Gistermiddag was ik net thuis van het werk toen de zon doorbrak.  Niet veel later was het bijna tijd  voor de zon om onder te gaan. Dat is alweer bijna een uur later dan begin deze maand.

Een klein gedeelte van de wolkenlucht kleurde geel, en net op dat moment kwam er een groep ganzen langs.

En de ganzen bleven maar komen. Luid gakkend naar elkaar in de lucht en misschien ook wel naar de ganzen op de weilanden.

Nog een laatste foto en dan terug naar huis voor een vrijdagmiddag wijntje.

De dag is vandaag geëindigd zoals die is begonnen, niet echt spectaculair maar het had wel wat.

En een zonsondergang is natuurlijk heerlijk om even te oefenen met de groothoeklens. Ik geloof dat ik mij kostelijk ga vermaken met die lens.

Gisteren was het eindelijk zo ver. Mijn kapotte afwasmachine werd vervangen door een nieuwe. Niets is geloof ik saaier dan het uitzoeken van een nieuwe afwasmachine. Ze lijken allemaal op elkaar en doen allemaal het zelfde. Maar goed, met de hand afwassen is nog vervelender. Bovendien kwam ik er achter dat ik het ook nog eens verleerd was. Of ik had een verkeerde afwasborstel. Hoe dan ook, ik kreeg de koffiekopjes niet goed schoon.

Maar het leed is geleden, de afwasmachine is vervangen door een stiller, robuster  en veel logischer ingedeeld exemplaar. Bij het uitlaten van de monteurs zag ik een geweldig mooie lucht boven de weilanden hangen. Donker grijs en zonlicht op het gras. De monteurs zullen wel raar hebben opgekeken toen ik opgewonden op en neer begon te springen, hun wees op de prachtige lucht en het licht, en mijn camera greep.

De heren hadden de bus nog niet gestart toen ik mijn tuin via de zijingang verliet en naar de weilanden liep.

In plaats van naast het water gaan staan ben ik nu op de weg blijven staan. Deze steekt een anderhalve meter boven de weilanden uit waardoor ik het gras beter kon zien. De wolkenlucht had nog net de zon achter mij niet bereikt waardoor het gras knalgroen afstak tegen de donkere lucht.

Een groep meeuwen vloog even op en direct weer neer te strijken. De vlucht was net lang genoeg zodat ik een foto kon maken.

In de verte lopen koeien, zich niets aantrekkend van de naderende regenbui.

Zo’n lucht schreeuwt natuurlijk om een panoramafoto:

Het waren gisteren weer luchten om van te genieten. Dat heb ik dan ook gedaan door even op de fiets te stappen. Uiteraard met het regenpak in de fietstas, want het zat er dik in dat ik een bui op mijn kop zou krijgen. Maar het viel mee, het bleef droog en het was heerlijk op de dijk. Toen ik bijna weer thuis was kwam deze bui op mij af. Ik heb even de tijd genomen om deze (panorama)foto te nemen en heb daarna de pedalen stevig aangetrapt. Ik trok net de deur achter mij dicht toen de bui losbarste.

Niet veel later scheen het zonnetje weer. En niet zo’n klein beetje ook, de damp sloeg van het dak van mijn auto.

Terwijl ik deze panoramafotobewerk is de onweersbui die hier op de foto staat bijna helemaal over. Ik heb de ramen in de kamer open staan zodat ik naar het geluid van de regen kan luisteren. Vanuit de verte klinkt nog af en toe gerommel. Het mag dan on-weer heten, ik vind het altijd genieten.

Om de panorama in groter formaat te kunnen zien moet je even op de foto klikken.

Er waren gisteren weer prachtige wolkenluchten te bewonderen. Met de weersvoorspelling voor vandaag, afwisselend zon en regen, zal dat vandaag ook wel eens het geval kunnen zijn.

Ik vind het altijd weer opvallend hoe mensen verschillend naar dit weertype kijken. De een ziet alleen de regen en moet dan ook altijd anderen er op wijzen dat het weer eens regent. Een ander kijkt naar de zonnige periodes tussen de buien door. Het heeft iets van het half gevulde glas. De een zegt dat hij half vol is, de ander vindt hem half leeg.

