Het is altijd genieten van wolkenluchten vind ik, dat dit vaak samen gaat met regen neem ik op de koop toe. Maar afgelopen vrijdag had ik geluk, zolang ik door de Vreugderijkerwaard liep bleef het droog en dus kon ik ongestoord fotograferen.

Het gras stak wonderlijk goudgeel af tegen de donkere februarilucht. Al moet ik eerlijk bekennen dat de lucht een stuk woester lijkt doordat ik iets onderbelicht heb.

Zo af en toe leek het er toch wel op dat het zou gaan regenen, maar op wat verwaaide druppels na bleef het toch echt droog.

Na het fotograferen bij de picknickplaats liep ik weer terug naar de trap. Pas toen zag ik hoe mooi die trap er uitzag met al die korstmossen er op.

Vlak voor ik de dijk weer zou af fietsen om naar huis te gaan brak het wolkendek een beetje open. Ineens een stukje blauw tussen al het wit en grijs in de lucht.

Halverwege de route naar huis nog even afgestapt om wat foto’s te maken. Het blijft prachtig, zo’n wolkenlucht waar de zon zo af en toe doorheen piept.

Eenmaal thuis had ik de deur nog maar net achter mij dicht getrokken of de regen sloeg tegen de ramen. Over timing gesproken…..

Afgelopen vrijdag was ik even naar de Vreugderijkerwaard gefietst om naar de prachtige luchten te kijken. Hier en daar scharrelden nog groepjes ganzen rond, zo ook dit groepje ganzen. Wilde ganzen met een witte, zou het mogelijk zijn? Zou dit de groep van Nils Holgersson zijn?

Ik kwam een beetje dichterbij, even kijken of Nils op de nek van de witte ganzerik zat. Maar helaas, ik kwam iets te dicht bij en de ganzen vlogen op naar een veiliger plek. Jammer. Wel een mooi gezicht trouwens.

Gisteren was ik een beetje aan het rommelen in de tuin. Afgestorven stengels en dode bladeren weg halen. Bij het opruimen van de resten van het juffertjeinhetgroen zag ik tussen de bruine bolletjes ineens iets groens. De zaadjes in een van de bolletjes waren uitgelopen en de jonge blaadjes staken nu fris en groen door de oude huls. Ik zal ze even in een bakje zaaigrond doen. Dan wordt het deze zomer weer genieten van de prachtige bloemen.

Overal in de tuin liggen ze,  slakkenhuisjes. Leeg en versleten maar prachtig om te zien. Ik denk dat ik er vandaag nog wat meer op ga zoeken. Eens kijken naar de variatie in kleur en structuur.

Het is lente in mijn woonkamer. De hyacinten staan volop te bloeien (helaas zijn het geurarme, maar ach, ze zijn wel mooi), de narcisjes staan er parmantig bij en de paperwhites schieten de lucht in en krijgt steeds grotere knoppen. Ik geloof dat ik er dit weekend ook maar even een bosje tulpen bij haal.

Zo zittend aan het ontbijt moest ik weer denken aan een ontbijt in Costa Rica. Omdat we een lange reisdag voor de boeg hadden waren we voor het ontbijt al op pad gegaan. Na een uurtje of twee rijden gingen we vervolgens ontbijten bij een, tja, wat was het eigenlijk. Een hotel ? een wegrestaurant? De toegang naar het gebouw was afgesloten door een groot, hoog hek. Op het claxonneren van de buschauffeur verscheen er na een tijdje een mannetje die het hek open maakte.

Eenmaal uit de bus werden we naar een zaal geleid waar meerdere grote tafels gedekt waren. Zo met ons tienen aan een tafel en met de andere grote lege tafels om ons heen voelde het wat onwezenlijk aan. Alsof de andere gasten er wel waren maar onzichtbaar. Dat gevoel werd versterkt door het grote ontbijtbuffet dat klaar stond en nergens personeel te bekennen. Niet veel later werd de koffie en thee op een rammelende kar naar binnen gereden en was de vreemde sfeer verdwenen. Het ontbijt en de koffie smaakte ons overigens prima.

Voor we weer vertrokken moesten we even wachten op de chauffeur die de bus ging halen. Dat gaf mij mooi de tijd om eens even naar het prachtige boeket te kijken dat op een balustrade stond. En ineens zag ik hem zitten, tussen al het geweld van de grote roodgele en paarse bloemen: een hele kleine hagedis. Weer eens wat anders dan een rups of lieveheersbeestje.

Zo langzamerhand ben ik mij aan het voorbereiden op het tuinseizoen. Naast de planten die ik op de beurs kocht heb ik ook een wiedvorkje/speenlepel gekocht. Een bronzen nog wel, een beetje terug naar de bronstijd dus. Nu nog een goede tuinontwerper vinden.

