Vanmorgen zag ik dat de autodaken nat waren, en dus pakte ik de camera om te zien of er ergens druppels te fotograferen waren. Maar nee, alles op het pleintje bleek verder kurkdroog. Een witte hagewindebloem richtte zich op de zon. Mischien een foto voor het ochtendlogje ?

Of anders die hommel die van roosje naar roosje vloog, en dan het liefst in de vlucht. Maar wat ik ook probeerde, ik kreeg hem er niet scherp op. Ineens zag ik vanachter het roosje waar de hommel op zat, twee sprieten bewegen. Op een hagewindeblad achter de roos zat een sprinkhaantje. Deels in de schaduw en in een hoek waaruit ik amper kon fotograferen. Ik plukte daarom het blad voorzicht af en legde het in de vork van een boomstam.

En daar heb ik mij lekker uitgeleefd op het kleine beestje met zijn immense voelsprieten.

Uiteindelijk ging hij aan de wandel. Vreemd eigenlijk, zulke krachtige achterpoten waar hij reuzachtige sprongen mee kan maken en dan aan de wandel gaan.

En dan neemt een ander dier een grote sprong en duwt Xarak mijn camera met zijn kop opzij. Tegelijkertijd neemt ook de sprinkhaan een reuzensprong.