Ik ben heel blij met mijn vijver, een beetje trots mag ik wel zeggen. Niet zo’n kleintje als bij mijn vorige huis, nee, deze is een stuk groter. Maar wanneer ik over het tuinpad om de vijver naar de garage loop, vindt Picolo het leuk om nonchalant over mijn trots heen te springen. Alsof het een plasje water op de stoep is, iets waar je gedachteloos over heen stapt.
Als er wat anders dan normaal gebeurd, is meneer er als de kippen bij. In eerste instantie beschouwde ik het nog een beetje als hulp, hij stampte mooi de aarde in de potjes voor de zaailingen aan. Maar toen hij met een grote sprong de bak weer uit sprong was ik toch iets minder blij: overal had ik potgrond liggen. Zucht.
Gisteravond wilde ik wat groenten gaan zaaien in perspotjes. Nu het buiten nog steeds koud is en buiten de zaadjes maar niet willen ontkiemen kan ik zo de boel een beetje op gang helpen. Picolo was zo vriendelijk om ook een beetje te helpen. Nou ja helpen……
