[exif=”wp-content/photos/zonnedauw_4.jpg”]

Het is bij het zwijnenvennetje altijd uitkijken geblazen. Niet voor de everzwijnen, die zijn zo schuw dat ze allang verdwenen zijn voor ik met mijn neus de bocht om kom zetten. Nee, het is oppassen geblazen dat je geen zonnedauw vertrapt. Rondom het vennetje ligt een rand van deze vrij zeldzame vleesetende plantjes.  Een van deze plantjes groeide op een door de zwijnen losgewoelde kluit. Daardoor kon ik hem mooi even oppakken om tegen een donkere achtergrond te fotograferen.

Ik blijf het fascinerend vinden, zo’n klein plantje dat zelfs in de droogste periode prachtige druppels heeft.


[exif=”wp-content/photos/zonnedauw_5.jpg”]

De plantjes zijn niet groot, ik schat zo in dat het grootste blaadje mischien 7mm a 1cm is. De prooien die daarmee gevangen worden zijn dan ook niet groot, maar genoeg voor de plant om van te leven.


[exif=”wp-content/photos/zonnedauw_1.jpg”]


[exif=”wp-content/photos/zonnedauw_2.jpg”]

Nog een laatste foto en daarna kan de aardkluit met de zonnedauw weer terug naar zijn oude plekje.


[exif=”wp-content/photos/zonnedauw_3.jpg”]