Afgelopen zondag ben ik met Ina even wezen kijken bij een berm waar het vol stond met orchideeën. Wonderlijk om te zien want om de een of andere reden heb ik altijd het idee dat je een orchidee pas vind na een lange zoektocht door onbegaanbare terreinen en over hoge heuvels. En als je dan een orchidee vind is het er eentje. Een exotische schoonheid die alle andere bloemen om hem heen saai doet lijken.

Maar hier, in een berm langs een fietspad in Drenthe, stonden er zomaar een heel aantal.

Prachtige roze bloemetjes dicht bij elkaar rondom hoekige stengels.

Ze waren er ook in bijna wit

Anderen zagen er wat tengerder uit en hadden minder bloemen.

En weer anderen hadden een donkere stengel met tere paarse bloemen.

Maar welke soort het nu is? En zijn ze allemaal dezelfde soort of zijn het toch weer verschillende? Ik hou het voorlopig op een rietorchis. En jij?

Afgelopen zondag ben ik weer even wezen wandelen in het Boetelerveld, eens kijken hoe het er uit ziet in de lente. Bij de ingang stonden een aantal schotse hooglanders. Gelukkig niet op het pad waar ik over liep want al zijn ze niet agressief, indrukwekkend zijn ze wel.

Grappig ook om te zien hoe ze met hun zware kop tussen het hoge gele gras duiken om vervolgens met een bek voor groen gras omhoog te komen. Dat ze dat kunnen vinden met al dat haar voor de ogen.

De berkenbomen aan het begin van de route stonden nu vol in blad. Naar boven kijkend leek het of het al zomer was.

Zoals ik de vorige keer al beschreef is het Boetelerveld een klein natuurgebied dat ingesloten is door weilanden. Daar waar je tussen de bomen langs de rand door kunt kijken zie je dan ook steeds een boerderij of landerijen.

Op het Boetelerveld staan grotendeels naaldbomen, de loofbomen steken met het jonge. licht groene blad er fel tegen af.

Waar ik eerder kikkerdril in een stuk ondergelopen bos fotografeerde, is nu alleen nog droge bosgrond te zien. De kikkers hadden hier fout gegokt en hun kroost is verloren gegaan. Ik wandel weer verder naar een klein vennetje dat er niet diep uitziet maar nog steeds water bevat. Aan de rand zie ik koeienvlaaien in het bruinige water liggen. Het water ziet er levenloos uit en toch zie ik boven het water hier en daar de oude huid van een waterjufferlarve hangen. Maar niet eentje die net uit de oude huid kruipt en dus wandel ik verder.

Tenminste, dat is de bedoeling wanneer ik ineens overal zonnedauw zie. Wat is het toch een prachtig plantje.

Het zijn nog hele kleine plantjes, al zullen ze niet veel groter worden. Om te laten zien hoe klein ze zijn heb ik er even mijn vinger bij gehouden.

Maar hoe klein ze ook zijn, ook zij weten een prooi te vangen.

Mijn wandeling gaat verder, door het dennenbos en een klein heideveld. Langs het pad door het heideveld staan een ongelooflijke hoeveelheid zonnedauw. Ik heb nog nooit zo veel van dit wonderlijke plantje bij elkaar gezien.  Verderop langs het pad zie ik een boomstronk met allemaal ovale gaatjes aan de bovenkant. De meestendonkerbruin van binnen maar twee nog helemaal fris licht bruin. Ineens zie ik beweging op de stronk. Een grote kever loopt snel naar beneden. Om zo’n beestje stil te laten zitten werkt het vaak om even op de grond te tikken of op de stronk waar ze op zitten. Ze blijven dan ineens stok stijf staan. Zo ook deze boktor.

Wat een beest, zo van dichtbij bekeken.

Aan het eind van het heideveldje staat een klaphek. Via het hek kom ik in een wat drassig weiland terecht. In het weiland is een watertje met een prachtig kromgegroeide boom. Maar eens even kijken of ik die mooi op de foto kan krijgen. Maar eenmaal bij het water ben ik al weer snel afgeleid. Zodra ik in de buurt van het water kom hoor ik tientallen plonzen van kikkers die in het water springen. Ik kijk even tussen het gras om te zien of ik een stil zittende kikker kan vinden, maar het gras is te dicht en te hoog. Wel zie ik het wit van een nog jonge libellevleugel.

