Naar mijn gevoel is het al veel langer geleden en toch was het pas woensdag toen ik ’s morgens even door het beukenbos bij Vilsteren heb gewandeld. Hoe anders is een beukenbos dan alle andere bossen. Geen enkel andere plant groeit er op de bodem. De bodem zelf is bedekt met een heel dik pak bladeren. Met de kale massieve stammen die de hoogte in reiken krijg je het gevoel hier in een kathedraal binnen te stappen wanneer je het bos in gaat..

Nu het blad nog jong is, is het licht groen en lijkt het wel licht te geven wanneer de zon op de bladeren schijnt.

Vooral het contrast tussen het licht van het blad en het donker van de stammen vind ik mooi.

Maar jammer genoeg liet de zon het al snel afweten. Tussen de wolken door piepte ze er zo af en toe nog even door.