Door het raam van de trein kijk ik naar het landschap dat aan mij voorbij trekt: De zachte deken poedersneeuw dat over de weilanden ligt, grote groepen ganzen, zwanen in de wakken in het ijs, op een ondergelopen weiland draaien meisjes pirouetten op het ijs, kale bomen de afsteken als zwart kant tegen de witte achtergrond van sneeuw en lucht. In een klein stukje bos hangt wat nevel waar de zon haar harpen in maakt, een kerktorentje met een wit dak…..

Ik geniet. Van de herinneringen aan de kleuren van vogels en bloemen van de laatste weken, van het wit en het weidse van het nu. Wat is de wereld toch mooi.

Voorbij Amersfoort wordt de sneeuw dikker. De Veluwe is verandert in een sprookjesbos met witte takken en halve zwarte boomstammen. In Zwolle ligt alles onder een dik pak sneeuw. Met mijn bergschoenen, de modder van het Costa Ricaanse regenwoud nog in het profiel, doorbreek ik de maagdelijkheid van de sneeuw op mijn stoep.

Na het binnenkomen moet Xarak eerst even voorzichtig aan mij ruiken, even kijken wie de vreemdelinge is. Maar dan wordt ik herkend en lijk hij wel een bolletje kleefkruid, een uur lang is er wel een deel van zijn lichaam dat stevig tegen mij aan gedrukt wordt.

Dan stap ik nog even naar buiten met de camera, nog snel wat foto’s voor ik wat ga proberen te slapen. Je weet maar nooit, misschien is morgen alle sneeuw wel weg.

Het duurde vanmorgen een tijdje voor het echt licht werd. Aan het eind van de middag werd het al snel weer donker. En toch vind ik het heerlijk, dit weertype. Het ene moment slaat de regen tegen de ramen, dan weer schijnt de zon en razen er prachtige wolkenvelden over. Voor het fotograferen van de wolkenvelden had ik geen tijd, want dit weer type nodigt ook weer uit om in huis de boel eens flink aan te pakken.

Maar tegen zonsondergang heb ik toch even de camera gepakt. Geen zonsondergang met knallend oranje  hier maar wel heerlijk donker blauwe luchten.

De dag is vandaag geëindigd zoals die is begonnen, niet echt spectaculair maar het had wel wat.

En een zonsondergang is natuurlijk heerlijk om even te oefenen met de groothoeklens. Ik geloof dat ik mij kostelijk ga vermaken met die lens.

Gistermiddag kwam BuurvrouwG even langs: of ik ook wist dat er een heel zeldzaam vogeltje in de Vreugderijkerwaard was gesignaleerd. Toen ze over de dijk fietste zag ze talloze vogelspotters staan. Maar Marmein had die ochtend ruim drie uur gewandeld, daarna lekker gespeeld met de camera, nog wat was gedaan en stond net op het punt om de houtkachel aan te doen en een wijntje te nemen. Ik ben dus maar niet gegaan.

Dom, want op deze site zag ik een foto van een dijk vol kijkers staan. Vanuit mijn huis had ik ze net niet zien staan omdat ze achter de bomen stonden. Een lens of een verrekijker om het vogeltje te zien had ik niet, maar ik had de kijkers maar wat graag op de foto willen zetten.

Vanmiddag ben ik na het werk nog even bij de dijk wezen kijken. Hier en daar liep nog een vogelaar maar de drommen van gisteren zijn verdwenen. Alleen de vogels waren nog in grote getale aanwezig.

Het was vanavond weer een zonsondergang om van te genieten. En dat heb ik dan ook gedaan. Vanaf het moment dat het er op leek dat het niet veel bijzonders zou worden tot het moment dat de kleuren vervaagden.

De week werd vanavond afgesloten met natte dag maar met een prachtige zonsondergang. Ik was eerst niet van plan om te gaan kijken maar toen ik vanuit mijn ooghoeken roze wolken in de lucht zag hangen ben ik toch maar even gegaan.

Het water in de sloot weerspiegelde de lucht en de planten die aan de oever groeiden.

Natuurlijk zou je zo’n foto ook kunnen omdraaien, maar op de een of andere manier blijf je er dan wel raar tegenaan kijken.

Even doorlopend kwam ik bij een verbreding van de sloot. Er toch maar weer even een foto tegenaan gooien.

En natuurlijk moet er ook even een panoramafoto gemaakt worden op zo’n avond.