Om het beestje goed op de foto te krijgen moet ik wel op de knieën en zelfs op mijn ellebogen liggen. Binnen de kortste keren zit ik onder de geel gekleurde klei en ben ik nat. Nou ja, het is niet koud, en ik ben al halverwege de wandeling.

Teruglopend door het hoge gras zie ik een groene vlek op een pinksterbloem. Het valt mij op doordat het plat op de bloem lijkt te liggen. Is het een afgevallen blad?

Het is een eigenaardig groen vlindertje. Eigenaardig omdat het zijn vleugels in gesloten toestand een beetje naast zijn lichaam laat hangen. Net alsof ze scheef gegroeid zijn.

Wanneer het even later weg vliegt klapt het zo snel met zijn vleugels en is het zo een warrig propje vleugels dat ik niet eens kan zien welke kleur de vleugels hebben. Even later landt het vlindertje op wat biesgras. Ik neem nog maar een paar foto’s, het is ook zo’n mooi en grappig beestje.

Ik loop weer verder. Opnieuw door een heideveld. In het water dat langs het pad ligt staan talloze zonnedauwplantjes en zwemmen dikke kikkervisjes. Ik hoop maar dat ze snel genoeg hun longen hebben, voor het water ook hier opdroogt.

Een blik op mijn klokje doet mij schrikken. Het is al weer twaalf uur geweest, en om een uur sluit de aspergeboer zijn deuren.  Even flink doorstappen dus, want ik heb zin in asperges.

Naar mijn gevoel is het al veel langer geleden en toch was het pas woensdag toen ik ’s morgens even door het beukenbos bij Vilsteren heb gewandeld. Hoe anders is een beukenbos dan alle andere bossen. Geen enkel andere plant groeit er op de bodem. De bodem zelf is bedekt met een heel dik pak bladeren. Met de kale massieve stammen die de hoogte in reiken krijg je het gevoel hier in een kathedraal binnen te stappen wanneer je het bos in gaat..

Nu het blad nog jong is, is het licht groen en lijkt het wel licht te geven wanneer de zon op de bladeren schijnt.

Vooral het contrast tussen het licht van het blad en het donker van de stammen vind ik mooi.

Maar jammer genoeg liet de zon het al snel afweten. Tussen de wolken door piepte ze er zo af en toe nog even door.

Afgelopen weekend was ik in het smalste stukje van Nederland, ergens tussen Ohe en Laak en Stevensweerd. Zondags hebben we daar, ondanks de donkere luchten, even gewandeld langs het natuurgebied langs de Waal. Waar nu het natuurgebied is was tot een paar jaar geleden nog een grindafgraving. Bij dat opgraven van het grind werd zo af en toe ook een oude boomstam naar boven gehaald. De boomstammen zijn naar schatting zo’n 2000 jaar oud. Gelukkig zijn ze niet weggegooid maar staan ze nu als een soort van bos langs het water.

De donkere stammen tegen de toch nog lichte lucht waren moeilijk te fotograferen. Dat leek mij een mooie gelegenheid om eens een HDR-poging te doen.

In dat zelfde gebied liepen ook paarden rond, allemaal jonge hengsten en die waren flink aan het dollen toen wij langs kwamen.

De kleur van de paarden, het zand en de lucht gaven een vreemde sfeer aan het geheel.

Niet veel later gingen de jonge paarden er met een vaartje vandoor. Nog snel even een foto voor we weer verder liepen.

Halverwege de wandeling leken de wolken nog dreigender te worden, een lang lint van wolken die zich van België, over Nederland naar Duitsland uitstrekte.

Zaterdagochtend begon de dag mistig Eigenlijk had ik nog veel te doen voor ik naar VriendinT zou vertrekken, maar omdat zo’n mooie ochtend zich niet altijd aandient wanneer ik tijd heb moest ik er wel even op uit. Het idee was Vilsteren maar toen ik halverwege langs de Horte kwam ben ik daar maar uitgestapt. Ook mooi en wie weet zou de mist wel verdwenen zijn wanneer ik verder door zou rijden.