Gisteren ben ik met ZusL naar de tuinbeurs in Groningen geweest. Lekker ideeën op doen voor het nieuwe tuinseizoen. Op zo’n beurs kun je ook planten kopen en natuurlijk konden we het niet laten. Zeker nu alles voor de helft van de prijs weg ging. De wortelkluiten van pioenrozen, stokrozen en papavers liggen nu in mijn gang. Ik moet nog even uitzoeken hoe ik die moet bewaren tot ze de grond in kunnen.

We kregen ook nog 20 tulpenbollen mee, die moesten toch weg. Ik ben benieuwd of ik die nog aan het bloeien krijg, ik hoop van wel want op het plaatje bij de bollen zagen de witte tulpen met paars randje er wel heel mooi uit.

Bij het opstaan vanmorgen hoorde ik een hoop lawaai. Het klonk als honderden ganzen en omdat ik die de afgelopen dagen steeds op de weilanden had gezien, verwachtte ik ze daar vanmorgen ook te zien. Maar de weilanden bleken leeg, het geluid van ganzen moest dat haast wel van de Vreugderijkerwaard komen. De rivier is hemelsbreed bijna een kilometer van mijn huis en leek mij dat er wel heel veel ganzen moesten zijn gezien het lawaai dat ik hoorde.

Natuurlijk had ik er meteen op uit moeten trekken, maar ja, net uit een warm bed en een wel heel koude wereld buiten………  eerst maar eens een cappuccino. Toen ik tegen een uur of negen er alsnog op uit trok bleken alle ganzen verdwenen. Alleen hier en daar scharrelden nog wat ganzen rond die opvlogen zodra ze mij in de gaten kregen.

Maar dat ik even naar de Vreugderijkerwaard ging was niet voor niets, het was er prachtig. Een witte wereld door de rijp die de mist en de vorst samen hadden gemaakt.

En net als in het bos gistermorgen, was er nu ook weer een groot verschil tussen richting de zon kijken en van de zon af kijken. Met de zon in de rug kreeg de wereld ineens meer kleur. Zelfs de oude stoppels van de mais leken fel van kleur.

Het water van de IJssel in deze waard leek vreemd blauw op deze koude wintermorgen.

Net als de lucht trouwens, die stak ook prachtig blauw af tegen het pastelgekleurde land, zolang je de zon maar in de rug hield.

Maar ach, ik blijf toch altijd een zwak houden voor tegenlicht.Veel minder kleur maar er gebeuren weer heel andere dingen in een foto.

Teruglopend heb ik ook nog even op mijn knieën op de grond gezeten. Heel voorzichtig want ik was eigenlijk onderweg naar Groningen en om daar nou met een vieze broek aan te komen…. Maar het moest even gebeuren, de planten zagen er zo mooi uit met de rijp.

Gistermorgen scheen het zonnetje, op een vrije zaterdagmorgen is dat natuurlijk een uitnodiging voor een fotowandeling. Ik ben maar weer eens even naar de Dellen gegaan, even kijken bij het zwijnenvennetje. Hoe dichter ik bij mijn doel kwam, hoe witter de wereld werd. Aan de andere kant van de IJssel bleek het gesneeuwd te hebben. In plaats van het bruingroene bos dat ik verwachtte, liep ik nu ineens in een wit winterbos.

In het bos was het wel een drukte. Er werd flink gekapt. Het hout dat op grote bulten bij de parkeerplaats lag zag er prachtig uit met het dunne laagje sneeuw.

Gisteren zijn ze ook al bezig geweest denk ik. Deze trui hing over een paaltje, waarschijnlijk van iemand die het gisteren tijdens het werken warm had gekregen.

De wandelroute bracht mij langs het fietspad. Langs het fietspad staan prachtige hoge beuken en doordat het fietspad recht loopt geeft dit een prachtige doorkijk.

De sneeuw is door een stevig windje door het bos geblazen. Hierdoor leek het net alsof ik in verschillende werelden liep. Keek ik de ene kant op dan zag ik bovenstaand beeld, keek ik de andere kant op dan zag ik onderstaand bos.

Hier en daar zaten er nog steeds beukenblaadjes aan de takken. Soms een dikke wolk van blaadjes, soms alleen hier en daar aan een tak.

Ik heb mij toch maar even gericht op het winterbos want zo heel lang zal de winter niet meer duren.

De halfwitte boomstammen waren een mooi gezicht, heel even werden de kale stammen van de hoge dennen mooi.

Maar ook de jonge lariksen met hun wir war en dunnen takken zagen er mooi uit.

Het was weer eens een heerlijke wandeling in een onverwacht wit bos.