Hallo luidjes,

ik hoop dat jullie de kerstdagen een beetje goed zijn doorgekomen_  Ik in iedergeval wel, lezend in mijn hangmat onder de palmen aan het strand. Tweede kerstdag hebben we snorkelend doorgebracht aan de west kust van Costa Rica (bij Corcovado).

Ik  kwam dit internetcafe  tegen maar hier hebben ze helaas geen pc met usb ingang, dus geen foto  bij dit logje.  En dat terwijl ik er nu al bijna 400 heb gemaakt.

De komende dagen zitten we  weer aan het strand bij een natuurpark,  en ook daar zal geen internet zijn. Ik denk dat het volgende logje pas volgend jaar komt.

Allemaal dus alvast een goed uiteinde toegewenst ! En een gelukkig en fotogeniek nieuw  jaar uiteraard.

Hier in Costa Rica is het kerstgevoel bij mij ver weg al zie ik hier overal (soms op de gekste plekken) kerstversieringen hangen.

Allemaal hele goede feestdagen en alvast een goed uiteinde!

Het is 15 December wanneer we van Monteverde naar  Rincón de la Vieja rijden. Onderweg stoppen we even voor een kopje koffie. Bij het wegrestaurantje is een soort van pappagaaien-dorp. De vogels vliegen er vrij rond en laten zich makkelijk fotograferen. Wat een prachtige beesten zijn het toch!

Ik had nog heel wat meer foto’s willen maken maar tot mijn grote schrik besloegen mijn lenzen van de binnenkant. Mijn fototas was achteraf gezien vochtig aan de binnenkant. Gelukkig waren alle lenzen en de tas na een halfuurtje weer vrij van condens. Maar toen zaten we allang weer in het busje.

Nadat we onderweg wat eten en drinken  hadden ingeslagen zijn we bij de rivier de Colorado wezen picknicken. Met de voeten in het water bungelend hadden we prachtig uitzicht op de diepe kloof.

En ach, als je dan toch met je neus op dat heerlijk frisse water zit, ga je natuurlijk ook wat water fotograferen.

Tegen een van de rotswanden aan groeide een kleine boom, bijna helemaal een met de rots.

Terug lopend  nar de weg zag ik om mij heen van alles groeien. Een soort van petunia’s maar dan net anders

En een uitgebloeid bloemetje (tenminste, dat denk ik) met een besje er in.

Eenmaal in Rincón de la Vieja (wat de hoek van de oude vrouw betekend) bleken we als hotelkamers prachtige blokhutten te hebben. Elk met een veranda voor en achter zodat je zelf kon bepalen of je in de zon wou zitten of niet.

Op de voorste veranda had je uitzicht over het park.

Als welkom had een ieder van ons een prachtige vogel van handdoeken op het bed.

In mijn blokhut bleek een prachtige nachtvlinder te zitten. Op de foto zie je het niet maar de vlinder is zo groot als mijn hand.

Overal in de tuinen stonden prachtige bloemen. Zo af en toe was er een kolibri te zien, ze waren helaas te vlug om er een foto van te kunnen maken.

Deze wespachtige kwam net op bezoek toen ik een foto van de bloem wilde maken.

Op het tuinpad zag ik nog een enorme sprinkhaan lopen, zijn lijf was langer dan mijn handpalm.

En in het licht van de laatste zonnestralen kon ik nog net deze parasolmier fotograferen in het bos achter de blokhut.

De zon gaat in deze regio vroeg onder, nog een streepje kleur aan de nagenoeg wolkenloze hemel voor het echt donker wordt. Vanaf de veranda was dat lekker genieten.

En dan vroeg naar bed. De volgende dag op tijd opstaan om naar de kokende modder in de bergen te gaan.

Om de rest van de foto’s van deze dag te bekijken kun je hier klikken.

