Afgelopen vrijdag ben ik weer even terug gegaan naar de Velderberg om in alle rust de beekjuffers daar te fotograferen. Onderweg er naar toe twijfelde ik nog of ik wel door zou zetten. De beloofde zon was er niet en het waaide flink, helemaal geen fijne omstandigheden om libellen te fotograferen. Maar ik besloot het er maar op te wagen, waarschijnlijk ook omdat ik dan op de terugweg asperges kon halen bij Raalte.

Weer bij het bruggetje waar ik de eerste keer de weidebeekjuffer zag, bleken ze na enig speurwerk ook hier te zitten. Het was even klimmen om dicht bij het riet en de libel te komen, ook was het wachten op het ene moment dat de wind even wegviel, maar uiteindelijk lukte het, er zat er zelfs eentje met zijn vleugels geopend.

Tussen al het wuivende riet zat ook een vrouwtje, haar groene kleur was hier een prima camouflage.

Verder wandelend kwam ik onderweg nog tal van beekjuffers tegen maar geen enkele die zo vriendelijk was om even te blijven zitten. Op een gegeven ogenblik zag ik een andere fotograaf uit een rietkraag klimmen. Hier zaten een paar juffers die wel stil bleven zitten en dus dook ik hier ook even het riet in, mijn collega was toch klaar.

Ondertussen was het zonnetje er nog steeds niet, het lijkt wel of de weermannen en vrouwen het tegenwoordig constant fout hebben. Ik volgde het pad toch maar verder, door naar het korenveld waar de vorige keer ook veel juffers zaten. Misschien dat daar wat minder wind zou zijn vanwege de bomen rondom het veld. Dat viel wat tegen, wat de wind betreft tenminste, het riet wuifde hier flink en de juffers waren schichtig. Alleen deze libel bleef lang genoeg zitten om er een foto van te kunnen maken.

Verderop, waar het pad tussen twee korenvelden door liep, stonden prachtige korenbloemen langs het pad. Tegen de tijd dat ik daar was brak eindelijk de zon door.

Omdat het bij al die korenbloemen het een drukte van belang was, ben ik er maar eens lekker op mijn knieën bij gaan zitten.

Nu het zonnetje scheen kon ik ook wel eens proberen een paar vliegende  insecten te fotograferen. Zoals altijd, viel dat niet mee, maar de aanhouder wint.

Het werd tijd om terug te lopen naar het beginpunt. In het zonnetje dat nu scheen, schitterden de beekjuffers nu als juwelen. Maar met de warmte van het zonnetje, waren ze nu wel heel beweeglijk geworden. Hoe langzaam ik mij ook in hun richting bewoog, wanneer ik op zo’n anderhalve meter afstand was, vlogen ze weg.

Alleen zo heel af en toe bleef  er eentje zitten, beiden vrouwtjes. Door het anders vallende licht leken ze heel verschillend van kleur.

Halverwege de terugwandeling zag ik een mannetjes platbuik rondvliegen. Niet ver van mij af streek hij neer op het prikkeldraad. Tegen deze tijd had ik al een paar keer tegen mijzelf gezegd dat ik blij was dat ik toch doorgezet had en naar dit natuurgebied was gekomen. Ook nu bedacht ik mij dit en fotografeerde de blauwe libel.

Toen ik weer omhoog kwam en weer verder wilde lopen zag ik ook nog een mannetjes weidebeekjuffer in het zonnetje op een braamblad zitten. Nog maar eens een poging wagen en zowaar, hij bleef zitten.

Na deze verrassende wandeling ben ik asperges wezen halen, die ik later heerlijk opgepeuzeld heb, jullie begrijpen, die dag was een prima geslaagde dag.

Afgelopen weekenden ben ik een paar keer naar het Zwijnenvennetje geweest om daar een time lapse opname te maken van de geboorte van een libel. Dat viel nog niet mee moet ik zeggen.

Als eerste moest er een nimf gevonden worden die nog helemaal in tact was. Hij moest dus donker van kleur zijn en de ogen nog niet al te geel. Hoe geler de ogen hoe eerder de libel er uit gaat komen heb ik gemerkt. De enige nimf die aan deze voorwaarden voldeed was er eentje die in de schaduw van bomen zat, niet echt ideaal dus. Dat betekende een langere sluitertijd, een hogere iso-waarde of een kleinere scherpte diepte. Een beetje maar van alles, besloot ik.

