Gisteren heb ik de hele dag een workshop jonge wilde zwijnen fotograferen gehad. Wat een heerlijke en leerzame dag! ‘s Morgens begonnen we met koffie en theorie op een lokatie waar ik nu echt stinkend jaloers op kan worden. Een huis in het bos waar de vogels oorverdovend hun lied zongen. Om de jonge wilde zwijnen te kunnen fotograferen zijn we naar het aardhuis bij Apeldoorn gegaan. Hier worden enkele wilde zwijnen achter een omheining gehouden waardoor wij ze makkelijk konden fotograferen. Nou ja, makkelijk, de beestjes bleven nagenoeg constant in beweging.

Even verderop was een wildkijkhut vanwaaruit herten te zien waren. Die werden om 14:00u gevoerd en lagen tussen de bomen om het veld al te wachten. Natuurlijk heb ik weer heel veel foto’s gemaakt en moet ik mij daar eerst even ‘doorheen worstelen’ voor ik ze hier op de site kan zetten.

Mocht je tijd en zin hebben dit weekend, ga dan eens op bezoek bij de jonge everzwijnen. De anderhalve week oude jongen zijn nu nog klein en prachtig gestreept.

De workshop werd gegeven door Liesbeth van Asselt en is echt een aanrader. In het najaar ga ik bij haar nog een workshop flitsen in de natuur doen, daar heb ik nu al zin in.

De afgelopen week kon ik de bruine kikkers horen roepen in mijn vijvertje. Elke nacht brachten ze een serenade aan de dames. Maar de enige kikkers die ik in het water zag liggen waren heren, duidelijk te herkennen aan hun witte keel.

Liggend in bed dacht ik aan het geluid te horen dat er zo’n drie kikkers ronddobberden, maar gistermorgen bleken het er een stuk of tien te zijn, een vrouwtje was nergens te bekennen. Ik vreesde dan ook dat deze eerste lente van mijn vijver niet bekroond zou worden met kikkerdril. Toen ik een uurtje later terug kwam echter, bleek er toch een vrouwtje in de vijver rond te zwemmen. Midden in een dot waterplanten dreef een verse klont kikkerdril.

Vanaf dat moment bleven alle mannetjes in de buurt van het dril liggen, in de hoop dat het vrouwtje naar deze plek terug zou komen en een van hen als eerste bij hen kon komen.

Ondertussen bleven ze hun serenades zingen en vochten ze om het beste plekje. Dat vechten was niet meer dan het elkaar wegduwen.

Ik heb een tijdje op mijn buik bij de vijver gelegen. De kikkers waren heel schichtig, de meesten schoten weg wanneer ik mij bewoog. Maar een enkeling wilde wel blijven zitten zodat ik een portretje kon maken. Tot mijn verbazing zag ik een mug aan komen vliegen die pardoes op zijn hoofd ging zitten.

Een andere kikker was zo zeker van zichzelf, dat hij mij met de macrolens heel dicht bij liet komen.

Wanneer een kikker zijn roep liet horen, trilde het water om hem heen. Je zag dan ook steeds prachtige kringen om ze heen in het water. En verhip, ook deze heeft een mug op zijn kop!

Een pad zag vanaf de zijkant in de vijver al die drukte met grote minachting aan.

Met al dat geschitter op het water is zo’n polarisatiefilter een uitkomst. Dit was een mooie gelegenheid om daar even mee te oefenen. Hieronder een foto met en zonder het filter.

Ondertussen is er een tweede klont kikkerdril bij gekomen (uiteraard toen ik niet in de buurt was). Dit weekend ga ik mij denk ik kostelijk vermaken met al die hofmakerij in mijn vijver.

Omdat de zonnebloemzaadjes in de houder in de achtertuin zo gretig aftrek vinden, heb ik er voor het huis ook maar een opgehangen. En ook hier is het weer een af en aanvliegen van koolmezen,, pimpelmezen en groenlingen. En net als achter het huis pikken de mezen een pitje en vliegen direct weer weg om hem ergens in een boom op te peuzelen. De groenlingen echter blijven zitten waar ze zitten en eten rustig de pitten op.  Ik heb daarom maar een grotere houder gekocht zodat met vier gaten er altijd eentje vrij is voor de mezen.

Jammer genoeg staat de zon nu zo laag dat hij net niet op de vogels bij het zaad schijnt waardoor ik de sluitertijd wat laag moest houden en de iso-waarde hoog.