Vanmorgen had ik geen ochtendfoto, dus gebruik ik het ochtendlogje maar om een achterstand weg te werken. Een paar weken geleden ben ik met Ina een weekendje in Drenthe geweest. Op dat moment begon de herfst nog maar net en waren overal paddestoelen te vinden. Zoals het sponsje hierboven of de al helemaal schoongelikte stinkzwam hier onder. Een eenzame vlieg zoekt de plooien af naar restantjes.

Overal piepten ook kleine koraalzwammetjes boven de grond, sommigen leken wel kleine mensjes.

Andere paddestoelen stonden er weer gewoon mooi te zijn.

Dan waren er paddestoelen die beschermingboden aan beestjes,

en paddestoelen die zelf bescherming zochten.

Dan was er nog een paddestoel die zo vriendelijk was model te staan zodat ik kon oefenen met een losse flitser die door mijn lieftallige assistente werd vastgehouden.

En zo heel af en toe zagen we nog een heidelibel. Deze was weer dapper genoeg om mij dicht bij te laten komen voor een portretje.

Gisteren had ik eindelijk weer eens de tijd om het bos in te gaan. Vorig jaar had ik in het beukenbos bij Vilsteren wat restanten van de porseleinzwam gezien. Toen had ik mij voorgenomen om deze herfst nog eens terug te komen voor wat verse exemplaren. Eenmaal in Vilsteren wilde ik links af het bos in wandelen zag ik het pad rechts van mij. Met de hoge beuken aan weerskanten zag dat er prachtig uit en omdat ik daar nog nooit was geweest liep ik eerst die kant op.

Het donkere groen van de beukenbladeren begon al geel te worden waardoor het bijna leek dat ik in een lentebos liep.

De kans dat ik hier porseleinzwam zou vinden was erg klein. De afgevallen takken en omgevallen bomen waren allemaal verzaagd en in keurige stapeltjes gelegd. Zo te zien mocht uit dit deel van het bos het oude hout opgehaald worden voor kachels en haarden. En omdat de porseleinzwam juist op dit dode hout groeit, hoefde ik hier niet verder te kijken. Toch liep ik nog even door, even kijken wat er verderop in het bos te zien was.

Ik liep een pad af waar aan het eind een houten bank stond.  Op deze driesprong liep een wat breder pad naar links en naar rechts. Pas toen ik mij omdraaide om naar het pad te kijken waar ik over gewandeld had te kijken, zag ik dat het hier helemaal niet om een driesprong ging. Er liepen maar liefst vijf paden naar de bank toe. Nee, wacht even, ik vergat ook nog de paden naar links en rechts. Ik stond zowaar op een zevensprong! (klik op de foto om een vergroting te zien)

Ik ben over een van de zeven paden weer terug gewandeld naar het bos waar ik eerder was. Maar ook hier waren geen afgebroken takken meer te vinden. De jeugd uit de buurt hadden de takken gebruikt voor het bouwen van hutten in het bos. Alleen deze boom lag er nog, te zwaar om te verplaatsen maar helaas ook zonder porseleinzwammen.

Verderop in het bos was een grote open plek waar ook een omgevallen beuk lag. Op de beuk zaten dikke zwammen.

En op die zwammen zaten ook weer zwammen.

En eindelijk zag ik dan een paar porseleinzwammen, maar net als vorig jaar was ik ook nu een beetje te laat. De eerste vorst heeft ze al te pakken gehad.

Door de camera op de grond te leggen en een beetje te gokken op welk gedeelte van de paddenstoel ik scherp stelde kon ik toch nog een foto van de lamellen van de zwam maken. Het mooie van een porseleinzwam is dat hij wat transparant is waardoor de lamellen zo mooi van onderaf te fotograferen zijn. Ik had geluk, er zat een scherpe foto tussen.

Op een andere stam in de buurt groeiden ook zwammetjes. Ik heb alleen geen idee of dit ook porseleinzwammen waren. Omdat zelfs de jonge zwammen wat bruinig waren (die normaal spierwit zijn) twijfel ik daar aan. Maar, ja, ze glanzen wel weer zoals een porseleinzwam. Nou ja, wat kan het schelen, het was gewoon een mooi groepje zwammen.

Vooral het kleine zwammetje dat net een beetje buiten de groep stond vond ik een scheetje. Alsof het de hele groep uitdaagde, of misschien zelfs wel uitlachte vanwege omdat ze schijnbaar niet uit de groep durfden te stappen.

Gistermorgen ben ik even een wandeling wezen maken, hopend op wat nevel en zonnestralen in het bos. Maar helaas, geen van beiden waren daar. Omdat ik er toch was ben ik alsnog een wandeling gaan maken, eens kijken hoe het met de paddenstoelen was. Die waren overal te zien, zoals je in dit seizoen mocht verwachten. Na even gelopen te hebben dacht ik er over om terug te gaan, de omstandigheden waren anders dan ik dacht en ik had nogal wat dingen te doen thuis, ik besloot met een kleine omweg terug naar de auto te lopen.

Halverwege de terugweg viel mijn oog op wat paddenstoelen die op een door everzwijnen omwoelt stukje grond stonden. Ik kende de naam, aardster, en had er al jaren naar uit gekeken maar nog nooit eentje gezien. En daar lagen ze ineens, een stuk of 8 bij elkaar. Wat een wonderlijke paddenstoelen toch.

De buitenste schil was helemaal naar buiten om gekruld en de bolletjes in het midden stonde vol spanning te wachten op een eerste aanraking. Een waterdruppel zou er voor zorgen dat er een wolkje sporen uit het bolletje geblazen zou worden.

Natuurlijk waren er geen regendruppels en dus heb ik een handje geholpen door met een klein stokje er tegenaan te tikken.

Een andere aardster was nog lang niet zo ver, de schil ging nog maar net open en het bolletje met sporen was nog helemaal gerimpeld.

Nog weer anderen waren nog jonger en zouden mij helemaal niet zijn opgevallen als de oudere exemplaren er niet hadden gestaan.

Heel bijzonder dat ik deze soort paddenstoelen nu eindelijk eens heb gevonden. Nu alleen de naam nog. Ik denk de gewimperde aardster maar twijfel nog sterk vanwege de manier waarop de kraag opgedeeld is. Nou ja, het is in ieder geval een aardster.