Sinds ik hier in September 2008 kwam wonen heb ik nog niet veel gedaan aan de tuin. Ik wilde eerst eens kijken waar de lekkere zitplekjes waren. Een maand geleden heb ik een tuinontwerper over de vloer gehad. De bedoeling was een tuinontwerp en het uitvoeren van de werkzaamheden. Maar dit laatste bleek zo duur te zijn dat ik maar heb besloten het toch maar zelf uit te voeren. Als eerste pak ik de achtertuin aan. Voor de voor en zij-tuin moeten er bomen weggehaald worden en daar er net een merel een van de bomen als nestplek heeft uitgezocht wacht ik daar mee tot het najaar.

Gisteren heb ik het eerste onderdeel maar eens aangepakt: het tuinhuisje afbreken. Het was te groot voor de kleine achtertuin en stond ook nog eens op een verkeerde plek. Het viel mij mee dat ik het in mijn eentje binnen een dag voor elkaar kreeg. De planken liggen nu naast het huis om straks weer een klein tuinhuisje in de hoek van de tuin van te maken. Het dak en de slechte planken zijn afgevoerd naar de vuilstort.

De tuin lijkt nu een stuk breder en lichter. Het tuinhuis stond precies op de plek waar nagenoeg de hele dag de zon staat, de donkerrode wanden van het huisje hebben denk ik altijd het licht opgeslokt.

Nu het huisje weg is lijkt de tuin ook ineens een stuk breder.  Ik heb het ontwerp daarom wat aangepast met een extra border waardoor het oorspronkelijke pad in tweeën wordt gedeeld.

En nu breekt de tijd van beslissingen nemen aan. Welke stenen voor het pad en welke voor de terrassen, welke planten, welke bomen, wat zal ik gebruiken als ‘groene geraamte’. Kortom, het word veel lezen en kijken de komende periode.

Vandaag heb ik eens een dagje in de tuin doorgebracht. Een luie stoel in de schaduw, een laptop op schoot en de cappuccinoautomaat in de buurt. Terwijl ik in de schaduw met de laptop bezig was hoorde ik ineens een soort van zoemend geluid gevolgd door een kleine plof. Op de beker naast mij was een wants geland. De laptop ging van de schoot want daar moest natuurlijk de camera bij komen.

Daarna hoorde ik geritsel in de struiken achter mij. Even later kwam er voorzichtig een pad naar voren gewandeld die vervolgens probeerde zich tussen mijn klompen te verstoppen. En ach, nu ik de camera toch bij de hand had…..

Recht tegenover mij stonden de verbena’s. Nog steeds in trek bij diverse vlinders. Zowel het grote als het kleine koolwitje dartelden er rond. Het kleine koolwitje had de pech in een spinnenweb te belanden. Razendsnel kwam de kruisspin er bij om de arme vlinder vervolgens keurig in te pakken. Eenmaal ingepakt sleepte de spin het pakketje naar een plek onder de bladeren.

Ondertussen genoot Xarak heerlijk van het zonnetje. Hoe zo’n beestje met een zwarte vacht het volhoud in de zon is mij een raadsel.

Een grote hommel wilde ook zijn deel van de verbena. Vlinders staan hoog op de poten en kunnen makkelijk in de hoge trechtertjes van de bloemetjes, voor een hommel is het echter een hele worsteling om bij de nectar te komen.

De pad was ondertussen nog steeds op zoek naar een goede schuilplek. Dit keer inspecteerde hij het hoekje bij de bijkeuken.

Na plat op mijn buik te hebben gelegen om de foto van de pad te kunnen maken, werd het tijd voor een cappuccino. Eenmaal met koffie en een koekje op de stoel plaatsgenomen kon ik nog net een slokje nemen toen ik een oranje verschijning zag. Een kleine vos? Nee, daarvoor was er te weinig zwart tussen het oranje. Verhip, een gehakkelde aurelia. Met gesloten vleugels kun je mooi de gerafelde rand zien. De koffie maar weer even op tafel gezet en weer aan het werk gegaan.

Het was nog een heel karwei om de vlinder met opengeslagen vleugels er op te zetten. Of de bovenkant van de vleugels wezen de andere kant op of ze vielen grotendeels in de schaduw. Maar de aanhouder wint nietwaar?

Tussen de bladeren van de geranium staken hier en daar nog kleine roze-witte bloemetjes. Kleine omgekeerde lampenkapjes nu het zonlicht er doorheen valt.

