Afgelopen weekend was ik in het smalste stukje van Nederland, ergens tussen Ohe en Laak en Stevensweerd. Zondags hebben we daar, ondanks de donkere luchten, even gewandeld langs het natuurgebied langs de Waal. Waar nu het natuurgebied is was tot een paar jaar geleden nog een grindafgraving. Bij dat opgraven van het grind werd zo af en toe ook een oude boomstam naar boven gehaald. De boomstammen zijn naar schatting zo’n 2000 jaar oud. Gelukkig zijn ze niet weggegooid maar staan ze nu als een soort van bos langs het water.

De donkere stammen tegen de toch nog lichte lucht waren moeilijk te fotograferen. Dat leek mij een mooie gelegenheid om eens een HDR-poging te doen.

In dat zelfde gebied liepen ook paarden rond, allemaal jonge hengsten en die waren flink aan het dollen toen wij langs kwamen.

De kleur van de paarden, het zand en de lucht gaven een vreemde sfeer aan het geheel.

Niet veel later gingen de jonge paarden er met een vaartje vandoor. Nog snel even een foto voor we weer verder liepen.

Halverwege de wandeling leken de wolken nog dreigender te worden, een lang lint van wolken die zich van België, over Nederland naar Duitsland uitstrekte.

Tussen het pakken door kon ik het niet laten, het zonnetje kwam door en het ene na het andere vogeltje kwam langs. De trouwe koolmees bijvoorbeeld, die zijn kans bij de vetbollen greep nu de mussen bij de buren op visite waren.

En de pimpelmees die de ene vetbol koos die niet aan de kroonluchter hing.

Het vinkje zag ik niet eten maar wel even lekker uitrusten in het zonnetje. Steeds maar weer keek hij om zich heen, omhoog, naar beneden, achterom… Tot hij uiteindelijk zeker wist dat het veilig was, toen kon er een gaapje van af.

En zo kon ik mooi al even oefenen voor de komende weken.

Vanmorgen was mijn kroonluchter helemaal vogelvrij, en dat terwijl er toch 7 vetbollen in hingen. Maar even later zag ik waarom: een van de buurtkatten had een plekje op de eerste rij gevonden.

Gelukkig is dat plekje te ver van de vetbollen om gevaar voor de vogels op te leveren. Uiteindelijk verdween de kat dan ook weer. Gelukkig maar, kon ik mooi mijn nieuwe lens uitproberen. Jawel, Marmein heeft zichzelf weer schandelijk verwend, het is een Canon 70-200mm F4 L IS USM geworden.

Over een paar weken hoop ik kolibri’s te fotograferen maar kan nu mooi oefenen op de vogels bij de vetbollen. Natuurlijk was de spreeuw er met zijn prachtig gespikkeld kleed.

Maar veel leuker vind ik de musjes.  Ruzie makend, naar elkaar pikkend, er steeds weer van overtuigd zijnd dat de vetbol van de buurvrouw veel lekkerder is, is het steeds een drukte van belang.

Gisteren verwonderde ik mij over het tere groene rupsje dat ik in het bos vond. Ik had er een paar foto’s van gemaakt en keek daarna om mij heen of er nog iets te fotograferen was. Een dikke vlieg met mooie druppels op zijn rug, jammergenoeg zaten er aan alle kanten grassprieten om hem heen dus dat werd niets.

Toen ik weer even een blik op het rupsje wierp leek het mij toe dat het ineens veel feller groen was. Eigenaardig, een deel van zijn lijfje was inderdaad veel feller groen dan de rest. Pas toen ik er met mijn neus boven op ging zitten zag ik wat er aan de hand was: het rupsje was aan het vervellen. Zoiets had ik bij een rups nog nooit gezien.

Pas op de computer zag ik dat ik een foto had gemaakt net toen de huid op zijn achterhoofd  openbrak.

Toen ik weer naar de rups keek en het mij opgevallen was dat hij veel lichter groen was, had het beestje zich al bijna voor de helft uit zijn oude jas geworsteld.

