Vorig weekend was ik op bezoek bij VriendinT. In de appelboomgaard naast haar huis stonden onder de bomen hele wolken van pinksterbloemen. En omdat het mooi weer was ben ik met de camera er maar eens voor gaan liggen. Wat een mooi gezicht is dat vanuit die hoek gezien

Ik lag er nog niet zo lang toen ik vanuit de verte een bezoeker aan zag komen.

De grote wolzwever kwam eens even lekker van de bloemen snoepen. Dat was mooi voor mij, zo kon ik lekker foto’s van hem maken. Maar dat vergde wel even wat oefening na zo’n lange winter geen insecten te hebben fotografeerd.

Gelukkig bleef het beestje nog wel een tijdje bezig en kreeg ik meerdere kansen om een foto van hem te maken.

Het is toch wel een eigenaardig insect, met zijn lange snuit en harige achterlijf. Hij ziet er bijna aaibaar uit.

Zo liggend bij de bloemen met de insecten is het altijd weer een uitdaging om te proberen er eentje in de vlucht te fotograferen. Voor dat je er eentje scherp op hebt ben je al weer heel wat foto’s verder.

Gisteren ben ik met een kleine omweg even naar de winkel gefietst. Buiten de wijk om, onder de dijk langs, slingert zich in mooi weggetje door de weilanden. En in de bermen langs de weg was alweer heel wat moois te bewonderen. Zo werd overal het groen van het gras opgevrolijkt door het speenkruid.

Hier en daar zag je het paars van de dovenetel.

En sinds een tijdje zijn ook de wat lomp ogende bloemenaren van het groot hoefblad te zien. De grote plompe aren vallen door hun doffe kleuren helemaal niet op. Van dichtbij zijn de kleine bloemetjes eigenlijk best wel mooi.

En dan stond er ook nog een fiere pinkterbloem. De tere kleur van de bloemen  stak fel af tegen het donkere slootje op de achtergrond

En niet te vergeten, de kleine witte madeliefjes. Wanneer die in de volle zon tussen het gras hun witte kopjes openen geeft het meteen een zomers gevoel.

Het hartje van de madeliefjes vind ik altijd net een bloemetje op zich

En toen stond er ook nog klein hoefblad. De stengels al lang en al weer naar de grond buigend zo aan het eind van hun bloeiperiode. Een enkeling stond nog met het kopje omhoog. En net als bij de madelief is het hart een bloemetje op zich.

Lekker hoor, zo even tussen de weilanden door fietsen.

De dubbel bloemige herfststijlloos die ik een paar dagen geleden uit het papieren zakje zag piepen is nu helemaal op kleur gekomen. Hij staat zo mooi in bloei dat ik er wel een foto van moest maken.

Enkele weken geleden ben ik met Zus1 naar de Kleine Plantage in Eenrum geweest. Daar kocht ik twee soorten herfststijlloos. De gewone stijlloos had ik in een schaal gedaan en die staan nu allemaal vrolijk in bloei met hun paarse, crocusachtige bloemen.

De bol van de dubbele herfststijlloos was ik helemaal vergeten tot ik dit weekend een bruin zakje in de bijkeuken vond waar wat witte bloemetjes uitstaken.

Nu prijkt ook de dubbele bloem in mijn woonkamer, samen met het papieren zakje waar de bol in zit.

Gisteren belandde ik in een klaprozenveld i.p.v. in het engelse werk waar ik naar onderweg was. Tussen het geel van het koolzaad knalde het rood van de klaprozen er lekker uit.

Wonderlijk genoeg zag ik geen bijen rondvliegen bij de klaprozen, raar, want meestal is het een drukte van belang bij deze bloemen. Maar het was vroeg en dat betekend meestal dauwdruppels. Er was nog genoeg te fotograferen dus.