Bij de Horte stonden de bosannemonen alweer in het gras langs het pad, op dit vroege uur nog gesloten.

Ik was net het ontluikende blad van een hazelaar aan het bewonderen en pakte mijn camera toen er ineens een ree uit de struiken weg sprong en over de weilanden weg rende. Jammer, ik had hem graag willen fotograferen, maar hij was al snel te ver weg. Dan het jonge blad maar, dat bleef tenminste op dezelfde plek.

Nu mijn oog eenmaal op een ontluikend blad was gevallen zag ik er steeds meer.

Al snel naderde ik het eind van het pad. De begroeiing aan weerskanten van het pad leken met hun dunne hoge takken een soort van ereboog te vormen.

Nadat ik rechtsaf was geslagen kwam ik bij een groot weiland omsloten door bos. De nevel was hier boven het natte gras blijven hangen waardoor de boom die midden in het veld stond mooi los kwam van de achtergrond.

Wonderlijk eigenlijk, zo’n boom midden op het grasveld met een mooi hek er omheen.

Ineens zie ik een silhouet in de mist. Weer een ree, deze bleef rustig staan zodat ik een foto van hem kon maken.

Maar het duurde niet lang voor de ree mij in de gaten had en op zijn dooie gemak verder van mij af liep. Dan maar weer kijken naar het jonge groen. De spinnen leken de slingers uitgehangen te hebben om de lente te vieren.

Soms leek het alsof de spinnen hadden geprobeerd de lente te hebben door de jonge blaadjes open te trekken.

Op een van de blaadjes die ik wilde fotograferen leek een soort van schaduw te zitten. Toen ik het blad omboog om het beter te kunnen bekijken bleek er een gaasvlieg onder te zitten.

Aan het eind van het pad was een uitkijkpunt. Vanachter een houten wand met kijkgaten kun je daar over de weilanden uit kijken.  Ik wilde net achter de wand stappen toen ik weer opgeschrikt werd. Weer was er een ree dat van mij schrok en er vandoor ging. Deze bleef een eindje verderop stil staan om wat te grazen. Er voegde zich wat ganzen en een zwaan bij hem.

Ik heb nog een tijdje staan genieten van het beeld van al die dieren en ben toen weer teruggegaan. Er moesten immers nog wat dingen gedaan worden thuis. Weer werd ik getroffen door een mooi doorkijkje aan het eind van het pad.

Terug aan het begin van mijn wandeling bleken de bosannemonen nog steeds niet helemaal wakker, de bloempjes waren nog maar half geopend

En ach, zo met je neus boven het gras om de bloem te fotograferen, dan neem je toch ook even een druppeltje mee?

Gisteren ben ik met een kleine omweg even naar de winkel gefietst. Buiten de wijk om, onder de dijk langs, slingert zich in mooi weggetje door de weilanden. En in de bermen langs de weg was alweer heel wat moois te bewonderen. Zo werd overal het groen van het gras opgevrolijkt door het speenkruid.

Hier en daar zag je het paars van de dovenetel.

En sinds een tijdje zijn ook de wat lomp ogende bloemenaren van het groot hoefblad te zien. De grote plompe aren vallen door hun doffe kleuren helemaal niet op. Van dichtbij zijn de kleine bloemetjes eigenlijk best wel mooi.

En dan stond er ook nog een fiere pinkterbloem. De tere kleur van de bloemen  stak fel af tegen het donkere slootje op de achtergrond

En niet te vergeten, de kleine witte madeliefjes. Wanneer die in de volle zon tussen het gras hun witte kopjes openen geeft het meteen een zomers gevoel.

Het hartje van de madeliefjes vind ik altijd net een bloemetje op zich

En toen stond er ook nog klein hoefblad. De stengels al lang en al weer naar de grond buigend zo aan het eind van hun bloeiperiode. Een enkeling stond nog met het kopje omhoog. En net als bij de madelief is het hart een bloemetje op zich.

Lekker hoor, zo even tussen de weilanden door fietsen.

Gisteren tegen het eind van de middag begon de zon te schijnen terwijl het nog regende. Boven de wijk Westenholte zag ik een vage regenboog verschijnen. Ik zou eigenlijk met het eten aan de gang maar besloot er met de camera en de auto op uit te gaan. Een mooie regenboog tegen een donkere lucht zag ik wel zitten, al zou de kans daarop wel heel klein. Maar ach, anders zullen er vast wel wolkenluchten te bewonderen zijn.

