Vanmorgen was het mistig, dat werd dus met een ommetje naar het werk fietsen. Tussen de weilanden door richting het Engelse Werk. Langs een weiland in de uiterwaarden van de IJssel was het prikkeldraad omwonden door kralenkettingen van druppels. Enkele paarden vonden mijn capriolen bij het prikkeldraad waarschijnlijk interessant en kwamen even kijken. Een mooi gezicht zoals ze door de mist naar mij toe kwamen lopen.

Even later werd ik bekeken door vijf paar ogen. Vooral het witte paard stond voor aan. Het haar op het voorhoofd stijf van de distelklitten.

Ze kwamen steeds dichterbij, misschien blij met de afwisseling op deze vroege morgen? Zelf heb ik niets met paarden, ik vind ze mooi maar tegelijkertijd dood eng. Maar nu ze zo rustig  hun snuit naar mij uitstaken durfde ik enkele paarden over hun voorhoofd te aaien, ondertussen oplettend dat ze niet ineens hun hoofd omhoog zouden richten om mij te bijten.

Dan ook nog maar even een snuit op de foto, mij ondertussen afvragend of ik nog even mijn zoomlens op de camera zou zetten om de paarden met wat meer achtergrond op de foto te zetten.

Ineens hoorde ik naast mij een klap waarop een van de paarden weg sprong van het prikkeldraad. Door de klap keek in naar links. Daar lag mijn fiets op de grond en tot mijn afgrijzen zag ik mijn telelens uit de fietstas onder het prikkeldraad door het weiland inrollen waar het bleef liggen tussen de vijf paarden.

De paarden hadden in eerste instantie niet door dat er iets nieuws in de wei lag, ze moesten nog even de schrikreactie van het andere paard verwerken. Daarna kwamen ze weer op mij afstappen waarop een van de paarden met zijn hoef tegen de lens aan tikte. Direct doken ze er met hun snuit boven op,  ik durfde amper te kijken.

Gelukkig zagen ze mijn lens niet aan voor een speeltje en bleef het bij snuffelen. En omdat ik toch niets kon doen (geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om tussen de paarden te gaan staan om mijn lens te redden) ben ik er maar foto’s van gaan maken.

De paarden bleven maar staan, zo af en toe per ongeluk met hun hoeven tegen de lens aan tikkend. Ik ben daarom maar weg gelopen om een eind verderop weer prikkeldraad te fotograferen in de hoop dat ze mij achterna zouden lopen.

Gelukkig, de truuk werkte. Daarna nog even wachten tot de paarden waren uitgekeken en al grazend het weiland weer inliepen en daarna snel terug gelopen, onder het prikkeldraad door gedoken en de lens gepakt. Een beetje nattig, maar hij leek nog heel.

Ik heb snel de lens schoon en droog gewreven en ben richting het werk gefietst. Onderweg nog wel even gestopt om te kijken of de lens nog werkte.

Ik geloof dat hij het inderdaad nog doet.

Sinds ik met mijn werk iets met spoor te maken heb, kijk ik anders naar het spoor en de treinen. Ik weet niet of ik deze foto gemaakt zou hebben bijvoorbeeld. Ik fietste van mijn werk naar huis toen ik dit gevaarte boven het water zag bungelen. Wachtend op een boot om afgevoerd te worden was deze trein begonnen aan zijn laatste reis.

Zo onderweg naar het werk is er altijd van alles te zien. Bijvoorbeeld de klaprozen bij de fietsbrug van Westenholte. Prachtige tere bloemen op wiebelige stelen. Het licht van de lage ochtendzon laat de bloemen op lampjes lijken. De dag daarvoor was mij opgevallen dat de klaprozen smorgens bloeiden maar in de middag allemaal verdwenen waren. Ik ben dus maar afgestapt om foto’s te maken. Hadden al die mensen in hun auto’s voor de stoplichten nog wat afleiding ook.

De hartjes van de klaprozen blijf ik bijzonder vinden.

