Gisteravond viel er na een grijze dag ineens zonlicht de woonkamer binnen. En omdat het bijna tijd voor de zonsondergang was besloot ik daar eens een time lapse tegen aan te gooien Drie kwartier zonsondergang in 1 minuut.

Onder het raam van mijn woonkamer staat een dichte rand van blauwe druifjes. Rond deze tijd prachtig om te zien. Toch gaan ze verdwijnen denk ik. Na de bloei blijven de bladeren als een warboel achter. En die bladeren blijven het hele jaar staan. Zelfs afsnijden helpt niet, ze komen gewoon weer terug.  Maar wat moet er voor terug komen? Ik denk deze bloempjes, ik weet alleen niet hoe ze heten. Maar dat zoeken we op.

Zo af en toe neem ik een toetje. En wanneer ik dat doe is Xarak in alle staten, hij weet dat hij het bakje later mag uitlikken. Terwijl ik mijn bakje leeg eet houd meneer zich bezig met het aflikken van het dekseltje. Omdat hij maar niet op het idee komt om het dekseltje met een poot tegen te houden, loopt hij al likkend het lekkers door de hele kamer te schuiven.  Daarna begint voor hem het gevecht om de laatste restjes uit het bakje te krijgen. Zijn kop past er net in wat het voordeel heeft dat die kop als een soort van pannenlikker werkt.

Vanmorgen was het te donker om buiten even een foto te maken, en daar ik binnen zo snel geen geschikt fotoonderwerp kon vinden heb ik maar een foto gepakt die ik gistermorgen in het Boetelerveld.  Een natuurgebied waarvan ik de naam wel kende maar er nog nooit was geweest. Een heel apart natuurgebied waar ik zeker nog eens heen zal gaan.

Vorige week had ik een afspraak in Dwingeloo.  Omdat ik de rest van de dag vrij was en het weer niet al te slecht was, had ik mijn camera meegenomen. Zo kon ik na het gesprek lekker een fotowandeling in het Dwingelderveld gaan maken. Eenmaal in het natuurgebied besloot ik de hele wandeling alleen mijn 10-22mm groothoeklens te gebruiken. Daar heb ik nog niet veel mee gefotografeerd en het leek mij een goede oefening.

Het bos zelf was nog in winterrust. Het enige groen kwam van het mos op de bomen en op de grond. Vlak nadat ik het bos was ingelopen kwam ik een paar zanderige stukken tegen met langs de randen dennenbomen.

Maar naast de droge stukken zandgrond, zijn er ook hele natte plekken in het bos.

Daar waar de bosbodem nat was, waren ook veel mossen te zien. Prachtige dikke kussens waar je zo wel even op zou willen uitrusten, ware het niet dat je dan doornat zou worden.  De grond was zo nat dat even op de knieën zitten meteen een erg natte broek zou opleveren. Een mooie reden om eens een foto te maken met liveview. Nog best lastig eigenlijk.

De wandeling ging verder, dit keer weer over een droog bospad. Het was nog goed uitkijken, niet alleen voor laaghangende takken maar ook voor blootliggende wortels op het pad.

En ook hier werd de groene toets in het bos verzorgd door het mos op de takken.

Langs het pad stond een oude, dode berkenstam. De zwammen op de stam gingen bijna helemaal op in de boom.

Het bos kreeg ineens een heel ander uiterlijk door dat de bosbodem begroeid was met heide. Donker paarse plantjes als een dik tapijt onder de bomen.

Even verderop kwam ik bij de bosrand en keek ik uit over een grote heide vlakte, zo groot dat ik bijna de overkant niet kon zien.

Even verderop schoot het pad het bos weer in. Een wat wonderlijk bos, al kon ik er niet direct de vinger op leggen. Het was niet het dichte tapijt van heideplanten op de bosbodem, dat had ik al eerder gezien. Misschien de wonderlijk lage dennenbomen? Meestal zijn in een naaldbos de bomen hoog en kijk je alleen tegen de kale stammen aan. Maar nee, dat was het niet alleen. Ineens zag ik het: de bomen waren niet in rechte rijen aangeplant. Eigenaardig dat je daar zo vreemd tegen aan kunt kijken.

Tussen alle naaldbomen door zag ik een vreemde boom. De taken leken in een dramatisch gebaar zich naar de hemel te verheffen, de boom zelf was als enige in zijn omgeving helemaal groen.

Het was een heerlijke wandeling, al was het wel spannend of ik het droog zou houden, maar ik had geluk. Leuk ook om zo eens met alleen een groothoeklens foto’s te maken.

Het is net alsof het niet zo mag zijn. Mijn eerste poging een winterakoniet te fotograferen om er een timelapse van te maken heb ik in huis gedaan zodat de lichtomstandigheden onder controle waren en de camera niet buiten hoefde te staan. Maar het bloemetje vertikte het om open te gaan.

Ook bij een tweede poging, dit keer gewoon in de tuin wilde het niet lukken. Batterijproblemen en weer een onwelwillende bloem. Nadat ik de camera een tijdje had laten lopen waren alle winterakonieten open, behalve die ene die ik aan het fotograferen was. Zouden ze gewoon cameraschuw zijn?

Enfin, een volgende poging dan maar weer, dit keer vanuit de deuropening daar er een grijze lucht hing en ik liever geen regen op mijn camera had. Zie hier het resultaat.

Wat mij nog een raadsel is, is waarom de ene foto veel lichter is dan de andere. Ik heb er heel wat weggegooid die echt veel te licht waren. Ik had de camera op handbediening staan. Diafragma, sluitertijd, witbalans, iso-waarde, alles stond dus vast. Waarom dan toch die variatie in belichting? Wie het weet mag het zeggen.

In de tuin staat een toefje kleur. Op een smal stukje grond, tussen een schutting en de muur van mijn bijkeuken staat het longkruid parmantig te bloeien. De bloemen verkleuren gedurende de bloei van rozerood naar blauw waardoor het net lijkt alsof hij meerdere kleuren bloemen heeft. Een pracht plantje, daar moet ik meer van zien te krijgen.

Overal zijn de tekenen van de lente steeds duidelijker. De treurwilgen hebben alweer een groene gloed, de sneeuwklokjes zijn alweer uitgebloeid en de vogels vliegen af en aan met takjes en gras voor het nestje. Met takjes hoeven deze vogels niet aan te komen, dan zou het een eeuwigheid duren voor het nest klaar zou zijn.

In de vijvers aan de rand van de wijk zwemmen weer allerlei paartjes. Eenden, meerkoeten, futen en ook zwanen. Alhoewel, het zou er ook eentje kunnen zijn, maar dan wel een hele rare.

Niet echt een scherpe foto, maar wel eentje die ik wilde plaatsen, al is het alleen maar vanwege het feit dat dit de 10.000ste foto is die ik met de 7D heb gemaakt. Belachelijk eigenlijk, zoveel foto’s in vijf maanden tijd. Dat komt natuurlijk ook door de rondreis in Costa Rica, daar heb ik er vrolijk op los gefotografeerd. Op naar de volgende 10.000 dan maar.