We zijn alweer een paar dagen verder en ondertussen moet ik goed nadenken over wanneer ik wat ook maar weer gedaan heb. Deel 4 van Costa Rica gaat over de bruggenwandeling die we maandag door de boomtoppen maakten.

We zaten toen in Monteverde waar prachtige nevelwouden zijn te bewonderen. De temperatuur was niet al te hoog (kon ik mooi een beetje wennen, waar ik nu zit, La Fortuna,  is het zo’n 32 graden) en het regende. Niet de nevel die eerder kwam over waaien van uit de verte, maar echt regen. Dat werd dus een regenjas aan en de camera daar zo veel mogelijk onder houden.

De bruggen waar we over liepen hingen hoog in de bomen zodat we goed de vol gegroeide takken van de bomen konden zien.

Ondanks de regen is het geweldig wandelen. Het is niet koud en alles is gehuld in een prachtig licht. Als de zon zou hebben geschenen zou het een stuk lastiger fotograferen zijn geweest met de diepe schaduwen.

De bromelia’s blijf ik prachtig vinden. Gek, hoe je hier steeds weer overal ‘kamerplanten’ tegen komt. Deze bromelia zit ver weg op een tak, ik zou er maar wat graag ingekeken hebben, wie weet zat er een kikkertje in.

Her en der waren planten met grote bladeren te bewonderen langs het pad, prachtig zoals het licht de nerven lied zien. Er is mij wel verteld wat de naam van de plant is, maar ik ben hem al weer vergeten.

Door al dat gefotografeer van mij liep ik een heel eind achter en kon ik de groep niet meer zien. Geen probleem want het was een duidelijk pad dat verhard was met een soort van betontegels. Tenminste, dat dacht ik. Na twee bruggen (ja, ik was de groep al heel snel kwijt) kwam ik bij een splitsing. Onderaan de splitsing zag ik een platform. Omdat ik dacht dat het een uitkijktoren was liep ik er heen maar er eenmaal onderstaand zag ik dat de toren geen uitzicht had. Ik ben teruggelopen naar het pad en zonder er bij na te denken het rechter pad aangehouden (waar het platform aan stond).

Na een tijdje liep het pad dood, althans, er stond een laag hek over het pad dat rood was geverfd. Een duidelijk teken dat ik hier niet verder mocht. Dan maar naar beneden bij een van de niet verharde paden. Er waren wel treden aangebracht dus zou ik niet zomaar een ‘wild’ pad gaan volgen de jungle in. Maar dit pad eindigde in een dicht regenwoud.

Ook een ander pad eindigde in dichte begroeiing. Ik had nog hard gefloten, maar niemand die mij hoorde. Uiteindelijk ben ik toch het pad maar afgelopen voorbij het hek, ik was totaal vergeten dat ik ergens een splitsing had gezien.

Via een klein bruggetje met half verrotte planken kwam ik uiteindelijk achter de receptie uit. Ik mocht opnieuw het natuurpark in en zo liep ik even later voor de tweede keer de eerste twee bruggen. Na de tweede brug zag ik op het pad links van mij een grote pijl met daarbij de tekst “walktrail” staan, dat ik die toch over het hoofd had gezien!

Het pad zou geen verdere zijpaden meer hebben en dus fotografeerde ik er weer lustig op los.

Nagenoeg elke tak in het bos was bedekt met een dikke laag mos, zwaar van de regen.

Kijkend naar de bosbodem was het af en toe alsof ik door een nederlands herfstbos liep, de paddenstoelen zagen er in ieder geval net zo uit als thuis.

Het zicht vanaf de bruggen was prachtig, zo zie je een regenwoud maar zelden. De dunne lijn die je in de lucht boven de bomen ziet is een van de kabels waar ik die middag langs zou glijden.