Mijn eerste stop was bij de IJssel bij ’sHeerenbroek. Even de auto op een kleine parkeerplaats, dan langs een smal pad langs jaloersmakende huizen en dan de dijk op bij de voetveer naar Zalk.  Hier waren de luchten mooi, maar niet zo spectaculair als ik had gehoopt.

Ik besloot hier maar niet rond te blijven hangen maar nog even verder door te rijden, richting de Mastenbroekerpolder waar de luchten lekker donker leken.

Ik heb halverwege even de auto aan de kant gezet om wat foto’s te maken. Dit begon er meer op te lijken, welliswaar geen regenboog maar wel een mooie lucht.

De reis ging weer verder, richting de donkere wolken. Ik reed zo maar een beetje op goed geluk, op zoek naar weidse vergezichten zonder storende hoogspanningsmasten. Ik kwam langs kleine plaatsjes waarvan ik niet eens wist dat het plaatsjes waren. Ik dacht altijd dat het een straatnaam was: Kamperzeedijk (Oost en West).

Dat ik zo veel zou rijden had ik niet in de planning en de benzinemeter van mijn auto stond akelig ver in het rood. Ik zag nog geen lampje op het dashboard verschijnen maar dat heb ik nog nooit gezien. Het zou dus heel goed kunnen dat het lampje het niet deed, en om nou met deze donkere luchten langs de weg te moeten lopen om een kan benzine te halen, dat zag ik ook niet zitten. Het werd dus zoeken naar een benzinepomp. Gelukkig draaide ik op dat moment een dijk op die ik herkende: de dijk langs Kampen. Daar was het een grote drukte langs de kade, dit weekend is er Sail Kampen. Voor de prachtige skyline van Kampen lagen talloze grote schepen met hoge masten. Jammer genoeg was er ook een kermis opgebouwd, de schreeuwerige lichtjes staken fel af tegen al dat moois.

Maar ik had geen zin om uit te stappen om foto’s te maken, eerst die tank gevuld zien te krijgen. De enige benzinepomp die ik kon bedenken stond vlak bij ’s Heerenbroek, gelukkig haalde ik dat zonder dat ik met een compleet lege tank kwam te staan. De verleiding was groot om door te rijden naar huis, ik moest per slot van rekening ook nog eten klaar maken. Maar de luchten waren nog steeds prachtig en wie weet wanneer dat weer zo is (en of ik dan ook de tijd heb om foto’s te maken). Dat werd dus weer richting Kampen rijden, met een kleine tussenstop want de brug lag er wel heel mooi bij met die lucht als achtergrond.

Bij Kampen parkeerde ik de auto eerst langs het station, daar was nog mooi een plekje vrij. Eerst maar eens een stukje skyline van Kampen dacht ik zo.

Daarna liep ik terug naar de auto om verderop ook nog wat foto’s te maken. Tijdens het teruglopen zag ik hoe de brug bij Kampen met zijn goudkleurige wielen afstak tegen de donkere lucht. Het reuzenrad stond als een vijfde wiel achter de brug.

Aan de andere kant van de brug lagen de boten aan de kade.

Goh, wat was dat genieten, zo boven op de dijk met die prachtige lucht voor mij.

Opzij kijkend, richting de Noord Oost polder, zag ik een zware bui aan komen. Hm, ook een mooi gezicht.

Zou ik die regensluiers ook beter in beeld kunnen krijgen? Daarvoor moest ik richting de Noord Oost Polder rijden, geen probleem natuurlijk nu de tank weer vol zat. Even verderop zag ik een prachtige wolk hangen, het leek een reusachtige hand die de gebouwen onder hem plat zou gaan drukken.

De wolk was echt gigantisch en strekte zich van Kampen tot aan de Ramspol uit. De staart van de wolk leek op een boerderij te rusten.

Dat vroeg natuurlijk om een panoramafoto, vanuit de losse hand, want een statief was ik vergeten mee te nemen. Om de grote foto te zien moet je even op onderstaande foto klikken.

