Tien jaar geleden besloot ik weer een kat in huis te nemen. Op naar het asiel dus.
Daar gaf ik aan dat ik een vrouwtje wilde (ik wil geen gedonder met sproeien en zo), geen zwarte (als het een beetje donker begint te worden zie je er geen voor of achterkant meer aan) en het mocht er wel een met karakter zijn. Mijn vorige kat was er ook een met een sterke wil, en daar ik toch geen kinderen heb, is een dergelijke kat bij mij prima op zijn plaats.

“tja, mevrouw”, werd er gezegd, “dan hebben wij wel eentje voor u. Het probleem is alleen dat hij zwart is en een mannetje. Maar hij zit hier al het langst, een half jaar, en niemand die hem wil”. Stik. Heb ik weer. Wel heel erg zielig, een half jaar en niemand die hem wil. Nou ja, maar even kijken dan, want heel erg sterk waren mijn argumenten nou ook weer niet en je moet iedereen een kans geven toch ?.

En daar zat hij. Een gigantische kater met knallende groene ogen en een heel klein lief koppie. Omdat hij niet met andere katten overweg kon, zat hij het grootste gedeelte van de tijd in zijn hokje opgesloten (en dat een half jaar !)

Ik besloot er toch maar een nachtje over te slapen. Het is natuurlijk vreselijk zielig dat hij daar zo zit, maar ik wil niet dat dat de reden van mijn keus is. We moeten samen wel 15 jaar verder met elkaar.

Die nacht nog eens overdacht waarom ik nou toch eigenlijk geen kater wil en geen zwarte. Zwart is maar de kleur van het velletje en op huidskleur mag je niet discrimineren niet waar ? De volgende ochtend had ik besloten hem op te halen, en zo gezegd, zo gedaan. Het was de dag voor het paasweekend, zodat we een lang weekend hadden om aan elkaar te wennen.
Dat wennen bleek geen probleem te zijn. Xarak was een zeer aanhankelijke kater die al snel zijn weg had gevonden in mijn huis.

Het was een wat onbeholpen kater. Met zijn krachtige staart zwaaide hij regelmatig heel wat dingen van de vensterbank. Hij leekt altijd het spelletje te doen: wie er het eerste is. Hij won trouwens altijd, ook al gaf hij mij een voorsprong. Na een wandeltocht door de regen liet hij zich het liefst droog aaien op mijn schoot.

Zijn grootste hobby was het vangen van kikkers en deze dan levend en wel in huis los te laten. Of hij het nu deed om mij te plagen of omdat de kikker hem verveelde wanneer die eenmaal binnen was, ben ik nooit achter gekomen.

We waren dik tevreden met elkaar.

Maar Xarak is niet meer. Een paar maanden geleden werd hij doof. Sinds een paar dagen bleek hij ook volledig blind te zijn geworden. Ik wilde het nog even aanzien, kijken of hij toch nog zijn weg kon vinden, of hij nog tevreden was met het leven zoals het zo was. Maar gisteravond had hij geen rust meer. Hij bleef maar rondlopen in de kamer,stootte zich overal tegen aan en zette zich zo af en toe helemaal klem tussen een kast of bank. Van mijn aanwezigheid leek hij zich niet meer bewust.

Vannacht was ik even bij hem, net op dat moment kreeg hij een soort van toeval. Even later stond hij weer op en ging weer rondjes lopen. Vanmorgen vond ik hem liggend op de grond. Ik heb nog even bij hem gezeten en even later blies hij zijn laatste adem uit.

Van zijn eerste 5 a 6 levensjaren weet ik niets. Hij is zwaar ondervoed en half kaal van de straat geplukt en in het asiel terecht gekomen. De laatste tien jaar van zijn leven heeft hij bij mij gewoond en heeft het daar prima naar zijn zin gehad. Ik ben blij dat ik wat voor hem heb kunnen betekenen.

 MG 7557 copy

Ik vond zijn gedrag al wat anders dan anders. Hij keek veel naar mijn voeten om te zien welke kant ik op ging, was aardig rustig met het vuurwerk dat overdag werd afgestoken en mocht de laatste tijd wel heel graag op mijn schoot zitten.

Het heeft dus even geduurd maar ik ben er nu achter wat er aan de hand is: meneer is zo goed als doof. Alleen schelle, harde geluiden hoort hij nog met 1 oor. Wanneer ik bijvoorbeeld in mijn handen klap hoort hij het wel, maar kan hij niet bepalen waar het vandaan komt. Het moet een vreemde wereld voor hem zijn. Ik kom en ga zonder dat hij het direct in de gaten heeft (tenzij hij mij gezien heeft), er ligt soms zo maar eten in zijn bakje (voorheen hoefde ik maar een brokje in zijn bakje te laten vallen of meneer stond er naast).

Voorheen was hij erg schrikachtig voor onverwachte geluiden. Een lepel in de gootsteen laten vallen betekende meestal dat hij direct op stond om te kijken wat er aan de hand was. De afstandbediening laten vallen terwijl hij op mijn schoot lag betekende vier klauwen in mijn benen omdat hij dan een halve meter de lucht in sprong of zich afzette om vervolgens te vluchten.

Zijn dutjes zijn nu diep en ongestoord. Ik kan tijdens zijn slaap nu zelfs stofzuigen zonder dat hij naar boven vlucht. Met zijn ogen is overigens niets mis, en niets fijner voor hem dan op de vensterbank boven de verwarming naar buiten te kijken en de boel in de gaten te houden.

 MG 7495 copy

Ze liggen her en der door het hele huis. de speelgoedmuizen van Xarak. Maar meneer heeft er nog nooit naar om gekeken. Hij rent er hooguit even achteraan wanneer ik eentje door de kamer gooi, er wordt dan even aan gesnuft en vervolgens wordt het stukje kattenspeelgoed genegeerd. Waarschijnlijk had hij gedacht dat het iets eetbaars was. Het wordt dus hoog tijd om die muisjes maar eens weg te doen.