Op de fotoclub hadden we gisteravond het onderwerp architectuur. Zoals ik al eerder vertelde, is deze vorm voor mij een hele worsteling. Om van een gebouw een interessante foto te maken in plaats van een ‘registratie’ foto vind ik erg lastig. Ik heb uiteindelijk een foto in een trapgat in het hoofdkantoor in Utrecht gemaakt, maar ik moet er eerlijk bij zeggen dat ik eerder een soortgelijke foto zag en het dus niet een eigen idee is.
Gisteren keek ik uit het raam en meende stellig dat ik de meeuwen op het water zag lopen. Dat moest wel een dun laagje water op het ijs zijn dacht ik. Ik heb de camera uit mijn tas gepakt en ben er even heen gelopen. Maar dichterbij gekomen zag ik dat er helemaal geen water was. Er lag nog steeds een massieve laag ijs waarop de meeuwen zeer voorzichtig heen en weer stapten op zoek naar wat eten.
Gisteren ben ik weer eens aan het spelen geweest met een omgekeerde lens op mijn camera. Omdat ik geen macroflitser heb moest er wat anders komen en daar is heel wat over te vinden op internet. Het werd een lang bierblikje dat ik van boven en onder had open geknipt. De ene kant paste precies over de flitser, de andere kant had ik afgedekt met een stuk overtrekpapier. Het fotomodel was een dode spin die ik had gevonden. Ik legde hem op een voorraadpotje zodat ik hem van alle kanten kon bekijken.
Maar het scherpstellen viel nog niet mee. Is een millimeter bij macrofotografie al het verschil tussen scherp en onscherp, hier zit het verschil op een halve millimeter of minder. Uiteindelijk heb ik de camera op de computer aangesloten zodat ik sterk kon inzoomen bij het scherpstellen. Tijdens het focussen bleek de camera echter zo te trillen van het draaien aan de scherpstelknop dat het ook op deze manier nog een hele klus bleek te zijn.
De foto’s zijn niet uitgesneden, ik moest dan ook tot een centimeter of 5 op mijn onderwerp gaan zitten. Ik blijf oefenen zodat ik de komende zomer van alles in mijn tuin nog meer in detail kan bekijken.