Er staan verschillende kleuren en soorten klaprozen. De tere kleine die je hierboven ziet en ook de steviger donkerrode klaprozen. De bijen maakten geen onderscheid in kleur of grootte, die vlogen gewoon van bloem naar bloem.

Een enkele klaproos was zelfs roze.

Het was een prachtig gezicht, de kleuren van de klaprozen, het wit van de kamille, het geel van het koolzaad en het paars van de vogelwikke. En bij het lopen tussen al die pracht kwamen ook nog eens heerlijke geuren vrij. Zaterdag of zondag zou ik er nog eens naar toe gaan om dan in alle rust, zonder de drukke ochtendspits, alle verschillende bloemen op dat stukje grond eens te gaan fotograferen.

Ik fietste verder naar het werk, een paar honderd meter, aan de andere kant van de fietsbrug, werd met een grasmaaier de berm gemaaid. Toen ik ‘smiddags naar huis fietste, bleek ook het prachtige stukje bloemenberm niet ontsnapt te zijn aan de grasmaaier. Alleen een klein stukje is blijven staan, daar was de berm te stijl.

Toen ik gisteren naar het werk fietste viel mij ineens de ingepakte boompjes  naast de fietstunnel op. Eigenaardig, de derde keer deze week dat ik er langs fietste en nu pas vielen ze mij op.  Het was even zoeken op internet, maar als ik het goed heb gedaan dan is het inpakken van de boompjes het werk van de stippelmottenrupsen.

Het had iets vreemds over zich, al die kale takken die stuk voor stuk in licht grijze voile leek gehuld. Wanneer de ene boom was kaalgevreten en ingepakt, gingen ze verder met de volgende boom. Er waren al vier ingepakt, ze waren ondertussen aan de vijfde begonnen.

Maar niet alleen de boompjes moesten het ontgelden, alles wat maar in de buurt stond werd ingepakt. Waarom ze dat deden is mij een raadsel, geen van de planten of struiken die ze ook inpakten was aangevreten.

Hun drift in alles inpakken ging zelfs zover dat de paardenbloem-pluizenbol ook helemaal ingepakt is.

Echt alles zat onder de rupsen, het witte hekje achter de boompjes werd belaagd door de rupsen en zelfs van de lantaarnpaal hing een gordijn van de beestjes aan draden.

Ik begon overal jeuk te voelen, zelfs nu ik dit logje schrijf begint het weer te kriebelen in mijn nek. Ik ben toen maar gauw naar mijn werk gegaan.

Wanneer ik naar huis fiets, gaat het laatste stukje door het park. Er scharrelen daar heel wat eenden rond die, als het even kan, het fietspad als rustplaats gebruiken. Lekker warm aan de buik denk ik.

Vanmiddag zag ik een van de eenden met een kop vol paardenbloempluis. In eerste instantie fietste ik door maar bedacht mij toen dat ik best kon proberen om een foto te maken van die malle kop. Gewoon afstappen en rustig naar de vogels toestappen moest lukken dacht ik zo.

Eenmaal naast de fiets en de camera in de hand hoefde ik niet eens een poot te verzetten, de eenden kwamen met flinke pas naar mij toe gewandeld. Jammer genoeg werd ondertussen wel even flink met de kop geschut waarbij de meeste pluisjes van de kop vielen.

Gistermorgen ben ik met een ommetje naar het werk gefietst, in de hoop druppels en nevels te kunnen fotograferen. De nevels waren er niet en van een overdaad aan druppels kon ik nu ook niet echt spreken. Maar ze waren er wel, en dat werd dus fotograferen.

Op een bijna wit uitgebleekte pinksterbloem zat een insectje. Het leek alsof hij de pinksterbloemblaadjes als beddegoed had gebruikt en nu verstoord naar mij opkeek met de vraag waarom ik hem zo vroeg kwam wekken.

De grashalmen stonden er alweer prachtig bij, al waren ze wel druppelloos.