Net als bij de libellen hingen hier ook witte slierten aan de oude huid.  Het leek wel of de rups deze aan het doorbijten was.

Het beestje worstelde met langzame bewegingen door. Ik vond het maar vreemd dat hij niet het takje pakte om zich zo al wegkruipend los te kunnen maken van zijn ouden huid.

Zo kort na het vervellen was de huid rimpelig als het vlees van een sinaasappel. Niet veel later viel hij op de grond en was hij veilig voor vogels.

Ik schrijf het wel eens vaker: ga gewoon eens ergens in het gras zitten en neem de tijd om om je heen te kijken. Na verloop van tijd gaan je steeds meer dingen opvallen. Zo lag ik dus nog steeds om mijn buik bij de libel toen ik ineens een klein kikkertje in de gaten kreeg. Amper 3 centimeter groot zat het een halve meter verderop gekke bekken te trekken.

Op discovery zie je wel eens uitzendingen over stoere natuurfilmers die via de camera leeuwen of olifanten op zich af zagen komen met alle gevolgen van dien. En daar lag ik nu, ergens in de Dellen op mijn buik en zie via mijn cameralens een wild dier op mij af komen stevenen: een kikker van 3 centimeter………

Tjee, wat een lef, zo’n beestje. Of is hij nou gewoon gestoord? Hoe dan ook, ik kon hem nu mooi eens gaan fotograferen.

Nu hij zo dichtbij zat kon ik ook zijn prachtige ogen eens bewonderen.

En toch, toch had ik het gevoel dat dat inimini-beestje mij uit zat te lachen….

Zo af en toe zie ik uit het koolmezenkastje een fris jong koppie naar buiten kijken. Zou het vogeltje mij herkennen als die met die rare dikke kop die zo af en toe ineens in hun huisje naar binnen gluurt?

Het zal denk ik niet lang meer duren voor dit nestje uit gaat vliegen. Ik hoop dat ik er getuige van kan zijn.

Het pimpelmezennestje heb ik gisteren nog gefotografeerd. Toen hing een van de jonkies net zo naar buiten als vanmorgen de koolmees. Vanaf de bank zag ik vanmorgen de buurkat in grote concentratie op de schutting zittend kijken naar het pimpelmezenkastje. Dat doet hij wel vaker, ik zocht er dus niets achter. Totdat ik hem ineens zag omdraaien en een sprong zag maken in de sering die tegen de schutting aangroeid. Maar doordat de schutting smal is had hij bij het neerkomen niet veel plek om zijn evenwicht te vinden en dus viel hij op de grond.

Ik dacht dat hij een sprong had gemaakt naar een van de ouder-pimpelmezen die wel vaker even in de top van de sering gingen zitten. Ik ben maar even wezen kijken of hij een van de ouders gepakt had en of ik nog wat kon doen. Maar aan de manier waarop ik hem naar beneden zag kukelen dacht ik niet dat hij wat had gevangen.

Eenmaal buiten viel het mij op dat het akelig stil was in het nestkastje. Ik ben nog even wezen wachten om te zien of een van de ouders terug zou komen waarop meestal een luid peip-concert uitbreekt. Maar er kwamen geen ouders meer. Ik denk dat de buurkat heeft zitten kijken hoe de jonkies het nest verlieten. Gelukkig heeft hij er geen eentje te pakken gekregen. Maar wat is het nu stil achter het huis.

p.s. Voordat ik vanmorgen de foto’s van de koolmees maakte had ik even snel mijn geheugenkaartje geformateerd. Te laat bedacht ik mij dat de foto’s van de pimpelmees nog niet op de computer waren gezet.

Gistermorgen was ik vroeg wakker en was het ook nog eens mooi weer. Dat werd dus naar het werk fietsen met een omweggetje. Eens kijken of ik ook waterjuffers of libelles ‘geboren’ kon zien worden. Dit keer goed voorbereid met een droge broek in de fietstas voor later op het werk.

