Gistermorgen ben ik eens aan de wandel geweest in het bos bij Drie, de bossen in dat gebied staan bekend om hun dansende bomen. Tegen de tijd dat ik daar aankwam begon de lucht net weer te betrekken, het kon dus wel eens een natte wandeling gaan worden. Maar ik was voorbereid, ik had een regencape in mijn tas.

Langs het pad stond een stronk, gespleten en vol zwammen, een prachtig gezicht.

Niet veel later begonnen de eerste druppels te vallen, nog niet hard genoeg om de cape om te doen, wel hard genoeg om mooie kringen in de plassen te maken.

Niet veel later was het al weer droog en piepte heel af en toe de zon tussen de wolken en takken door. Ik kon mij voorstellen hoe de bomen aan hun naam kwamen, bijna overal stonden wel bomen die krom waren gegroeid, als of ze met elkaar dansten.

Ik vind het elke keer weer verrassend hoe fel groen mos in de winter kan zijn.

Wanneer het zonnetje doorbrak gebeurde dat meestal op een paar plekjes, waardoor er steeds maar een enkele boom in het zonnetje werd gezet.

Een varen hield nog een paar blaadjes omhoog, een eigenaardig gezicht zo begin januari.

Nog even spelen met de kleine 1.8lens en dan werd het weer tijd om naar huis te gaan.

Net op tijd, want eenmaal in de auto begon het toch aardig te regenen.

Gistermorgen was het nevelig, maar al snel brak de zon door. Jammer vond ik, want ik had wel zin in een wandeling door een nevelig bos. In de hoop dat de mist toch een beetje tussen de bomen zou blijven hangen ben ik richting de Dellen gereden voor een ochtendwandeling. Eenmaal over de IJssel bleek dat daar de zon helemaal niet scheen, het wolkendek was tegen de rivier blijven hangen.

In het bos was alles nat van de mistdruppels. De talloze spinnenwebben die vooral in de naaldbomen hingen, leken met hun druppels de bomen alvast voor de kerst versiert te hebben. Eigenaardig trouwens, ik kan nooit de spinnen ontdekken die deze wirwar van spinnenrag maken.

Langs het pad stond een jong berkje met opvallend groene blaadjes, ook daar hingen wat spinnenragdraden met druppels aan. Toen ik op mijn knieën ging om die te fotograferen zag ik drie donkere vlekjes aan de onderkant van het blad. Ik moest de flitser er bij aan zetten om de bij elkaar gekropen lieveheersbeestjes te fotograferen.

Andere kleine boompjes waren ooit eens gesnoeid, op elk van de stompjes groeide mos dat op deze nevelige morgen fel afstak tegen de achtergrond.

Ook de larix weet wel raad met de mistdruppels.

Zelfs om de takjes die klaar zijn voor de winter, hangen dunne spinragdraden. Ik kan mij niet voorstellen dat die daar hangen om insecten te vangen, hooguit in de hoop dat een kruipend insect zo dom is er aan vast te blijven hangen.

Heerlijk vind ik het, op zo’n mistige morgen in het bos. Er hangt dan een prachtige verstilde sfeer.

Hier en daar ineens een plukje kleur van de larix.

Een dode berk die nog steeds overeind stond, zat vol met berkendoders. Zodra de berk omvalt zullen ze zich draaien zodat de hoed weer horizontaal staat.

Een andere opvallende kleur in het bos is die van de takken die begroeid zijn met een soort alg.

En dan zijn er nog de graspollen die in de heideveldjes in het bos staan. Misschien dat het door de grijzige nevel kwam dat juist nu het gras zo opviel.

De berk had zijn knoppen al klaar voor het komende voorjaar, enkele blaadjes van dit jaar hingen er nog aan.

Nog 1 keer een larixtakje, gewoon omdat ik het zo mooi vond.

Het is alweer een boswandeling van een week geleden, maar ik was de foto’s een beetje vergeten. En dat terwijl ik zo genoten had van het wonderlijke bos dat de  Zwarte Dennen heet. Het wonderlijke zat hem in het contrast tussen de gele larixen en de donkergroene dennebomen.

Toen ik afgelopen winter voor het eerst door dit bos wandelde had ik de larixen zien staan en had ik mij voorgenomen om zeker in het najaar eens terug te komen. Zoveel van deze naaldbomen die hun naalden in de herfst verliezen, dat moest wel een mooi gezicht zijn. En inderdaad, ik werd niet teleurgesteld.

Natuurlijk is er in zo’n herfstbos meer te zien, zoals bijvoorbeeld deze dennenappel met muizenstaartjes.

Of andere paddestoeltjes, geen idee hoe ze heten, maar leuk zijn ze wel.

Tijdens de wandeling kwam je echt overal de gele larix tegen, zelfs zonder zonnetje knalde de kleur er uit.

De larix heeft zijn naalden in toefjes op de takken staan, nu deze geel zijn geworden lijken het net kleine bloemetjes.

Verder wandelend piepte overal tussen de hoge stammen het geel van de larix door.

Zo af en toe rook ik de geur van een stinkzwam, en ik kan het dan niet laten om hem te zoeken. Op dit exemplaar zaten beestjes die ik nog nooit eerder had gezien. Zodra ze mij zagen naderen lieten ze zich prompt van de paddenstoel af vallen. Dit beestje zat aan de andere kant en had mij dus niet zien aankomen. Toen hij naar de voorkant kroop kon ik dus een foto van hem maken.

Het was weer een heerlijke wandeling, maar tijdens de wandeling vroeg ik mij af waarom ik hier niet in de lente ben geweest, wanneer de bomen hun fris groen blad kregen. Iets om te onthouden lijkt mij, ik moet toch maar eens iets van een agenda gaan maken om te onthouden welke plekjes wanneer op hun mooist zijn.