.

Niet veel later brak de hoosbui los. Tijd om naar huis te gaan.

Ik was de naam al vaker tegen gekomen, Boetelerveld, maar had geen idee waar het natuurgebiedje lag. Nou ja, ergens bij Raalte, maar hoe er te komen? Geen idee. Vorige weekend kwam ik het Boetelerveld weer tegen op een site met wandelingen, en omdat er voor de ochtend goed weer werd voorspeld ben ik maar eens op pad gegaan

.

Het Boetelerveld is een klein natuurgebied dat door weilanden is ingesloten. Het eerste stukje ging door een klein stukje berkenbos. Nou ja, bos is misschien in een groot woord, maar het had er wel wat van weg. Dat zal straks een mooi gezicht zijn als de tere, lichtgroene blaadjes uitkomen, of in de herfst, wanneer het blad knal geel kleurt. Maar zover is het nog niet, alles is nog in rust. De wandeling gaat verder, langs een pad waar bomen zich naar voren bogen.

Achter de bomen strekte zich een veld uit, een sterk vergrast heideveld. Hier en daar stond een boom in het nu nog gele veld.

Vlak bij de parkeerplaats stond een kleine stal met twee paarden. Vanaf mijn plek af gezien leek het gebouwtje te schuilen tussen de berken.

Overal in het Boetelerveld waren plassen water te zien. Ook in de stukjes bos was water te vinden. Al die plassen water zorgden voor een prachtige weerspiegeling van de bomen en de blauwe lucht.

Wonderlijk genoeg lagen in bijna al die stukjes ondergelopen grond grote klodders kikkerdril. Zouden de kikkers zich vergist hebben of vergiste ik mij en waren dit geen ondergelopen stukjes grond maar permanente vennetjes?

Na het waterbos kwam ik in een bos waar de bodem bedekt was met prachtig goudgeel gras. Zacht wuivend in de wind gaf het een prachtige sfeer, alsof de bomen uit een soort van nevel opstegen.

Van dicht bij gezien zag het gras er teer en kantachtig uit.

De wandeling ging verder, zo af en toe was het zoeken naar een stuk pad waar het water niet te diep stond. Maar zodra het pad droog was was het weer genieten van het al om vertegenwoordigde gras.

Bij een wat grotere plas zag ik schaatsenrijders op het water. De waterkant lag in het zonnetje en zag er redelijk droog uit en dus ging ik even op mijn buik bij het water liggen. Natuurlijk schoten de schaatsenrijders meteen weg maar met wat geduld komen ze wel weer terug. Ondertussen kon ik mooi de spinnetjes fotograferen die voor mij op het water rondliepen.

Na een tijdje stak het spinnetje met grote eigenaardige sprongen het vennetje over. Het leek net alsof het water hem ineens te heet onder de voeten was geworden. De schaatsenrijders waren niet teruggekomen, en dus ging de wandeling weer verder.

Ik naderde het eind van de route en kwam weer bij het grote veld uit En ook aan deze kant stond een grote boom eenzaam boven het gele gras.

Ook hier stonden berken langs de rand van het grote veld. Hier en daar stond ook nog wat heide en samen met het gras gaf dat een mooie laagjes werking.

Ik vind het prachtige bomen, berken, met een zwart-witte stammen. En ook berken zien er prachtig uit met het luchtige gras aan hun voeten.

Een klein maar prachtig gebiedje, het Boetelerveld, ik zal er zeker nog eens terug komen voor de lentetooi van de berken en wie weet, met zoveel water kon het er straks wel eens wemelen van de libellen.

Vorige week had ik een afspraak in Dwingeloo.  Omdat ik de rest van de dag vrij was en het weer niet al te slecht was, had ik mijn camera meegenomen. Zo kon ik na het gesprek lekker een fotowandeling in het Dwingelderveld gaan maken. Eenmaal in het natuurgebied besloot ik de hele wandeling alleen mijn 10-22mm groothoeklens te gebruiken. Daar heb ik nog niet veel mee gefotografeerd en het leek mij een goede oefening.

Het bos zelf was nog in winterrust. Het enige groen kwam van het mos op de bomen en op de grond. Vlak nadat ik het bos was ingelopen kwam ik een paar zanderige stukken tegen met langs de randen dennenbomen.