Net zoals eerder dit jaar de grote wolzwever zijn territorium al vliegend overzag, hing er ook nu steeds een insect boven de bloemen. Geen idee overigens wat dit voor eentje is.

Om zijn naam later eens uit te kunnen zoeken heb ik ook maar een foto in stilstand gemaakt.

Ik zat net weer toen ik ineens een klein blauw vlindertje op de verbena zag zitten. Xarak van mijn benen af geduwd, de laptop weer op de grond gezet en mijn camera gepakt. De hele zomer zie ik die vlindertjes door de tuin vliegen maar nooit wilde er eentje even op een bloem landden. Tot nu toe dan.

En ach, nu ik toch weer in de benen was kon ik mooi even een foto van het lampenpoetsersgras maken. Een opname van de bovenkant natuurlijk.

Terug bij de verbena was er een koolwitje neergestreken. Net toen ik afdrukte om de foto te maken vloog het beestje weer op. En zowaar, het is nog redelijk scherp ook.

En terwijl ik van hot naar her vloog met mijn camera bleef Xarak heerlijk doorslapen. Waarom kan ik toch niet net zoals hem lang op dezelfde plek blijven zitten in de tuin?

Het juffertje in het groen is al lange tijd uitgebloeid, maar de zaaddozen lijken wel bloemen op zich.

In een spinnenweb aan het tuinhuisje had een wants zijn einde gevonden. Zou het dezelfde wants zijn die mij mijn camera liet pakken?

De laatste tijd zijn er weer talloze spinnen in de tuin, in huis overigens ook. De kruisspinnen weten blijkbaar dat hun grote lijf goed zichtbaar is voor insecten. Deze had zijn web tussen de phloxen gespannen en had zichzelf tussen de bloemen verstopt.

Tjee, zo’n rustige dag in de tuin kan eigenlijk knap vermoeiend zijn.

De afgelopen dagen zitten er meer vlinders dan anders op de verbena in mijn tuin. Een drietal kleine vosjes, een tweetal klein koolwitje en een tweetal distelvlinders. Er lijkt een soort rust over de vlinders te zijn gekomen. Vooral de distelvlinders vliegen nauwelijks weg wanneer ik met de camera dichterbij kom. Ik ben dan ook maar eens tussen de verbena gaan staan en ben uitgebreid de vlinders wezen fotograferen.

De distelvlinder bleek een dankbaar onderwerp. Een grote vlinder die beeldvullend op de foto is te zetten en een lichte kop waardoor het makkelijk scherpstellen is. En dan natuurlijk de rust waarmee hij elk bloemetje van de verbena af tast naar nectar.

De verbena’s zijn kleine paarse bloemschermen op hoge stevige stelen. Ze meten ruim 1 meter 75 waardoor ik de vlinders van onderaf kan fotograferen.

Door eens naast de verbena te gaan staan en daardoor het licht van achteren te laten komen, kon ik de vlinders met tegenlicht fotograferen.

Ik zou geloof ik elke dag wel een uurtje tussen de verbena’s willen gaan staan om te fotograferen. In iedergeval wil ik proberen om een opgerolde tong te fotograferen. Even wachten dus op windstil  zonnig weer en een vrij uurtje.

Eerder dit jaar liet ik een foto zien van een landkaartje, een vlindertje dat even op een van mijn tuinstoelen zat (en nee Margo, ik heb ze nog steeds niet schoongemaakt)

Gisteren zag ik een vlindertje waarbij de onderkant van de vleugels leken op die van het landkaartje maar dat er van boven totaal anders uit zag.

Bij het zoeken naar de naam van deze vlinder kwam ik er achter dat dit ook een landkaartje was. Het bijzondere aan deze vlinder is dat het er in het voorjaar heel anders uit ziet dan in de zomer. Wonderlijk, nog een metamorfose terwijl hij al een vlinder is.

Geen idee natuurlijk of het dezelfde vlinder als die in Mei is, maar hij had in iedergeval evenveel geduld voor de foto’s.

Op een van de bloemetjes in de tuin zat dit spinnetje op wacht. Deze manier van jagen heb ik nog niet eerder gezien in mijn tuintje. Zodra er een vlieg in de buurt kwam strekte het zijn pootjes uit zodat hij klaar voor de aanval was.

