Daar ligt hij dan, de onschuld zelfe, alsof er niets aan de hand is.  Dat het buiten regent lijkt hem niet veel uit te maken, hij doet gewoon zijn rondes zoals hij die elke avond doet. En dat hij daarbij zeiknat wordt, geeft helemaal niets. Er zit immers een hele grote warme handdoek in de kamer waar hij zich prima aan droog kan wrijven. En deze handdoek laat het ook allemaal maar gebeuren. Wat is de relatie kat/mens toch een wonderlijk iets.