Aan het eind van de route had men ook wat suikerwater voor de kolibri’s opgehangen. In de dichte begroeing van het regenwoud zagen we verder geen vogels (al hoorden wij ze wel)

Natuurlijk heb ik nog veel meer foto’s gemaakt in het nevelwoud, voor wie ze wil bekijken, dat kan in het fotoalbum van Costa Rica

Op dit moment (het is hier 7 uur vroeger dan in Nederland) zitten we in Rincon de la Vieja. Ik heb een luxe blokhut voor mij alleen met uitzicht op het park en straks de zonsondergang. Normaal gesproken zou ik mijn kamer delen met de andere vrouwelijke single in de groep maar zij had er voor gekozen extra te betalen voor een eigen kamer gedurende de reis. En zo heb ik nu ook in elk hotel een kamer of lodge voor mij alleen.

Goed, update deel 3. Ik moet dan weer even terug naar voor de kikkers. Afgelopen zondag zijn we van San Jose naar Monteverde gegaan. Eerst kregen we van onze reisbegeleidster Johanna (Jo in de wandelgangen) uitleg over de verschillende groenten van het land. Daarvoor zijn we even gestopt bij een grote groentemarkt.

Geen idee meer wat het allemaal is. De stokjes op de laatste foto worden niet gegeten maar van de bast wordt een thee gemaakt die goed is voor de maag en het bloed. Er waren ook schildpadeieren te koop. Voor deze eieren wordt speciaal toestemming gegeven. De schildpadden komen op een bepaald strand zo massaal aan land, dat de eerste leg volledig vernield wordt door de tweede golf van schildpadden. Die eerste leg mag dus geraapt worden.

Onderweg stopten we even bij een wegrestaurant. Achter het gebouwtje was een tuin waar een kakatoe te zien zou zijn, maar helaas, die was gevlogen. Wel zagen we er onze eerste vlinders, jammer genoeg vertikte die het om stil te zitten. De vlinder die wel stil zat hield zijn vleugels gesloten.

Een torretje was wel zo vriendelijk om even stil te zitten, en nog een hele mooie ook!

Onderweg konden we genieten van geweldige landschappen.Glooiende bergen waar de zon en de wolken een prachtig licht en schaduw laken overheen legden.

Hoe dichter we bij de nevelwouden van Monteverde kwamen, hoe bewolkter het in de verte werd. En daar waar er regen uit de wolken kwam ontstonden er prachtige regenwolken.

‘s Avonds hebben we heerlijk gegeten in een klein restaurant, daarna naar het hotel en vroeg naar bed, het tijdsverschil was nog goed te merken.

Eigenlijk hoort dit deel 3 te zijn, maar de verbinding is zo traag dat ik de foto’s van dag 2 niet kan uploaden. Gelukkig had ik de foto’s van de tweede avond al eerder ge-upload dus doen we het daar maar mee.

Nadat we in Monteverde waren aangekomen zijn we voor het eten aan eerst even naar de kikkers wezen kijken. Sommige van de kikkers van Costa Rica zijn ‘s nachts actief. En omdat men hier geen nachthokken heeft zoals de dierentuinen in Nederland, ga je gewoon naar de kikkers kijken wanneer het donker is.

Met behulp van zaklantaarns zoek je vervolgens je weg door de tuin (tenminste, ik nam aan dat het een soort van overdekte tuin was) en naar de terrariums waar de kikkers in zitten.

Sommige van de kikkers zaten op de ramen en waren makkelijk te zien. Met behulp van een zaklantaarn (er mocht niet geflitst worden) en een statief kon ik een foto’s maken.

Er waren groten zoals die hierboven, en ook hele kleine zoals het glaskikkertje hieronder. Het heet geen glaskikker omdat het op glas zit maar omdat zijn huid glasachtig is. Je kunt zelfs zijn ingewanden zien zitten.

Hieronder nog even het glaskikkertje.

Er was ook een goliathkikker. Naar ik van de gids begreep een knap agressieve kikker die in een gevecht met een rivaal wel eens een poot wil amputeren. In iedergeval was het een uitstekend model.

