Op de nog gesloten bloemen van de sedum zag ik deze langpootmug zitten. Doodstil, ik vrees dan ook dat er geen leven meer in zat.
Gisteren wilde ik de deur van de garage open doen toen mijn oog op een kleine vos viel die op de verbena zat. Een prachtig beestje. Maar wacht eens, daar zit er nog een, en nog een, en nog een…… Het bleek een heel vlinderfestijn te zijn in mijn voortuintje.
Natuurlijk moest daar de camera bij te pas komen. Met al dat gefladder was het wat lastig tellen maar volgens mij vlogen er zo’n veertien vosjes rond. Maar ook het geaderd witje was te bewonderen.
Op de zonnehoed deed een wants ook gezellig mee aan de drukte.
Toen ik klaar was met het fotograferen van de wants keek ik omhoog naar de veel hogere verbena. Daar werd ik van over het randje aangestaard door een libel.
Er vloog ook een witje rond waarvan de vleugels zo versleten waren dat ze bijna transparant waren.
Een heel verschil met de andere witjes.
Met al die vlinders had ik bijna de bij niet gezien, maar het zonlicht zette haar in een gouden gloed waardoor ze ineens wel opviel.
Het was een vreemde maar wel heel leuke thuiskomst.
Het blijven dankbare onderwerpen om te fotograferen vind ik, vlinders. Deze koolwitjes bijvoorbeeld. De ene doet zijn uiterste best om op een bloemblaadje te lijken van de cosmea terwijl de ander zich nergens wat van aantrekt en gulzig uit de verbenabloemetjes slurpt.
