Gisteravond viel er na een grijze dag ineens zonlicht de woonkamer binnen. En omdat het bijna tijd voor de zonsondergang was besloot ik daar eens een time lapse tegen aan te gooien Drie kwartier zonsondergang in 1 minuut.

Het is net alsof het niet zo mag zijn. Mijn eerste poging een winterakoniet te fotograferen om er een timelapse van te maken heb ik in huis gedaan zodat de lichtomstandigheden onder controle waren en de camera niet buiten hoefde te staan. Maar het bloemetje vertikte het om open te gaan.

Ook bij een tweede poging, dit keer gewoon in de tuin wilde het niet lukken. Batterijproblemen en weer een onwelwillende bloem. Nadat ik de camera een tijdje had laten lopen waren alle winterakonieten open, behalve die ene die ik aan het fotograferen was. Zouden ze gewoon cameraschuw zijn?

Enfin, een volgende poging dan maar weer, dit keer vanuit de deuropening daar er een grijze lucht hing en ik liever geen regen op mijn camera had. Zie hier het resultaat.

Wat mij nog een raadsel is, is waarom de ene foto veel lichter is dan de andere. Ik heb er heel wat weggegooid die echt veel te licht waren. Ik had de camera op handbediening staan. Diafragma, sluitertijd, witbalans, iso-waarde, alles stond dus vast. Waarom dan toch die variatie in belichting? Wie het weet mag het zeggen.

Wanneer je er zo naar kijkt, zonder te weten wat ze aan het doen zijn, is het net of je naar een stel mieren kijkt.

Deze time lapse heb ik op dezelfde dag gemaakt als de vorige twee. Op het plein waarop ik uit kijk vanachter mijn buro hadden eerder die ochtend kinderen zich verzamelt om met gele veiligheidsvestjes aan het zwerfvuil in de wijk op te gaan rapen. Een maal terug op het plein werd het verzamelde afval in een grote container gegooid. Voor de kinderen weer terug naar school of naar huis gingen werd er nog even een groepsfoto gemaakt.