Maar hoe ik ook keek, nergens zag ik een libel of waterjuffer, wel een insect waarvan ik de naam niet weet.

Wat ik ook zag waren een meerkoet en haar vier jongen. Dat al haar jongen nog leven is een knap staaltje werk van haar. De jongen weten nu prima hun eigen kostje bij elkaar te scharrelen.

Na de regen van zondag is het overal nog steeds nat. Een mooie gelegenheid om eens door het hoge gras te struinen om foto’s te maken

Ik had hem bijna niet gezien, maar toen het zonlicht door het lijfje van dit rupsje viel, zag ik hem ineens zitten.

Niet alleen het gras, maar ook de bloemen stonden er heerlijk fris bij.

Vandaag ben ik druk geweest in mijn tuintje. Ik had heel wat plantjes uit zaad die de grond in konden. En omdat de lucht grijs en zwaar was van de regen leek mij het een goed plan om dat vandaag te doen.  Dan konden de plantjes mooi ingewaterd worden wanneer de regen viel.

Maar er kwam geen regen, de lucht brak gedeeltelijk open wat een spel van zonlicht en donkere wolken opleverde. Ik ben maar eens even op de fiets gestapt om te kijken of ik er een foto van kon maken.

Vanaf de weg naar de Vreugderijkerwaard zag ik een prachtige wolkenlucht boven mijn huisje hangen.

Heel wat stukken grasland lagen er bij als het laken op een biljarttafel: strak en groen. Ik zette mijn plantjes buiten voor de regen zou gaan vallen, de boeren het  gras binnen voor diezelfde regen.

Verder fietsend zag ik dat de wolkenlucht met mij mee leek te gaan.

Terwijl ik de laatste foto’s stond te maken zag ik twee fazanten in het weiland. In eerste instantie dacht ik dat ze daar gewoon aan het fourageren waren. Ze gingen steeds met de koppen naar de grond toe. Eigenlijk is mijn 270mm lens niet sterk genoeg voor deze afstand, maar ik waag het er maar op.

Dichterbij komend zag ik dat het twee mannetjes waren en dat ze niet aten maar in een soort gevecht waren verwikkeld. Om de beurt gingen ze met de kop naar beneden om daarna weer recht op te gaan staan.

Naast het op en neer bewegen van de koppen werd er zo af en toe ook een staart in de lucht gestoken. Kijken wie de langste heeft?

De fazanten hadden mij wel in de gaten, maar geen van beide wilde uit het gevecht stappen om beschutting te zoeken. In plaats daarvan liepen ze steeds een stukje verder naar links, waarop ik natuurlijk een beetje meeliep. Zo heel af en toe vloog een van de vogels een klein eindje omhoog, een prachtig gezicht met de lange staarten.

Uiteindelijk waren de vogels zo ver naar links uitgeweken dat ze bij het hek van het weiland uitkwamen. En laat op dat moment nu net mijn geheugenkaartje vol zijn. Maar eenmaal op de weg gaan ze er vandoor en was er toch geen kans meer geweest om foto’s te maken.

Ze hebben het razend druk met zijn tweetjes. Om de haverklap komen ze terug met een insect voor hun kroost. En toch lijken de jonge vogeltjes na elk hapje te roepen dat het nog steeds niet genoeg is, de ouders gaan er weer in vliegende vaart vandoor.

Een van de twee koolmeesjes gaat elke keer even voor de ingang zitten en kijkt dan om zich heen. Tot voor kort was er dan ook steevast een tjilpje te horen, maar daar is nu geen tijd meer voor.

Gisteren was het mooi weer en ben ik na het schoonmaken van de gevel even op de fiets gestapt. Gewoon lekker even uitwaaien op de dijk.  Op de terugweg wou ik even bij het water kijken aan het begin van mijn straat. Daar zwemt een futenpaar met jongen rond. Terwijl ik in het gras stond zag ik boven mij steeds een visdiefje in de lucht hangen. Ook leuk om te fotograferen natuurlijk.