En dan ineens, alsof ze met een prikklok werken, zijn er ineens overal bijen. Overal waar ik kijk zie ik ineens de kopjes van de klaprozen heen en weer schudden door de bezige bijen.Grappig om te zien hoe ze met hun pootjes over de meeldraden strijken om vervolgens alle stuifmeel naar de achterpoten te schuiven. Zo af en toe halen ze hun voorpoten ook even over hun lijfje, ze weten dus dondersgoed dat de bloemen hun gebruiken door ze te bedekken met stuifmeel.

En dan kan ik het niet laten om te proberen een bij in vlucht te fotograferen. En dat is knap lastig. Helemaal om de bijen er dan scherp op te krijgen. Deze zijn redelijk gelukt.

En dan begin ik toch wel zin in ontbijt en koffie te krijgen. Op naar de fiets dus die ergens tussen het groen moet liggen. Vlak bij de fiets zie ik nog wat klaprozen boven op een bult staan, altijd leuk om klaprozen tegen de lucht te fotograferen, helemaal met die eigenaardige wolken op de achtergrond.

Doordat ik de zon in de rug heb en hij op dit uur (rond een uur of zeven) nog redelijk laag staat, worden de klaprozen goed verlicht. Het lijkt bijna alsof ik geflitst heb, maar het is toch echt de zon geweest.

Nog even een laatste foto van de vreemde wolkenrij en dan toch echt naar huis voor een lekkere mok cappuccino.

Zo onderweg naar het werk is er altijd van alles te zien. Bijvoorbeeld de klaprozen bij de fietsbrug van Westenholte. Prachtige tere bloemen op wiebelige stelen. Het licht van de lage ochtendzon laat de bloemen op lampjes lijken. De dag daarvoor was mij opgevallen dat de klaprozen smorgens bloeiden maar in de middag allemaal verdwenen waren. Ik ben dus maar afgestapt om foto’s te maken. Hadden al die mensen in hun auto’s voor de stoplichten nog wat afleiding ook.

De hartjes van de klaprozen blijf ik bijzonder vinden.

Er staan verschillende kleuren en soorten klaprozen. De tere kleine die je hierboven ziet en ook de steviger donkerrode klaprozen. De bijen maakten geen onderscheid in kleur of grootte, die vlogen gewoon van bloem naar bloem.

Een enkele klaproos was zelfs roze.

Het was een prachtig gezicht, de kleuren van de klaprozen, het wit van de kamille, het geel van het koolzaad en het paars van de vogelwikke. En bij het lopen tussen al die pracht kwamen ook nog eens heerlijke geuren vrij. Zaterdag of zondag zou ik er nog eens naar toe gaan om dan in alle rust, zonder de drukke ochtendspits, alle verschillende bloemen op dat stukje grond eens te gaan fotograferen.

Ik fietste verder naar het werk, een paar honderd meter, aan de andere kant van de fietsbrug, werd met een grasmaaier de berm gemaaid. Toen ik ‘smiddags naar huis fietste, bleek ook het prachtige stukje bloemenberm niet ontsnapt te zijn aan de grasmaaier. Alleen een klein stukje is blijven staan, daar was de berm te stijl.

Het is bij het zwijnenvennetje altijd uitkijken geblazen. Niet voor de everzwijnen, die zijn zo schuw dat ze allang verdwenen zijn voor ik met mijn neus de bocht om kom zetten. Nee, het is oppassen geblazen dat je geen zonnedauw vertrapt. Rondom het vennetje ligt een rand van deze vrij zeldzame vleesetende plantjes.  Een van deze plantjes groeide op een door de zwijnen losgewoelde kluit. Daardoor kon ik hem mooi even oppakken om tegen een donkere achtergrond te fotograferen.

Ik blijf het fascinerend vinden, zo’n klein plantje dat zelfs in de droogste periode prachtige druppels heeft.

De plantjes zijn niet groot, ik schat zo in dat het grootste blaadje mischien 7mm a 1cm is. De prooien die daarmee gevangen worden zijn dan ook niet groot, maar genoeg voor de plant om van te leven.