Ik kan alleen maar kijken naar de mooie luchten en de zon die in de druppels schittert.

Toen ik gisteren van het werk naar huis wilde fietsen, hing er een prachtige wolkenlucht. Ondanks dat het er wat dreigend uit zag, ik zou bijna zeker een bui op mijn kop krijgen, besloot ik toch via de IJsseldijk naar huis te fietsen.

Het bleef gelukkig droog en doordat er nauwelijks waaide was het ook nog eens aangenaam op de dijk. Ik heb op een bankje even heerlijk zitten genieten van het uitzicht.

Image file not found(ImagePath:/usr/home/deb15715/domains/marmein.nl/public_html/wp-content/photos/5juni09_3.jpg)

Ik ben gek op dit soort wolkenluchten. Een beetje onderbelichten en het wordt heerlijk dramatisch.

Gisteren was blijkbaar ook een prachtige dag om panorama-foto’s te maken, iets wat ik niet zo veel doe. Het begon met de grote regenboog in de ochtend en nu moesten de wolkenluchten gewoon breed in beeld.

Klik op de foto om een grotere afbeelding te zien (het kan zijn dat je daarna nogmaals op de foto moet klikken voor het volledige formaat).

Klik op de foto om een grotere afbeelding te zien (het kan zijn dat je daarna nogmaals op de foto moet klikken voor het volledige formaat).

Gisteren waren er zulke mooie luchten te zien dat ik na het werk nog even op pad ben geweest met de camera. Ik moest toch nog even naar de winkel en dat kon best wel met een kleine omweg.

Al zag het er dreigend uit, het bleef gelukkig de hele tijd droog.

Op de dijk aangekomen bleek het er knap frisjes te zijn. Hier en daar vlogen wat ganzen heen en weer, in de verte was een grote zwerm spreeuwen te zien. De zonsondergang werd helaas verborgen door een pak wolken.

Vlak boven de horizon was nog een vleugje te zien van het zonlicht. En zoals altijd steekt het kerkje van Zalk er altijd mooi tegen af.

De groepen spreeuwen die overal rondvlogen verzamelden zich op een punt waar ik even later op mijn fiets langs kwam. De bomen daar leken weer vol in blad te staan door de grote hoeveelheid spreeuwen.

De takken van de populieren bogen door onder het gewicht van al die vogels.

Het begon al aardig donker te worden, tijd dus om door te fietsen naar de winkel. Nog een keer vlogen de vogels massaal op uit de bomen. Meteen was er een roffelend geluid te horen: een schuurtje met golfplaten werd belaagd door uitwerpselen van de spreeuwen. Gelukkig voor mij en mijn lens vlogen ze van mij vandaan en kon ik schoon mijn weg vervolgen.

Toen ik vanmorgen naar het werk fietste, was de horizon prachtig gekleurd. Jammergenoeg werd de zonsondergang geblokkeerd door lantaarnpalen, bomen en fabrieken. Ik heb de fiets maar even flink aangetrapt in de hoop dat de kleuren nog steeds mooi zouden zijn wanneer ik eenmaal bij de fietsbrug bij Westenholte zou zijn.

Gelukkig was de lucht nog steeds prachtig en kon ik een paar foto’s maken. Zoals bijvoorbeeld de Peperbus tegen het kleurengeweld.

Of gewoon maar van het lijnenspel van de wolken.

Al snel vervaagden de kleuren en fietste ik verder naar mijn werk.

Wonderlijk. Het regende en waaide hard toen ik vanmorgen wakker werd, maar net toen ik naar het werk fietste bleef het even droog. Was dat even geluk hebben.

De rest van de dag heb ik heerlijk van het uitzicht van achter mijn bureau genoten. De regen, de sneeuw, maar bovenal van de heerlijke wolkenluchten.

En na een dagje werken en genieten had ik ook nog eens het geluk om ook nog eens droog thuis te komen.