Geen idee meer hoe deze kikker heet, maar ik vond hem er scheetig met zijn lange vingers om de stengel heen.

Onvoorstelbaar hoeveel soorten en hoeveel kleurrijke kikkertjes er in Costa Rica zijn. Alle kleuren van de regenboog zijn er terug te vinden.

En als laatste kikker het kikkertje wat je op elke site of in elke folder ziet die over Costa Rica gaat.

Nu de kikkertjes nog zien te vinden in de regenwouden.

De vlucht richting Costa rica verliep goed. Vanaf Amsterdam naar Atlanta en daarna door naar San jose. We zijn precies 24 uur na mijn vertrek van huis in Costa Rica aangekomen waar we opgewacht werden door de reisbegeleidster. We is een groepje van 9 mensen, lekker klein dus en veel ruimte in de bus.

Natuurlijk moest ik meteen vanaf het begin foto’s maken. Ik had het geluk aan een raampje en niet recht boven de vleugel te zitten. Met de camera in de hand ben ik dan ook vanaf de start aan de slag gegaan.

Nog een laatste blik op Nederland en daarna boven de wolken richting het westen. Alhoewel het al 11 uur was en de zon dus hoog aan de hemel stond, hing er een gloed als van een zonsopgang over de wolken.

Zo hier en daar zat er een gat in het wolkendek en kon je de zee zien.

Soms zag je de zee niet doordat er een dunne laag wolken boven hing, zo dun dat je wel de reflectie van de zon in het water kon zien.

De wolken zelf zagen er dan weer uit als eindeloos zachte kussens waar je je maar wat graag in zou willen laten vallen.

Het is al weer twee dagen dat we in Costa Rica zijn en we vermaken ons prima. Nu zitten we in Monteverde waar we de skywalk hebben gedaan, een wandeling over bruggen die hoog tussen de boomtoppen hangen zodat je het bos van een andere kant kunt zien.

Daarna zijn we via 12 kabelbanen tussen de bomen door gevlogen, echt geweldig om een keer te doen. Eigenaardig genoeg durfde geen van de mannen in de groep het aan en slingerden we met 4 vrouwen door het oerwoud. Uiteraard heb ik even tarzan(achtige) kreet geslaakt toen we als toetje ook nog even aan de tarzan slinger mochten hangen: vanaf 15 meter hoogte naar beneden springen om dan aan een boomtak heen en weer te slingeren.

De eerste kolibrifoto is gemaakt en de gifkikkers ook, maar dat is weer een ander logje.

De sleutel is overgedragen aan mijn tijdelijke huurder, de tassen zijn gepakt. Nog even knuffelen met Xarak, zodadelijk komen ex-Buren6 mij halen om mij naar het station te brengen.

Gistermiddag zag ik deze lobelia in de tuin nog in bloei staan. Die zal wel weg zijn wanneer ik terug kom.

Allemaal hele fijne feestdagen en een goed uiteinde!

Tussen het pakken door kon ik het niet laten, het zonnetje kwam door en het ene na het andere vogeltje kwam langs. De trouwe koolmees bijvoorbeeld, die zijn kans bij de vetbollen greep nu de mussen bij de buren op visite waren.

En de pimpelmees die de ene vetbol koos die niet aan de kroonluchter hing.

Het vinkje zag ik niet eten maar wel even lekker uitrusten in het zonnetje. Steeds maar weer keek hij om zich heen, omhoog, naar beneden, achterom… Tot hij uiteindelijk zeker wist dat het veilig was, toen kon er een gaapje van af.

En zo kon ik mooi al even oefenen voor de komende weken.

Vandaag is het tijd om in te gaan pakken, op te ruimen en de laatste boodschapjes te gaan doen. Een van de dingen die er moet komen zijn oplaadbare batterijen. Die ik heb komen nog uit de tijd van mijn Powershot A80. Na het opladen lopen ze al snel weer leeg, of ik ze nu gebruik of niet.