De eerste tulpen stonden al vol in bloei toen deze papagaaitulp net zijn kop boven de grond uitstak. En dan bedoel ik dat ook letterlijk. De bladeren van de tulp stonden al fier boven de grond, en vlak boven de grond bevond zich deze bloem, met amper 3 centimeter steel.

Ik dacht dat er misschien een soort van ziekte in zat, meestal vormen tulpen eerst een lange steel en vormt zich daar langzaam de knop op. Maar het blijkt gewoon een langzame groeier te zijn. De steel is nu van een meer normale afmeting en de groene knop is nu grotendeels rood met aan de randen nog groen. Leuk, om het soort tulpen dat ik jarenlang kocht op de bloemenmarkt in Utrecht, nu eens zien te groeien.