Dat als eerste een nimf gevonden moest worden was geen verstandige beslissing. Omdat mijn camera geen ingebouwde timer heeft had ik mijn laptopje meegenomen. Die moest nog opgestart worden, vervolgens moest de camera aangesloten worden en het programma dat de camera aanstuurde moest ook nog klaar staan. Voeg daar nog knap wat zonlicht op een spiegelend klein schermpje bij en je kunt je voorstellen hoe ik als een gek bezig was alles zo snel mogelijk klaar te maken terwijl ik met een scheef oog de nimf in de gaten hield.

Ook een tip (door schade en schande wordt men wijs): niet te vroeg storende grassprietjes weghalen. Wanneer een nimf zich nog niet helemaal vast gezet heeft en je komt te dicht bij, laat hij zich zo tussen het hoge gras op de grond vallen. Kun je weer opzoek naar een nieuw fotomodel.

Maar uiteindelijk had ik alles voorelkaar. De camera maakte elke seconde een opname die vervolgens op het beeldscherm van mijn laptop verscheen. Hoewel ik in eerste instantie blij was met de nimf die niet al te veel haast had om als libel verder door het leven te gaan, begon het nu toch wel heel lang te duren voor er beweging in kwam. Ik begon te vrezen dat de batterij van mijn camera of laptop al op zou zijn voor er ook maar iets was gebeurd. Maar eindelijk, het beestje begon actie te ondernemen na zo’n driehonderd foto’s (en dan had ik ondertussen de camera al een paar keer gestopt).

Halverwege de metamorfose viel er afwisselend zonlicht en schaduw op mijn onderwerp wat wel een heel onrustig beeld op het filmpje zou geven. En de libel bleek niet alleen een trage starter te zijn, maar ook een trage in de rest van zijn acties. Ondertussen zag ik her en der langs het water al witte vleugels verschijnen van nimfen die ik tijdens mijn eerste zoekactie blijkbaar over het hoofd had gezien. Mijn laptop heeft het dan ook niet tot het einde toe volgehouden. Geen geslaagde sessie dus, maar wel met een hoop leerpunten. Een pot koffie meenemen de volgende keer was daar een van, al met al ben je toch al gauw twee uur bezig.

Maar de derde sessie lukte redelijk. Een boodschappentas mee voor mijn laptop zodat ik een soort van donkere kamer had waardoor ik beter op het scherm kon kijken, een kan koffie met wat lekkers er bij, en een nimf die in het zonlicht zat waar niet al te snel een schaduw over zou vallen. De batterij van de laptop heeft het ook dit keer niet tot het einde toe volgehouden waardoor ik op het laatst met de hand de ontspanknop moest indrukken. Verbazingwekkend hoe erg je daarmee de camera beweegt. Ik had achteraf gezien beter de zelfontspanner moeten gebruiken. Of beter nog, de afstandbediening mee moeten nemen. Weer zo’n leerpuntje.Het laatste deel van de metamorfose bestaat dan ook uit een paar losse foto’s.

En o ja, als ik dan op de laptop wil kijken en voor het gemak de tas met daarin de laptop omhoog til, moet ik er wel aan denken dat het kabeltje naar de camera er aan vast zit. Door daar niet aan te denken gaf ik zo af en toe de camera een flinke zwieper. Nog iets waar ik iets op moet bedenken: de libel wordt tijdens het proces steeds groter waardoor ik de camera steeds moet verplaatsen om hem volledig in beeld te houden. Dat geeft steeds wat schokkerige beelden, misschien een soort plateau waarop de camera kan schuiven?

Nou ja, genoeg gekletst, hieronder kun je het resultaat bekijken:

Na zijn eerste korte vlucht ging de libel op een boom in de buurt zitten en kon ik nog mooi even een foto van hem maken:

Terwijl ik op wacht zat bij mijn camera en laptop zag ik een nimf uit het water kruipen, iets wat ik nog nooit eerder had gezien. Ik kon mijn macrolens niet gebruiken dus moest het maar even met de telelens.

[exif="wp-content/photos/vanachteren.jpg"]

Het blijven eigenaardige beestjes, die waterjuffers (in dit geval de houtpantserjuffer). Vanaf welke kant je ze bekijkt, ze lijken pupillen op de grote bolle ogen van hun te hebben. Zelfs van achteren.