Het is alweer ruim  een week geleden dat ik ben wezen wandelen in het Boetelerveld. Bij aankomst bleek er door de weeks flink gewerkt te worden in het gebied. Een bord bij de ingang liet bezoekers weten dat men bezig was met het uitdunnen van het gebied. En om die bomen weg te halen werden stevige machines gebruikt. Het pad was door die zware banden en de regen nog nauwelijks begaanbaar. En dan te bedenken dat ik er nog even aan gedacht had om met gewone schoenen aan op pad te gaan.

Na de eerste blubber overwonnen te hebben kon ik even verder op prima lopen. Hier liep het pad langs de heide, tenminste er stond wat heide tussen het gras. En tussen al dat gras en heide klonk het typische geluid van sprinkhanen. Er eentje vinden was niet moeilijk, ik hoefde maar met mijn hand boven de heide te zwaaien en ze sprongen op. Het was dan alleen nog maar een kwestie van opletten waar er eentje neer komt. En dan natuurlijk heel goed naar dat punt blijven kijken want even de andere kant op kijken en ik zag de sprinkhaan niet meer.

Het waren geen grote sprinkhanen, maar ze waren wel compleet, van hun antennes tot aan hun mooie poten toe.

Even verderop boog het pad naar rechts en was het weer een modderboel. Dan maar rechtdoor. De vorige keer dat ik hier liep was dit pad afgesloten met takken, nu waren ze weggehaald. Een duidelijke uitnodiging toch? Net zoals het pad zelf.

Langs het pad werd de bosbodem al weer omhoog gedrukt door paddestoelen. Ik blijf dat altijd een mooi gezicht vinden, hoe de dikke laag bladeren van het afgelopen jaar door de paddestoelen weggeduwd worden.

Langs het pad waren aan de linkerkant mooie doorkijkjes naar het bos er achter.

Aan de rechterkant van het pad lag een open grasland wat weer een mooi zicht gaf op de wolkenlucht.

Niet alleen langs het pad waren paddenstoelen te bewonderen, ook midden op het pad waren ze te vinden, al was het maar een kleintje.

Maar dat kleintje zou wel eens heel groot kunnen worden, het had in ieder geval een goede voedingsbodem.

Een eindje verderop zag ik een berkenboom staan. Ooit was het een trio, maar de berken aan weerszijden waren ooit omgevallen. Onder een van hen hadden mieren een nest gebouwd

Vanonder de wortels van de gevallen boom liepen ze bedrijvig bij de nog staande boom naar boven. Een mooie kans voor mij om te proberen een foto van die beweeglijke beestjes te maken.

Ineens kwam er voor mij, op ooghoogte een libel zitten. Tussen zijn vleugels door kon ik zien dat hij een mier smakelijk aan het oppeuzelen was.  Ik heb het geprobeerd op de foto te zetten, maar hij had zijn vleugels zo beschermend om zich heen gevouwen dat dat knap lastig was.

Het was wonderlijk om te zien hoe die libel daar zat te smikkelen terwijl de soortgenoten van het slachtoffer er gewoon langs bleven drentelen, druk bezig te zijn met wat mieren ook mogen  doen.

Niet alleen deze libel was op de voedselbron afgekomen, er zaten heel wat libellen. En zoals libellen dat doen, het liefst op een uitkijkpuntje.

Misschien dat ze ook wat lui waren geworden door het vele eten, want deze libel kon ik wel heel dicht benaderen, en zoals een goed fotomodel dat hoort te doen, lachte deze vriendelijk naar de fotograaf.

Aan het einde van het pad kon ik kiezen: of dwars door een grote kudde hooglanders lopen, of links af een stukje door het veld en via een ander pad weer terug naar het beginpunt. Omdat hooglanders toch wel hele grote beesten zijn koos ik voor het laatste. Ook nu weer liep het pad langs heide en gras. Een klein blauw vlindertje trok mijn aandacht. Het ging op een heideplantje zitten en zat even stil zodat ik een foto kon maken. Maar toen ik mijn camera in positie had gebracht liet het beestje zich vallen tussen het gras en de heide.

Even later kwam het weer omhoog gekropen en kon ik een foto maken.

Maar toen ze haar vleugels opende bleek het niet dezelfde vlinder te zijn die ik eerder had gezien, deze had bruine vleugels, het vrouwtje van de heidevlinder.

Verder wandelend zag ik overal libellen. Prachtige grote blauwen, weer anderen met grote vlekken op hun vleugels, of weer anderen die helemaal rood waren. Telkens weer gingen ze voor mij op het pad zitten, en telkens weer vlogen ze weer op zodra ik in de buurt kwam. Alleen deze rode bleef lang genoeg zitten om er snel een foto van te maken.

