het witte paard stond voor aan. Het haar op het voorhoofd stijf van de distelklitten.

Ze kwamen steeds dichterbij, misschien blij met de afwisseling op deze vroege morgen? Zelf heb ik niets met paarden, ik vind ze mooi maar tegelijkertijd dood eng. Maar nu ze zo rustig  hun snuit naar mij uitstaken durfde ik enkele paarden over hun voorhoofd te aaien, ondertussen oplettend dat ze niet ineens hun hoofd omhoog zouden richten om mij te bijten.

Dan ook nog maar even een snuit op de foto, mij ondertussen afvragend of ik nog even mijn zoomlens op de camera zou zetten om de paarden met wat meer achtergrond op de foto te zetten.

Ineens hoorde ik naast mij een klap waarop een van de paarden weg sprong van het prikkeldraad. Door de klap keek in naar links. Daar lag mijn fiets op de grond en tot mijn afgrijzen zag ik mijn telelens uit de fietstas onder het prikkeldraad door het weiland inrollen waar het bleef liggen tussen de vijf paarden.

De paarden hadden in eerste instantie niet door dat er iets nieuws in de wei lag, ze moesten nog even de schrikreactie van het andere paard verwerken. Daarna kwamen ze weer op mij afstappen waarop een van de paarden met zijn hoef tegen de lens aan tikte. Direct doken ze er met hun snuit boven op,  ik durfde amper te kijken.

Gelukkig zagen ze mijn lens niet aan voor een speeltje en bleef het bij snuffelen. En omdat ik toch niets kon doen (geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om tussen de paarden te gaan staan om mijn lens te redden) ben ik er maar foto’s van gaan maken.

De paarden bleven maar staan, zo af en toe per ongeluk met hun hoeven tegen de lens aan tikkend. Ik ben daarom maar weg gelopen om een eind verderop weer prikkeldraad te fotograferen in de hoop dat ze mij achterna zouden lopen.

Gelukkig, de truuk werkte. Daarna nog even wachten tot de paarden waren uitgekeken en al grazend het weiland weer inliepen en daarna snel terug gelopen, onder het prikkeldraad door gedoken en de lens gepakt. Een beetje nattig, maar hij leek nog heel.

Ik heb snel de lens schoon en droog gewreven en ben richting het werk gefietst. Onderweg nog wel even gestopt om te kijken of de lens nog werkte.

Ik geloof dat hij het inderdaad nog doet.

Afgelopen weekend zag ik langs een bospad een omgezaagde beuk liggen. Ooit was de boom getroffen door de bliksem getroffen. Langs de randen van de grote wond die daardoor was ontstaan was het hout naar binnen gegroeid. Nu de boom omgezaagd is, is het kunstwerkje van de boom zichtbaar geworden.

Sinds we in dit huis wonen heeft Xarak een vervelende gewoonte aangeleerd: Meneer springt op het aanrecht. Waar ik voorheen rustig iets eetbaars kon laten liggen is nu niets meer veilig. Zelfs een stukje boter moet er aan geloven. Vanmorgen vond ik dit klontje met twee keurige tandafdrukken.

Bij BuurvrouwG zag ik een eigenaardig bolletje op een lang stokje staan. Het bleek een half vergaan zaaddoosje van een klaproos te zijn. Dat leek mij wel een leuk onderwerp om te fotograferen.

En zo stond ik vanmorgen in de woonkamer met de zaaddoos in een lampje gestoken waar dan weer een prop keukenpapier bij in was gestopt omdat het doosje net steeds in een andere positie ging hangen dan ik hem wou hebben. Dan nog een lampje op het bolletje gericht  en fotograferen maar.

Gistermiddag kwam BuurvrouwG even langs: of ik ook wist dat er een heel zeldzaam vogeltje in de Vreugderijkerwaard was gesignaleerd. Toen ze over de dijk fietste zag ze talloze vogelspotters staan. Maar Marmein had die ochtend ruim drie uur gewandeld, daarna lekker gespeeld met de camera, nog wat was gedaan en stond net op het punt om de houtkachel aan te doen en een wijntje te nemen. Ik ben dus maar niet gegaan.

Dom, want op deze site zag ik een foto van een dijk vol kijkers staan. Vanuit mijn huis had ik ze net niet zien staan omdat ze achter de bomen stonden. Een lens of een verrekijker om het vogeltje te zien had ik niet, maar ik had de kijkers maar wat graag op de foto willen zetten.

Vanmiddag ben ik na het werk nog even bij de dijk wezen kijken. Hier en daar liep nog een vogelaar maar de drommen van gisteren zijn verdwenen. Alleen de vogels waren nog in grote getale aanwezig.

De komende tijd zal ik als ik even tijd heb flink aan het spelen zijn met de nieuwe camera. Gistermiddag heb ik de 7D in de woonkamer voor het zijraam gezet, scherpgesteld op een vetbol aan de kroonluchter en draaien maar.

Door de compressie is de kwaliteit van de film een stuk slechter dan in het echt. Ook iets wat ik nog uit moet zoeken

Gisteren kwam ik tijdens mijn boswandeling een omgevallen boomstam tegen. Hij moet er al een tijdje liggen, nergens was nog een stukje bast te bekennen en het hout was prachtig zilvergrijs verkleurd.

Daar waar ooit takjes aan de stam hadden gezeten keken mij nu ogen aan.

Ik ben even op de boomstam gaan liggen om te genieten van de omgeving.  Terwijl ik zat en links van mij keek, zag ik dat de zon het hout zilverwit deed lijken. Het deed mij denken aan snel stromend water.

Vanmorgen ben ik weer richting Vilsteren getrokken, ik kon het gewoon niet laten. De auto gewoon ergens aan het begin van een pad gezet en aan de wandel gegaan, richting bos. Maar voor ik omsloten werd door het herfstbos liep ik over een zandpad met langs de kant een rand van nat gras. En ik zou Marmein niet zijn wanneer ik daarvoor niet even een knieval zou maken.

Halverwege het fotograferen begon ik al aardig nattigheid te voelen. Op je knieën zittend met je neus boven de grond, zie je steeds weer iets anders waar je dan naar toe kruipt.

Tussen de druppels en de grasdruppels door zag ik ook nog een klein paddestoeltje dat glom in het ochtendlicht.