Gisteren was het eindelijk zo ver. Mijn kapotte afwasmachine werd vervangen door een nieuwe. Niets is geloof ik saaier dan het uitzoeken van een nieuwe afwasmachine. Ze lijken allemaal op elkaar en doen allemaal het zelfde. Maar goed, met de hand afwassen is nog vervelender. Bovendien kwam ik er achter dat ik het ook nog eens verleerd was. Of ik had een verkeerde afwasborstel. Hoe dan ook, ik kreeg de koffiekopjes niet goed schoon.

Maar het leed is geleden, de afwasmachine is vervangen door een stiller, robuster  en veel logischer ingedeeld exemplaar. Bij het uitlaten van de monteurs zag ik een geweldig mooie lucht boven de weilanden hangen. Donker grijs en zonlicht op het gras. De monteurs zullen wel raar hebben opgekeken toen ik opgewonden op en neer begon te springen, hun wees op de prachtige lucht en het licht, en mijn camera greep.

De heren hadden de bus nog niet gestart toen ik mijn tuin via de zijingang verliet en naar de weilanden liep.

In plaats van naast het water gaan staan ben ik nu op de weg blijven staan. Deze steekt een anderhalve meter boven de weilanden uit waardoor ik het gras beter kon zien. De wolkenlucht had nog net de zon achter mij niet bereikt waardoor het gras knalgroen afstak tegen de donkere lucht.

Een groep meeuwen vloog even op en direct weer neer te strijken. De vlucht was net lang genoeg zodat ik een foto kon maken.

In de verte lopen koeien, zich niets aantrekkend van de naderende regenbui.

Zo’n lucht schreeuwt natuurlijk om een panoramafoto:

Terwijl ik deze panoramafotobewerk is de onweersbui die hier op de foto staat bijna helemaal over. Ik heb de ramen in de kamer open staan zodat ik naar het geluid van de regen kan luisteren. Vanuit de verte klinkt nog af en toe gerommel. Het mag dan on-weer heten, ik vind het altijd genieten.

Om de panorama in groter formaat te kunnen zien moet je even op de foto klikken.

Gisteravond viel er op een van de kamermuren ineens wat warm geel zonlicht: de zonsondergang begon. Ik heb de camera gepakt en ben naar de waterkant gelopen. Een van de meerkoeten kwam meteen controleren wat ik kwam doen. Een dreiging voor het nest? Voedsel brengen? Geen van beide, en dus zwom hij verder.

De zon leek werkelijk in bed te duiken, zoals deze zich verschool tussen de wolken.

Bij de laatste foto bedacht ik mij dat ik ook wel even naar de Vreugderijkerwaard kon fietsen. Zoals altijd wanneer ik vanuit huis een zonsondergang zie een besluit wat ik eigenlijk te laat neem. Steeds weer trap ik dan ook stevig door en zie ondertussen de zon steeds verder richting de dijk zakken. De mensen die langs de weg naar de waard wonen moeten zo onderhand wel denken “daar komt dat gekke mens weer dat altijd als een bezetene fietst….”

Maar dit keer was ik redelijk op tijd. Ik kon nog even genieten van het moment vlak voor de zon achter de horizon verdwijnt.

Ondertussen luisterde ik naar de geluiden van de vogels. Ganzen die van verre riepen en in kleine groepjes aan kwamen fietsen. Een koekoek aan de overkant van het water. Zwanen die ruzie met elkaar maakten. Grutto’s op een zandbank die steeds meer lawaai maakten, alsof ze zich ergens vreselijk druk over maakten.

Wanneer ik naar huis fiets, gaat het laatste stukje door het park. Er scharrelen daar heel wat eenden rond die, als het even kan, het fietspad als rustplaats gebruiken. Lekker warm aan de buik denk ik.

Vanmiddag zag ik een van de eenden met een kop vol paardenbloempluis. In eerste instantie fietste ik door maar bedacht mij toen dat ik best kon proberen om een foto te maken van die malle kop. Gewoon afstappen en rustig naar de vogels toestappen moest lukken dacht ik zo.

Eenmaal naast de fiets en de camera in de hand hoefde ik niet eens een poot te verzetten, de eenden kwamen met flinke pas naar mij toe gewandeld. Jammer genoeg werd ondertussen wel even flink met de kop geschut waarbij de meeste pluisjes van de kop vielen.