Vanachter mijn bureau op het werk heb ik zicht op een plein met vijvers. Over dat plein lopen talloze scholieren van de trein naar de grote onderwijsinstellingen verderop toe lopen. Sinds het eerste beetje ijs zich vormde op de vijvers konden de brugpiepers niet van het koude spul afblijven. Er moest iets op gegooid worden, het ijs moest stuk geschopt worden en later moesten stukken ijs over de vijvers uit gegooid worden.

Wij kijken toe en vragen ons af wat het toch is dat alle kinderen, met name jongens, dit zo nodig moeten doen. Niet alleen op deze vijvers, maar overal waar maar ijs ligt. En het is toch zonde als ze al die rotzooi op mooi schaatsijs gooien? Maar natuurlijk waren wij vroeger precies zo. Niets leukers dan dat. En als wij dat deden, dan onze ouders waarschijnlijk ook, en hun ouders, en hun ouders…… Zou het 10.000 jaar geleden ook al zijn gebeurd?

Ik herinner mij een sprookje dat ik vroeger ooit las. Over een arme maar aardige vrouw en een rijke onaardige vrouw. Beiden kregen van een onaangekondigde gast op basis van hun gedrag de mededeling dat wat ze zouden doen bij het kraaien van de haan, ze de hele dag zouden doen. De arme vrouw was om die tijd kleren aan het naaien en ging daar de hele dag mee door waardoor haar familie eindelijk weer nette kleren had, de stof daarvoor bleef zich automatisch aanvullen.

De rijke vrouw was van plan bij het kraaien van de haan geld uit haar buidel te halen. Om al dat geld dat ze dan uit haar buidel zou halen moest op kunnen bergen ging ze wat buidels maken uit wat oude kleren uit haar kledingkast. Ze hield de tijd echter niet in de gaten en toen het tijd was om haar geld te tellen knipte ze nog net even snel een laatste buidel. Dat was dus wat ze de rest van de dag deed, al haar kleding ging er zo aan.

In een keukenla heb ik een rol diepvrieszakjes. Ik gebruik ze voor van alles en nog wat. Een stukje kaas kan er mooi in en gaat zo de koelkast in. Een stukje pate op een schoteltje past ook en droogt zo niet uit. Zo doe ik dat, naar mijn gevoel, al jaren met dat zelfde rolletje zakjes. Zo af en toe, wanneer ik er weer een zakje af scheur, moet ik aan het verhaal van de arme en rijke vrouw denken. Alsof dit schijnbaar oneindig rolletje diepvrieszakjes uit dat verhaal komt.

Eindelijk is het dan toch een beetje winter geworden. Een dun laagje sneeuw bedekt het landschap alsof er een grote bus poedersuiker over is uitgestrooid. Op het schuine dakraam in mijn slaapkamer is de sneeuw wat naar beneden gezakt. Toen ik er vanmorgen naar lag te kijken vond ik dat het wel wat weg had van een landschapje.