Maar naast de droge stukken zandgrond, zijn er ook hele natte plekken in het bos.

Daar waar de bosbodem nat was, waren ook veel mossen te zien. Prachtige dikke kussens waar je zo wel even op zou willen uitrusten, ware het niet dat je dan doornat zou worden.  De grond was zo nat dat even op de knieën zitten meteen een erg natte broek zou opleveren. Een mooie reden om eens een foto te maken met liveview. Nog best lastig eigenlijk.

De wandeling ging verder, dit keer weer over een droog bospad. Het was nog goed uitkijken, niet alleen voor laaghangende takken maar ook voor blootliggende wortels op het pad.

En ook hier werd de groene toets in het bos verzorgd door het mos op de takken.

Langs het pad stond een oude, dode berkenstam. De zwammen op de stam gingen bijna helemaal op in de boom.

Het bos kreeg ineens een heel ander uiterlijk door dat de bosbodem begroeid was met heide. Donker paarse plantjes als een dik tapijt onder de bomen.

Even verderop kwam ik bij de bosrand en keek ik uit over een grote heide vlakte, zo groot dat ik bijna de overkant niet kon zien.

Even verderop schoot het pad het bos weer in. Een wat wonderlijk bos, al kon ik er niet direct de vinger op leggen. Het was niet het dichte tapijt van heideplanten op de bosbodem, dat had ik al eerder gezien. Misschien de wonderlijk lage dennenbomen? Meestal zijn in een naaldbos de bomen hoog en kijk je alleen tegen de kale stammen aan. Maar nee, dat was het niet alleen. Ineens zag ik het: de bomen waren niet in rechte rijen aangeplant. Eigenaardig dat je daar zo vreemd tegen aan kunt kijken.

Tussen alle naaldbomen door zag ik een vreemde boom. De taken leken in een dramatisch gebaar zich naar de hemel te verheffen, de boom zelf was als enige in zijn omgeving helemaal groen.

Het was een heerlijke wandeling, al was het wel spannend of ik het droog zou houden, maar ik had geluk. Leuk ook om zo eens met alleen een groothoeklens foto’s te maken.

Bij het opstaan vanmorgen hoorde ik een hoop lawaai. Het klonk als honderden ganzen en omdat ik die de afgelopen dagen steeds op de weilanden had gezien, verwachtte ik ze daar vanmorgen ook te zien. Maar de weilanden bleken leeg, het geluid van ganzen moest dat haast wel van de Vreugderijkerwaard komen. De rivier is hemelsbreed bijna een kilometer van mijn huis en leek mij dat er wel heel veel ganzen moesten zijn gezien het lawaai dat ik hoorde.

Natuurlijk had ik er meteen op uit moeten trekken, maar ja, net uit een warm bed en een wel heel koude wereld buiten………  eerst maar eens een cappuccino. Toen ik tegen een uur of negen er alsnog op uit trok bleken alle ganzen verdwenen. Alleen hier en daar scharrelden nog wat ganzen rond die opvlogen zodra ze mij in de gaten kregen.

Maar dat ik even naar de Vreugderijkerwaard ging was niet voor niets, het was er prachtig. Een witte wereld door de rijp die de mist en de vorst samen hadden gemaakt.

En net als in het bos gistermorgen, was er nu ook weer een groot verschil tussen richting de zon kijken en van de zon af kijken. Met de zon in de rug kreeg de wereld ineens meer kleur. Zelfs de oude stoppels van de mais leken fel van kleur.

Het water van de IJssel in deze waard leek vreemd blauw op deze koude wintermorgen.

Net als de lucht trouwens, die stak ook prachtig blauw af tegen het pastelgekleurde land, zolang je de zon maar in de rug hield.

Maar ach, ik blijf toch altijd een zwak houden voor tegenlicht.Veel minder kleur maar er gebeuren weer heel andere dingen in een foto.

Teruglopend heb ik ook nog even op mijn knieën op de grond gezeten. Heel voorzichtig want ik was eigenlijk onderweg naar Groningen en om daar nou met een vieze broek aan te komen…. Maar het moest even gebeuren, de planten zagen er zo mooi uit met de rijp.