In Sarapiqui heb ik lekker lui, vanuit een stoel en met een lekker kop koffie op tafel, foto’s zitten fotograferen. Groene, oranje, blauwe, allerlei kleuren vogels kwamen voorbij. Maar ook deze eigenaardige grote grijs/bruine vogels. Zo groot als een fazant kwamen ze aanvliegen en keken omzichtig om zich heen.

Ze hadden het voorzien op de bananen die voor ze klaar waren gelegd.

Pas veel later heb ik met behulp van de vogelboeken van de reisleidster de naam er bij gezocht (en probeer die maar eens in een keer goed uit te spreken) het is de grijskop chachalaca.

Gisteren ben ik even aan de wandel geweest bij Lemele. Even lekker er op uit op de hei. Door het zonnetje verdween het beetje sneeuw dat er lag op de meeste plekken al snel. En waar sneeuw smelt zijn druppels, al was het nog best zoeken omdat de meesten ook al weer bevroren waren.

Het werd weer eens de hoogste tijd voor wat foto’s van Costa Rica. We zitten nog steeds in Sarapiqui. Volgens de reisleidster moesten hier talloze zwart-groene kikkers zitten. Onderweg van haar hut naar het restaurant had ze er wel tien gezien. Maar hoe ik ook zocht en hoe goed ik ook keek, ik zag er geen eentje. Eigenaardig, thuis kan ik kikkers zo vinden, maar die kleurrijke dingen hier bleven voor mij een soort van blinde vlek.

Wat ik wel zag waren kleine hagedisjes. Door even stil te staan en heel langzaam te bewegen kon ik die aardig dicht benaderen.

Wanneer ze er eenmaal vandoor gingen deden ze dit met een reusachtige sprong. Maf om te zien omdat je aan hun lijf niet kon zien dat ze gingen springen. Ze leken gewoon vanuit stand ineens naar een andere plek te zijn “gebeamed”. Een van de hagedisjes was ook nog zo vriendelijk om zijn mooie keelflap te laten zien.

Maar goed, ik was op zoek naar die groen-zwarte kikkertjes die ik nog steeds niet had gezien. En wie ik er ook over sprak, allemaal hadden ze er al veel gezien. Ik begon echt het gevoel te krijgen in de maling te worden genomen. Maar ik bleef zoeken, ik moest hoe dan ook eentje vinden.

En eindelijk, wat geritsel deed mij naar een plekje op de grond kijken en daar zat er eentje. Klein maar met een knal groene gevlekte huid. Hoe kon ik daar nou overheen hebben gekeken?

En nu ik de eerste had gezien zag ik er veel meer, allemaal scharrelend over de bosbodem ondertussen hier en daar insecten naar binnen werkend.

Een kikkertje op een steen deed gelukkig wat de meeste kikkers doen wanneer ze even geen uitweg zien: ze blijven doodstil zitten. En dus kon ik langzaam dichterbij komen om een foto te maken.

Gistermiddag was ik net thuis van het werk toen de zon doorbrak.  Niet veel later was het bijna tijd  voor de zon om onder te gaan. Dat is alweer bijna een uur later dan begin deze maand.

Een klein gedeelte van de wolkenlucht kleurde geel, en net op dat moment kwam er een groep ganzen langs.

En de ganzen bleven maar komen. Luid gakkend naar elkaar in de lucht en misschien ook wel naar de ganzen op de weilanden.

Nog een laatste foto en dan terug naar huis voor een vrijdagmiddag wijntje.

Wonderlijk, wat je zo af en toe onder de sneeuw vandaan ziet komen. Bij mijn tuindeur, op een stronk in het plantsoen, prijken paddenstoeltjes die er uit zien alsof ze vers zijn. Ik ben benieuwd of ze de komende dagen verschrompelen of gewoon vrolijk verder gaan groeien.

Vorige winter was ik een van mijn handschoenen kwijt. Hoe ik ook zocht, waar ik ook keek, ik kon hem niet vinden. Wel vond ik een andere handschoen waardoor ik een linker en rechter handschoen had, al was de ene bruin en de andere blauw.  Tegen de tijd dat ik de zoektocht had opgegeven en nieuwe handschoenen wilde kopen waren ze overal in de winkels uitverkocht.

Dit jaar begon de hele cyclus opnieuw. Weer kwam die ene favoriete handschoen bovendrijven. Of was het nu die andere bruine handschoen die ik nu had gevonden? Ik besloot daar maar niet op te gokken en niet weer op zoek te gaan naar die andere handschoen. Nog net op tijd want er hing nog maar 1 paar dikke handschoenen bij de Hema. En wat ben ik de laatste tijd blij met mijn handschoenen wanneer ik ‘s morgens naar mijn werk fiets.

Toen ik gisteren mijn fiets op de standaard zette om in de winkel mijn groentepakket op te halen, zag ik een bolletje veren op de grond. Naast een bloembak zat een kramsvogel in de sneeuw. Het is jaren geleden dat ik een kramsvogel heb gezien. Wat een prachtige vogel.

Maar wat deed deze vogel daar nou op de grond? Bevangen door de kou? Ziek? Of misschien verkeerde besjes gegeten?

Van SchoonzusE kreeg ik vorige week op mijn verjaardag een grote pot met bonbons. Het is een gelukje dat ik redelijk van chocolade kan afblijven.  Die pot zal er dan ook nog wel een tijdje staan. Alleen zo af en toe een bonbonnetje bij mijn cappuccino, lekker.

De ochtend in Sarapiqui begon rustig. Ik had mij voor geen enkele activiteit opgegeven. Al die voederplaatsen beloofden genoeg dieren en mocht dat niet het geval zijn, dan kon ik ook nog een wandeling door het bos op het terrein maken. Na het ontbijt slenterde ik dan ook naar buiten toen mijn oog op een kleine kolibri viel. Vanaf een takje bekeek het zijn omgeving. Het was donker daar onder de bomen, lastig dus om zo’n snel vogeltje te fotograferen. Dat het beestje ook nog donker groen was maakte het niet makkelijker.

Op foto’s van kolibri’s had ik dezelfde bloemen gezien als de paarse die in de buurt van deze kolibri bloeiden. Ik ging er eens goed voor zitten en stelde scherp op een van de bloemen. En ik had geluk, niet veel later vloog de kolibri naar een van de bloemstengels.

Het was een goed begin van de dag. Een dag waarop ik nog heel wat meer vogels te zien zou krijgen.

Voor ik ‘s morgen op de bank ga zitten voor mijn ontbijtje en een ochtendlogje moet ik goed nadenken over wat ik klaar moet zetten: een mok cappuccino, een broodje, het kabeltje van de camera, de laptop en natuurlijk een camera met ochtendfoto. Meneer zit namelijk al klaar naast de bank. Zodra ik op de bank zit (ik krijg nauwelijks de kans mijn benen op de bank te leggen) springt meneer op schoot. En met bijna 8 kilo kat op schoot is het knap lastig opstaan.