Op een veldje waar ik eerder deze week het drieblad fotografeerde waren er wel heel wat druppels te bewonderen. Vooral de paardenstaart (?) weet op een mooie manier de druppels vast te houden.

Bijna alle pinksterbloemen zijn al weer uitgebloeid, alleen hier en daar waren nog enkele frisse bloemen te vinden.

Over de grond kroop hagewinde, tenminste ik neem aan dat het hagewinde is. Veel plantjes die in het veld stonden werden door de hagewinde gebruikt om naar boven te klimmen, zoals ook bij deze pinksterbloem.

Wat ik in mijn tuin als onkruid bestempel, stond hier als een juweeltje in het vroege ochtendlicht.

En het was even zoeken, maar ik heb ze toch gevonden: vliegen die na de koude nacht wachten op de zon. Eentje had nog een prachtige druppel op zijn lijf.

En toen werd het weer tijd om naar het werk te gaan, natuurlijk weer met een zeiknatte broek van het knielen in het natte gras. En ik had mijn regenbroek nog wel in de fietstas zitten.

Onderweg van het werk naar huis zag ik ineens iets lila’s in het groen langs het fietspad: de pinksterbloem staat in bloei. Zo gewoon en toch zo mooi.

Donderdag was ik vroeg op het werk en dat betekend ook weer vroeg naar huis. Met dat prachtige weer was het genieten van de lente en lag het voor de hand dat ik via het Engelse werk naar huis fietste. Even kijken of de meerkoet al jongen had en even zien hoe het er met het groen voor stond. De eerste bloemen zag ik echter al wat eerder. In de luwte en in het zonnetje, bloeide de paardenbloem met zijn prachtig gele bloemen.

In het park het Engelse werk zette ik mijn fiets even tegen een paaltje zodat ik wat rond kon lopen. Op een van de vele slootjes zag ik de schaatsenrijders heen en weer schieten. Vanaf een klein houten bruggetje kon ik een van hen op de foto zetten.

De groene velden waren geel gespikkeld door het speenkruid. Glanzend gele bloemen die in maart al te bewonderen zijn.

Een ander geel wat al te zien was was dat van de dotterbloem. Grote gele bloemen, zich spiegelend in het water.

Verderop in het park, verscholen onder de bomen in het gras, bloeiden prachtige fragiele tulpen. Hun bloemen wiegend op de wind

Het duurt niet lang of ook de kastanjebomen staan weer in bloei. De knoppen worden nu nog verborgen door zachte schutbladeren.

Hier en daar zie ik aan de takken al een enkel blad dat zich aan het ontvouwen is.

En zoals altijd rond deze tijd zijn ook de bosannemonen te bewonderen in het park. Fragiele bloempjes op hoge steeltjes.

Je ziet er nooit eentje alleen staan, ze houden denk ik van gezelligheid.

Prachtig, al dat moois tussen die hoge, nog kale bomen

Gisteren fietste ik naar mijn werk toen ik boven aan een fietstunnel een donker vlekje tegen de betonnen wand zag. Het bleek een paddenpaartje te zijn. Mevrouw had al een flinke afstand afgelegd met het mannetje op haar rug. Ik ben benieuwd waar ze vandaan zijn gekomen en waar ze naar toe onderweg zijn.

Toen ik vanmorgen naar het werk fietste, was de horizon prachtig gekleurd. Jammergenoeg werd de zonsondergang geblokkeerd door lantaarnpalen, bomen en fabrieken. Ik heb de fiets maar even flink aangetrapt in de hoop dat de kleuren nog steeds mooi zouden zijn wanneer ik eenmaal bij de fietsbrug bij Westenholte zou zijn.

Gelukkig was de lucht nog steeds prachtig en kon ik een paar foto’s maken. Zoals bijvoorbeeld de Peperbus tegen het kleurengeweld.

Of gewoon maar van het lijnenspel van de wolken.

Al snel vervaagden de kleuren en fietste ik verder naar mijn werk.