Ik moet hier zeker nog eens naar terug gaan wanneer de ochtenden vochtig en koud zijn zodat de libellen niet weg kunnen vliegen. En weer zag ik wat blauws tussen de heide, dit keer een prachtig bloemetje,

Tegen het einde van de wandeling ben ik nog even bij een van de vennetjes gestopt. Bij mijn nadering hoorde ik de talloze plonzen en groene kikkers die het bruine water in sprongen. Zo zonder kroos op het water hadden ze niet veel aan hun groene schutkleur.

Het was weer een heerlijke wandeling die ik zeker eens over moet doen, zoals gezegd, op een koude ochtend vol dauw.

Gisteren ben ik even aan de wandel geweest, eens even kijken bij het Boetelerveld. Tijdens de wandeling had ik een ontmoeting met bosmieren. Ongelooflijk, wat een gefriemel als je met je neus bovenop zo’n nest staat. En wat een verschil tussen de mieren, deze twee komen uit het zelfde nest.

Afgelopen zondag ben ik weer even wezen wandelen in het Boetelerveld, eens kijken hoe het er uit ziet in de lente. Bij de ingang stonden een aantal schotse hooglanders. Gelukkig niet op het pad waar ik over liep want al zijn ze niet agressief, indrukwekkend zijn ze wel.

Grappig ook om te zien hoe ze met hun zware kop tussen het hoge gele gras duiken om vervolgens met een bek voor groen gras omhoog te komen. Dat ze dat kunnen vinden met al dat haar voor de ogen.

De berkenbomen aan het begin van de route stonden nu vol in blad. Naar boven kijkend leek het of het al zomer was.

Zoals ik de vorige keer al beschreef is het Boetelerveld een klein natuurgebied dat ingesloten is door weilanden. Daar waar je tussen de bomen langs de rand door kunt kijken zie je dan ook steeds een boerderij of landerijen.

Op het Boetelerveld staan grotendeels naaldbomen, de loofbomen steken met het jonge. licht groene blad er fel tegen af.

Waar ik eerder kikkerdril in een stuk ondergelopen bos fotografeerde, is nu alleen nog droge bosgrond te zien. De kikkers hadden hier fout gegokt en hun kroost is verloren gegaan. Ik wandel weer verder naar een klein vennetje dat er niet diep uitziet maar nog steeds water bevat. Aan de rand zie ik koeienvlaaien in het bruinige water liggen. Het water ziet er levenloos uit en toch zie ik boven het water hier en daar de oude huid van een waterjufferlarve hangen. Maar niet eentje die net uit de oude huid kruipt en dus wandel ik verder.

Tenminste, dat is de bedoeling wanneer ik ineens overal zonnedauw zie. Wat is het toch een prachtig plantje.

Het zijn nog hele kleine plantjes, al zullen ze niet veel groter worden. Om te laten zien hoe klein ze zijn heb ik er even mijn vinger bij gehouden.

Maar hoe klein ze ook zijn, ook zij weten een prooi te vangen.

Mijn wandeling gaat verder, door het dennenbos en een klein heideveld. Langs het pad door het heideveld staan een ongelooflijke hoeveelheid zonnedauw. Ik heb nog nooit zo veel van dit wonderlijke plantje bij elkaar gezien.  Verderop langs het pad zie ik een boomstronk met allemaal ovale gaatjes aan de bovenkant. De meestendonkerbruin van binnen maar twee nog helemaal fris licht bruin. Ineens zie ik beweging op de stronk. Een grote kever loopt snel naar beneden. Om zo’n beestje stil te laten zitten werkt het vaak om even op de grond te tikken of op de stronk waar ze op zitten. Ze blijven dan ineens stok stijf staan. Zo ook deze boktor.

Wat een beest, zo van dichtbij bekeken.

Aan het eind van het heideveldje staat een klaphek. Via het hek kom ik in een wat drassig weiland terecht. In het weiland is een watertje met een prachtig kromgegroeide boom. Maar eens even kijken of ik die mooi op de foto kan krijgen. Maar eenmaal bij het water ben ik al weer snel afgeleid. Zodra ik in de buurt van het water kom hoor ik tientallen plonzen van kikkers die in het water springen. Ik kijk even tussen het gras om te zien of ik een stil zittende kikker kan vinden, maar het gras is te dicht en te hoog. Wel zie ik het wit van een nog jonge libellevleugel.

Om het beestje goed op de foto te krijgen moet ik wel op de knieën en zelfs op mijn ellebogen liggen. Binnen de kortste keren zit ik onder de geel gekleurde klei en ben ik nat. Nou ja, het is niet koud, en ik ben al halverwege de wandeling.

Teruglopend door het hoge gras zie ik een groene vlek op een pinksterbloem. Het valt mij op doordat het plat op de bloem lijkt te liggen. Is het een afgevallen blad?