Zo af en toe kwam er een insect in de buurt, deze zweefvlieg bezocht alle bloemetjes op het bloemetje met de spin na. Zou hij hem gezien hebben?

En deze hommel is waarschijnlijk veel te groot voor het spinnetje (ik zag vlak daarvoor een hommel die zich uit de greep van de spin wist los te rukken)

Image file not found(ImagePath:/usr/home/deb15715/domains/marmein.nl/public_html/wp-content/photos/IMG_5805_copy.jpg)

Ze hebben het razend druk met zijn tweetjes. Om de haverklap komen ze terug met een insect voor hun kroost. En toch lijken de jonge vogeltjes na elk hapje te roepen dat het nog steeds niet genoeg is, de ouders gaan er weer in vliegende vaart vandoor.

Een van de twee koolmeesjes gaat elke keer even voor de ingang zitten en kijkt dan om zich heen. Tot voor kort was er dan ook steevast een tjilpje te horen, maar daar is nu geen tijd meer voor.

Het tuinieren van mij kent vele onderbrekingen. Elke keer weer is er wel iets moois te zien. Neem nou deze spin met eiballetje. Ze had zich verstopt in een plantenbak waarvan ik de aarde al in geen jaren had ververst. Hou houdt zij in al dat zwarte zand dat balletje toch zo mooi wit?

De tulpen in de pot waren uitgebloeid en dus werd het tijd om er iets anders in te zetten. Bij het optillen van de binnenpot zag ik een snelle beweging in de bloempot: een flinke spin. Daar moest natuurlijk de camera bij.

Maar toen ik even later met mijn neus achter de camera vlak boven de nu toch wel heel stevige spin zat, bedacht ik mij dat ik wel eens de camera kon laten vallen wanneer de spin zou besluiten te gaan lopen. Gelukkig was de spin geduldig en kon ik nog even een portretje maken.

Gisteren ben ik met ZusA naar Appeltern geweest. Zij wou schuttingen bekijken en ik indelingen van tuinen. Veel bloemperken lagen er nog kaal bij. Ook de muren toonden nog niet veel bloemen. Daardoor was de opbouw van de tuinen goed te bekijken. Dat geeft heel wat ideetjes. Het ene moment wilde ik een muur in de tuin, dan weer een kas, of toch maar een afdak…. Kortom, de tuinplannen liggen nog lang niet vast.

Wat wel vast staat is dat ik veel schaduwplekken in de tuin heb en dat wordt dus zoeken naar beplanting voor in de schaduw. Eentje heb ik al: de elvenbloem (epimedium). Een bodembedekkend plantje dat in de schaduw geplant kan worden. De bloemetjes zijn heel klein maar ontzettend leuk. De blaadjes staan op ranke steeltjes en wiegen in de wind. De gele variant had ik al, deze witte kon ik gisteren kopen op Appeltern. Nu nog opzoek naar de grandiflorum

Tussen alle dode bladeren van mijn skimmia’s op stam zaten hier en daar nog wat groene blaadjes, geen gezicht dus. En omdat ik op een van de takjes een kleine uitloper zag zitten leek het mij verstandig om al die takken met dode bladeren weg te knippen zodat het jonge spul de ruimte kreeg.

Gisteren keek ik of er zich nieuwe uitlopers hadden aangedient, maar helaas. Het uitlopertje dat ik had gezien was groter geworden maar er hadden zich nog geen nieuwe aangedient. Ik keek nog wat beter en ineens zag ik wat bewegen: een eigenaardig insect dat een kruising leek te zijn tussen een vlieg en een hommel zonder kleur.

In eerste instantie kon ik niet goed zien hoe het beestje nu op de struik zat. Hielt het zich nu vast aan een takje of was het er op vast geprikt door een vogel? Maar nee, het insect hield zichzelf vast aan een takje. Zijn rare snuit omhoog gestoken.

Nadat ik een paar foto’s had gemaakt begon hij ineens zijn vleugels snel op en neer te bewegen, als een stripfiguur die probeert hard weg te rennen maar op dezelfde plek blijft staan.

Ik kon nog net even een foto van zijn zijkant maken (zijn vleugels onzichtbaar doordat ze zo snel heen en weer gingen) voordat hij het takje losliet en met zijn lange poten onder zijn lijfje naar beneden bungelend weg zweefde. Toen ik zijn naam vond op het internet bleek hij bij het vliegen zijn naam eer aan te hebben gedaan: de grote wolzwever.