Nog een laatste foto en daarna kan de aardkluit met de zonnedauw weer terug naar zijn oude plekje.

Gistermorgen was ik vroeg wakker en was het ook nog eens mooi weer. Dat werd dus naar het werk fietsen met een omweggetje. Eens kijken of ik ook waterjuffers of libelles ‘geboren’ kon zien worden. Dit keer goed voorbereid met een droge broek in de fietstas voor later op het werk.

Maar hoe ik ook keek, nergens zag ik een libel of waterjuffer, wel een insect waarvan ik de naam niet weet.

Wat ik ook zag waren een meerkoet en haar vier jongen. Dat al haar jongen nog leven is een knap staaltje werk van haar. De jongen weten nu prima hun eigen kostje bij elkaar te scharrelen.

Na de regen van zondag is het overal nog steeds nat. Een mooie gelegenheid om eens door het hoge gras te struinen om foto’s te maken

Ik had hem bijna niet gezien, maar toen het zonlicht door het lijfje van dit rupsje viel, zag ik hem ineens zitten.

Niet alleen het gras, maar ook de bloemen stonden er heerlijk fris bij.

Het is winderig en zo af en toe valt er zachtjes wat regen. Geen ideaal macrofotoweer volgens de boekjes, maar het valt natuurlijk altijd te proberen. Op een luw plekje in de tuin staat een margriet in pot. Een enkel bloemetje er aan maar barstens vol knoppen. Dat beloofd wat voor de komende periode.

Het lijkt alweer een tijdje geleden, toch was het twee dagen geleden prachtig weer. Nadat ik de gevel helemaal schoon had ben ik dan ook even op de fiets gestapt om even uit te waaien op de dijk. Onderweg daar naar toe kom ik langs een stukje open water waar ik o.a. de visdiefjes fotografeerde. Maar waar ik eigenlijk voor afstapte waren de futen die druk bezig waren met het voeren van hun jongen. Jammergenoeg zwommen ze steeds verder weg en kon ik niet veel foto’s maken.

Op de dijk wou ik wolkenluchte fotograferen maar de boterbloemen bloeiden zo prachtig dat ik ze niet kon weerstaan.

Zoals altijd steken de paaltjes langs het fietspad weer parmantig tegen de lucht af. Met het licht van vandaag lijken ze wel heel erg rood/wit.

Het was werkelijk prachtig om te zien hoeveel bloemen er op de dijk groeiden. Hele tapijten van fluitekruid en boterbloemen.

Ik moest er wel even midden in gaan zitten. Gewoon genieten van het zonnetje en alle bloemen om mij heen.

Boterbloemen zijn niet alleen prachtig om te zien wanneer ze bloeien. Ook wanneer ze in de knop zitten zien ze er leuk uit.

Tussen al het geel en wit waren ook tapijten van blauw te zien: ereprijs.

En dan was er ook nog blauw van de hondsdraf.  Bij het controleren van de juiste naam van dit plantje las ik op een site dat dit plantje voor heel wat dingen goed kan zijn. In mijn tuin groeit hier ook nog wat van, ik laat het maar gewoon groeien daar geloof ik.

Zittend in het gras kon ik ook weer genieten van het contrast van het groen van de dijk en het blauw/wit van de lucht. Dat er ook nog eens een fiere boterbloem staat is mooi meegenomen.

Toen ik ging zitten vloog een reiger op. Die vertrouwde het niet toen ik zo dicht bij kwam. Even later kwam hij weer overvliegen om vervolgens op het zelfde plekje tussen het riet te gaan staan.

Overal langs de dijk staan ook meidoorns te bloeien. Elk van hen getooid in witte wolken van bloemen.

Maar dan wordt het wolkendek toch wel wat dikker, bovendien krijg ik trek, tijd dus om naar huis te gaan.

Op de terugweg kwam ik weer langs de futen. Nog steeds waren de ouders druk bezig met het verzorgen van de jongen. Ook had pa (gok ik) een visje voor zijn jong gevangen.