Het is een eigenaardig groen vlindertje. Eigenaardig omdat het zijn vleugels in gesloten toestand een beetje naast zijn lichaam laat hangen. Net alsof ze scheef gegroeid zijn.

Wanneer het even later weg vliegt klapt het zo snel met zijn vleugels en is het zo een warrig propje vleugels dat ik niet eens kan zien welke kleur de vleugels hebben. Even later landt het vlindertje op wat biesgras. Ik neem nog maar een paar foto’s, het is ook zo’n mooi en grappig beestje.

Ik loop weer verder. Opnieuw door een heideveld. In het water dat langs het pad ligt staan talloze zonnedauwplantjes en zwemmen dikke kikkervisjes. Ik hoop maar dat ze snel genoeg hun longen hebben, voor het water ook hier opdroogt.

Een blik op mijn klokje doet mij schrikken. Het is al weer twaalf uur geweest, en om een uur sluit de aspergeboer zijn deuren.  Even flink doorstappen dus, want ik heb zin in asperges.

Ik was de naam al vaker tegen gekomen, Boetelerveld, maar had geen idee waar het natuurgebiedje lag. Nou ja, ergens bij Raalte, maar hoe er te komen? Geen idee. Vorige weekend kwam ik het Boetelerveld weer tegen op een site met wandelingen, en omdat er voor de ochtend goed weer werd voorspeld ben ik maar eens op pad gegaan

.

Het Boetelerveld is een klein natuurgebied dat door weilanden is ingesloten. Het eerste stukje ging door een klein stukje berkenbos. Nou ja, bos is misschien in een groot woord, maar het had er wel wat van weg. Dat zal straks een mooi gezicht zijn als de tere, lichtgroene blaadjes uitkomen, of in de herfst, wanneer het blad knal geel kleurt. Maar zover is het nog niet, alles is nog in rust. De wandeling gaat verder, langs een pad waar bomen zich naar voren bogen.

Achter de bomen strekte zich een veld uit, een sterk vergrast heideveld. Hier en daar stond een boom in het nu nog gele veld.

Vlak bij de parkeerplaats stond een kleine stal met twee paarden. Vanaf mijn plek af gezien leek het gebouwtje te schuilen tussen de berken.

Overal in het Boetelerveld waren plassen water te zien. Ook in de stukjes bos was water te vinden. Al die plassen water zorgden voor een prachtige weerspiegeling van de bomen en de blauwe lucht.

Wonderlijk genoeg lagen in bijna al die stukjes ondergelopen grond grote klodders kikkerdril. Zouden de kikkers zich vergist hebben of vergiste ik mij en waren dit geen ondergelopen stukjes grond maar permanente vennetjes?

Na het waterbos kwam ik in een bos waar de bodem bedekt was met prachtig goudgeel gras. Zacht wuivend in de wind gaf het een prachtige sfeer, alsof de bomen uit een soort van nevel opstegen.

Van dicht bij gezien zag het gras er teer en kantachtig uit.

De wandeling ging verder, zo af en toe was het zoeken naar een stuk pad waar het water niet te diep stond. Maar zodra het pad droog was was het weer genieten van het al om vertegenwoordigde gras.

Bij een wat grotere plas zag ik schaatsenrijders op het water. De waterkant lag in het zonnetje en zag er redelijk droog uit en dus ging ik even op mijn buik bij het water liggen. Natuurlijk schoten de schaatsenrijders meteen weg maar met wat geduld komen ze wel weer terug. Ondertussen kon ik mooi de spinnetjes fotograferen die voor mij op het water rondliepen.

Na een tijdje stak het spinnetje met grote eigenaardige sprongen het vennetje over. Het leek net alsof het water hem ineens te heet onder de voeten was geworden. De schaatsenrijders waren niet teruggekomen, en dus ging de wandeling weer verder.

Ik naderde het eind van de route en kwam weer bij het grote veld uit En ook aan deze kant stond een grote boom eenzaam boven het gele gras.

Ook hier stonden berken langs de rand van het grote veld. Hier en daar stond ook nog wat heide en samen met het gras gaf dat een mooie laagjes werking.

Ik vind het prachtige bomen, berken, met een zwart-witte stammen. En ook berken zien er prachtig uit met het luchtige gras aan hun voeten.

Een klein maar prachtig gebiedje, het Boetelerveld, ik zal er zeker nog eens terug komen voor de lentetooi van de berken en wie weet, met zoveel water kon het er straks wel eens wemelen van de libellen.

Vanmorgen was het te donker om buiten even een foto te maken, en daar ik binnen zo snel geen geschikt fotoonderwerp kon vinden heb ik maar een foto gepakt die ik gistermorgen in het Boetelerveld.  Een natuurgebied waarvan ik de naam wel kende maar er nog nooit was geweest. Een heel apart natuurgebied waar ik zeker nog eens heen zal gaan.