IMG 6192

Even geen ochtendfoto maar een Costa Rica-logje.  We waren aangekomen in Tortuguero, om daar het natuurgebied te bezoeken.

Ook het resort in Tortuguero was prachtig. Een luxe hut met een veranda die op de jungle uitkeek, niet dat je ver kon kijken door de dichte begroeiing, maar mooi was het wel.

Ik besloot eens rond te wandelen om te zien wat er zoal aan dierenleven op het resort te zien was. Bij een kleine palm zag ik een paar mensen met camera staan, daar moest dus wel wat zitten. En jawel, een prachtige, kleine hagedis zat er met een eigenaardige gele pluim in zijn bek.

IMG 6193

Het beestje was te klein om een vogel te kunnen eten, hij was zo groot als mijn vinger, hij zal dus ergens wel een veer hebben opgedoken.  Het zag er even naar uit dat hij het veertje niet weg zou krijgen, maar met een paar snelle kopbewegingen was het gele vlokje bijna in een keer weg.

IMG 6196 1

Nog heel even bekeek hij mij  en mijn camera, de andere fotografen waren al verdwenen.

IMG 6198

Daarna draaide hij zich om en liep richting de stam, nog even een blik naar mij om daarna met een grote sprong op de stam van de palm te landen.

IMG 6207

Deze dag ging de reis van Sarapiqui naar Tortuguero, een plaats aan de oostkust van Costa Rica die alleen per boot te bereiken is. Onderweg kwamen we langs ananas- en bananenplantages. De bananentrossen werden allemaal in blauwe plastic zakken verpakt zodat ze in een optimaal klimaat kunnen groeien.

IMG 5649 copy

Tussen de bananenplanten door zag je overal bogen staan waarin een soort van rails hing. Hier aan werden de bananen met haken opgehangen en werden ze naar de fabriek gebracht. Verkeersregel in Costa Rica: bananentreinen hebben altijd voorrang. Eenmaal in de fabriek werd eerst het plastic weggehaald en daarna de beschermringen die  tussen de bananen zaten.

IMG 5641 copy

Daarna werden de grote trossen uit elkaar gehaald en in bakken met water gedaan.

IMG 5647 copy

Een hele hoop dames sorteerden vervolgens de bananen die in het water dreven.

IMG 5643 copy

IMG 5637 copy

Leuk om nu eens te zien waar de bananen vandaan kwamen. Maf ook om te zien dat de zo bekende (en handige)  bananendozen hier gevuld werden. In dit geval waren het chiquita bananen.

Maar de reis ging verder met zo af en toe een korte fotostop zoals bijvoorbeeld vanwege deze vogels. Een zwarte gier waarvan we gedurende de reis altijd de silhouetten wel in de lucht zagen en de kuif caracara.

IMG 5652 copy

De reisleidster liet de bus ook even stoppen om een paar eigenaardige vruchten te plukken. De naam ben ik vergeten, maar het gebruik van de vrucht niet. De besjes bevatten een rode kleurstof waarmee indianen hun gezichten beschilderden. Maar de kleur wordt ook als een soort safraan gebruikt om rijst te kleuren.

IMG 5659 copy

IMG 5660 copy

Uiteindelijk kwamen we bij de boot voor het laatste stukje van de reis naar Tortuguero. Op het water waren heel wat vogels te zien, jammer genoeg ging de boot nog al hard waardoor er nauwelijks foto’s te maken waren. Gelukkig moesten we in een bocht wat langzamer varen waardoor ik toch nog wat foto’s kon maken.

IMG 5672 copy

Deze vogels deden gaven mij wel een wad-gevoel. Langs de kust van de waddeneilanden zijn ze volgens mij ook te zien.

IMG 5691 copy

IMG 5683 copy

hagedisje

Zo zittend aan het ontbijt moest ik weer denken aan een ontbijt in Costa Rica. Omdat we een lange reisdag voor de boeg hadden waren we voor het ontbijt al op pad gegaan. Na een uurtje of twee rijden gingen we vervolgens ontbijten bij een, tja, wat was het eigenlijk. Een hotel ? een wegrestaurant? De toegang naar het gebouw was afgesloten door een groot, hoog hek. Op het claxonneren van de buschauffeur verscheen er na een tijdje een mannetje die het hek open maakte.

Eenmaal uit de bus werden we naar een zaal geleid waar meerdere grote tafels gedekt waren. Zo met ons tienen aan een tafel en met de andere grote lege tafels om ons heen voelde het wat onwezenlijk aan. Alsof de andere gasten er wel waren maar onzichtbaar. Dat gevoel werd versterkt door het grote ontbijtbuffet dat klaar stond en nergens personeel te bekennen. Niet veel later werd de koffie en thee op een rammelende kar naar binnen gereden en was de vreemde sfeer verdwenen. Het ontbijt en de koffie smaakte ons overigens prima.

Voor we weer vertrokken moesten we even wachten op de chauffeur die de bus ging halen. Dat gaf mij mooi de tijd om eens even naar het prachtige boeket te kijken dat op een balustrade stond. En ineens zag ik hem zitten, tussen al het geweld van de grote roodgele en paarse bloemen: een hele kleine hagedis. Weer eens wat anders dan een rups of lieveheersbeestje.