Ik heb altijd ruzie met mijn mobieltje. Ik vergeet hem mee tenemen, ik hoor hem niet, of ik heb weer eens geen idee waar ik hem ook maar weer heb gelaten. De mensen die mij kennen weten dat het niet veel zin heeft om mij te bellen op mijn mobiele nummer, tenzij dit afgesproken is. Mijn voicemail luister ik meestal pas een paar dagen later af of helemaal niet omdat het dan waarschijnlijk toch al oud nieuws is.

Nu heeft men op het werk bedacht dat de vaste telefoons er uit moeten en iedereen een mobieltje moet krijgen. Ik was vast van plan dat nieuwe mobieltje op mijn bureau te laten liggen. Maar nu ik de komende maanden 2 dagen in Utrecht en 2 dagen in Amsterdam moet werken, heb ik hem toch maar mee naar huis genomen. De eerst volgende keer dat ik hem aan de lader leg vergeet ik hem vast.